บทที่ 1 - ครั้งสุดท้าย

บทที่ 1 - ครั้งสุดท้าย

"ท่านรองเฉิน เลิกงานแล้วหรือครับ" ตอนเที่ยง พนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าประตูที่ทำการรัฐประจำตำบลจิบชาและร้องถามเฉินชิงที่เพิ่งปั่นจักรยานออกมา

เฉินชิงยิ้มพร้อมกับพยักหน้าตอบ

พอเฉินชิงคล้อยหลังไป ลุงหลี่ก็ถอนหายใจ "เฮ้อ เป็นถึงรองหัวหน้าตำบลแท้ๆ กลับต้องไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านคนรวย มีเงินนี่มันทำได้ทุกอย่างจริงๆ"

ณ คฤหาสน์ชานเมือง

รถออดี้เอซิกซ์สีฟ้าจอดอยู่หน้าประตู ส่องประกายวิบวับอยู่ใต้แสงแดด

อู๋เมิ่งเจี๋ยพี่สาวของภรรยารีบเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม "เฉินชิงมาแล้วเหรอ เอาจักรยานไฟฟ้าไปจอดหลังบ้านนะ อย่ามาเกะกะที่จอดรถยนต์ล่ะ"

จ้าวจวี๋เซียงแม่ยายเดินออกมาจากห้องโถง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ท่านรองหัวหน้าตำบลยังรู้จักกลับมาอีกเหรอ คนทั้งบ้านเขาวุ่นวายกันหมด มีแต่แกที่มัวไปยุ่งอยู่ข้างนอก!"

"ตอนเที่ยงเลิกงานผมก็กลับมานี่ไงครับ อย่างน้อยก็ต้องมาให้เห็นหน้าหน่อย"

สิ้นเสียง ทันใดนั้นก็มีเสียงพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกของอู๋จื่อหานผู้เป็นภรรยากับอินเจี้ยนกั๋วพี่เขยดังมาจากในบ้าน

ตามติดด้วยเสียงฝีเท้าของทั้งสองคนที่เดินคู่กันออกมา

"แม่คะ ยังไงเฉินชิงก็เป็นข้าราชการระดับปฏิบัติการ บางทีก็มีเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน แต่ว่านะเฉินชิง แม่พูดถูก วันนี้วันเกิดแม่ ทำไมถึงไม่รู้จักลางานบ้าง"

อู๋จื่อหานภรรยาของเขาเบ้ปาก "เขาจะมีเรื่องอะไรให้ยุ่งนักหนา วันๆ ทำหน้าเหมือนมีใครไปติดหนี้เขาเอาไว้ ถ้าไม่ได้พี่เขยช่วย เขาจะได้เป็นรองหัวหน้าตำบลหรือเปล่าก็ไม่รู้!"

เฉินชิงถอนหายใจ ในใจอึดอัดจนแทบระเบิด ตอนเรียนจบมหาวิทยาลัยเขาสอบบรรจุเข้ามาทำงานในหน่วยงานของตำบลนี้ได้ ต่อมาได้รู้จักกับอู๋จื่อหาน ทางบ้านของเธอต้องการรับลูกเขยแต่งเข้าบ้าน ตอนนั้นเฉินชิงรักอู๋จื่อหานด้วยความจริงใจ เขาจึงตอบตกลง ใครจะไปรู้ว่าหลายปีมานี้อู๋จื่อหานจะยิ่งแสดงท่าทีรำคาญเขามากขึ้นทุกวัน

พูดตามตรง ถึงแม้ว่าน้องสาวของพี่เขยเขาจะเป็นถึงหัวหน้าตำบล แต่การที่เขาได้เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าตำบลนั้น มันมาจากความสามารถของเขาล้วนๆ!

จู่ๆ อินเจี้ยนกั๋วก็โอบไหล่อู๋จื่อหานแล้วตบเบาๆ "คนกันเองทั้งนั้น ช่วยเหลือกันนิดหน่อย ไม่นับเป็นอะไรหรอก!"

อู๋จื่อหานไม่ได้มีท่าทีขัดขืนต่อการกระทำที่ดูสนิทสนมเกินพอดีของอินเจี้ยนกั๋วผู้เป็นพี่เขยเลยแม้แต่น้อย เธอเอ่ยปากสั่ง "เฉินชิง ยังไม่รีบไปช่วยงานอีก งานในบ้านมีตั้งเยอะแยะ!"

"พอได้แล้ว!"

เฉินชิงจ้องมองการกระทำของพวกเขาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขากดเสียงต่ำ "เห็นฉันเป็นตัวอะไร พวกคุณทำแบบนี้มันเหมาะสมไหม ไม่รู้คงนึกว่าเป็นผัวเมียกัน!!"

อู๋จื่อหานหน้าเปลี่ยนสีทันที "เฉินชิง แกหมายความว่ายังไง ถ้าเจี้ยนกั๋วไม่ช่วย แกจะได้เป็นรองหัวหน้าตำบลไหม เขาเป็นพี่เขยฉัน เป็นคนกันเอง ทำแค่นี้มันจะเป็นอะไรไป แกเป็นผู้ชายอกสามศอก ทำตัวจุกจิกงี่เง่าอยู่ได้ทั้งวัน ทนดูไม่ได้ใช่ไหม งั้นก็หย่ากันไปเลย!!"

จ้าวจวี๋เซียงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาพร้อมกับมองหน้าเฉินชิง "นั่นสิ เป็นผู้ชายแท้ๆ ทำตัวใจแคบไปได้!"

เฉินชิงขมวดคิ้ว "คุณอยากหย่ามานานแล้วสินะ!?"

อู๋จื่อหานถลึงตาใส่ "ใช่ ฉันคิดแบบนี้แหละ แกมีความเป็นลูกผู้ชายบ้างไหม ตอนนี้เป็นถึงรองหัวหน้าตำบล แต่ยังสู้แม้กระทั่งน้องสาวของพี่เขยไม่ได้เลย!"

พูดตามตรง อู๋จื่อหานเป็นผู้หญิงที่สวยมากจริงๆ โดยเฉพาะรูปร่างที่อวบอิ่มเย้ายวน เป็นที่ถูกตาต้องใจของพวกผู้ชาย ตอนนั้นที่เฉินชิงตกหลุมรักก็เพราะรูปร่างหน้าตาของเธอนี่แหละ

แต่สองปีมานี้อู๋จื่อหานก็แทบไม่ยอมให้เขาแตะต้องตัวอีกเลย!

เฉินชิงโพล่งขึ้นมา "หย่าเหรอ ได้ ฉันตกลง!"

"อะไรนะ แกตกลงงั้นเหรอ?"

อู๋จื่อหานดีใจขึ้นมาทันที ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง "ถ้าหย่ากันฉันไม่แบ่งสมบัติให้แกหรอกนะ หลายปีมานี้แกไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้บ้านเราเลย!"

เฉินชิงหัวเราะหยัน "วางใจเถอะ ฉันไม่เอาหรอก แต่ฉันมีคำพูดประโยคหนึ่งอยากจะบอกคุณ ตามฉันมาที่ห้อง!"

พูดจบ เฉินชิงก็เดินขึ้นไปชั้นบน

"มีอะไร ทำไมถึงพูดตรงนี้ไม่ได้"

อู๋จื่อหานบ่นอุบอิบ ก่อนจะเดินตามขึ้นไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

ชั้นล่าง จ้าวจวี๋เซียงยิ้มหน้าบาน "หย่ากันก็ดี ช่วงนี้มีลูกเศรษฐีบ้านรวยแถมมีเส้นสายในแวดวงราชการตามจีบจื่อหานอยู่ ถ้าหย่ากันได้ ฉันก็จะได้ลูกเขยรวยๆ สักที!"

ภายในห้อง อู๋จื่อหานจ้องหน้าเฉินชิงด้วยสายตาเย็นชา "มีอะไรก็พูดมา"

"คุณลองเดาดูสิ!"

[จบแล้ว]