บทที่ 7 - แบกสาวขึ้นแรงก์

บทที่ 7 - แบกสาวขึ้นแรงก์

แสงแดดสดใสสาดส่องผ่านม่านโปร่งเข้ามาภายในห้อง

แอร์ในห้องยังคงพ่นความเย็นสบายออกมา นี่ควรจะเป็นเช้าวันที่แสนงดงามวันหนึ่ง

เฉินจื่อหางที่กำลังหลับปุ๋ยไม่รู้ฝันถึงอะไร มุมปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม น้ำใสๆ ไหลจากมุมปากย้อยลงไปจนถึงหมอน

“โฮ่ง! โฮ่งๆ!!”

หลังจากประตูถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงเห่าอย่างกระตือรือร้น สุนัขพันธุ์ซามอยด์สีขาวตัวอ้วนกลมราวกับหมูก็พุ่งเข้ามา แต่มันกลับกระโดดขึ้นไปบนตัวเฉินจื่อหางได้อย่างคล่องแคล่ว

เฉินจื่อหางสะดุ้งตื่นทันที ตะโกนออกไปด้วยความระอาปนโมโห “ไอ้เอ๋อ!”

“โฮ่งๆ!” ไอ้เอ๋อนึกว่าเจ้านายดีใจที่ได้เจอมันอีกครั้ง มันจึงรีบยื่นลิ้นออกมาเลียใบหน้าของเขาอย่างตื่นเต้น

“หมาโง่ ตัวเหม็นชะมัดเลย!” เฉินจื่อหางผลักไอ้เอ๋อออกด้วยความรังเกียจ แต่ไอ้เอ๋อมันตื่นเต้นเกินไป ผลักออกไปแล้วมันก็พุ่งกลับเข้ามาใหม่อีก

ที่หน้าประตู แม่สวีเหมยกับต่งเสี่ยวเผิงลูกพี่ลูกน้องกำลังยืนดูเรื่องสนุกอยู่

ต่งเสี่ยวเผิงถามด้วยความสงสัย “ป้าครับ ในเมื่อมันเป็นหมาอยู่แล้ว ทำไมต้องตั้งชื่อมันว่า ‘เอ๋อ’ (สุนัข) ด้วยล่ะครับ? หรือว่าบ้านเรายังมีหมาอีกตัว?”

สวีเหมยบุ้ยปากไปทางเตียง “ตัวที่นอนอยู่บนเตียงนั่นไงล่ะหมาอีกตัว”

“ตัวที่นอนบนเตียง... ฮ่าๆๆๆ ป้าหมายถึงพี่ชายนี่เอง” ต่งเสี่ยวเผิงหัวเราะจนหุบปากไม่ลง สวีเหมยจึงอธิบายต่อว่า “พี่ชายแกเขามีฉายาตอนอยู่บ้านนอกว่า ‘เจ้าเอ๋อ’ (ไอ้หมา) ป้าก็เลยตั้งชื่อเจ้าซามอยด์ตัวนี้ว่า ‘ไอ้เอ๋อตัวที่สอง’ (เอ้อร์โก่ว) ยังไงล่ะ”

เฉินจื่อหางแสยะยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “คืนนี้กินหม้อไฟเนื้อหมา!”

สีหน้าของไอ้เอ๋อเปลี่ยนไปทันที มันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบกระโดดลงจากเตียงแล้วหางจุกตูดหนีออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

“เหอะ! นึกว่าฉันจะจัดการแกไม่ได้เหรอ?” เฉินจื่อหางรู้สึกภูมิใจมาก มุกนี้เขาใช้จัดการไอ้เอ๋อได้ผลทุกครั้ง

จะว่าไปไอ้เอ๋อก็เป็นสมาชิกในครอบครัวมาหลายปีแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนมันท้องเสีย เลยต้องเอาไปฝากไว้ที่โรงพยาบาลสัตว์ให้คุณหมอดูแลอยู่หนึ่งสัปดาห์ วันนี้เพิ่งจะได้รับตัวกลับบ้านมา

“ห้ามแกล้งไอ้เอ๋อนะ รีบลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” สวีเหมยถลึงตาใส่เฉินจื่อหางอย่างดุดัน ก่อนจะปิดประตูห้องเสียงดังปัง

เฉินจื่อหางทำหน้าอมทุกข์ สถานะของเขาในบ้านหลังนี้ยังสู้หมาไม่ได้เลย ช่างน่าเวทนาแท้!

โชคดีที่ชีวิตแม้จะขมขื่น แต่คุณน่ะหวาน... หวานใจเสี่ยวเทียนเทียนของผม!

เฉินจื่อหางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักทายหลิวเทียน “อรุณสวัสดิ์ครับ นางฟ้าหลิว” นี่คือไม้ตายที่สองของเจ้าพ่อเดตออนไลน์——รุกคืบต่อเนื่อง!

“อรุณสวัสดิ์เหมือนกันค่ะ คุณชายเฉิน”

เฉินจื่อหางเห็นอีกฝ่ายตอบกลับในทันที มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

ความเร็วในการตอบข้อความคือตัวตัดสินทัศนคติของอีกฝ่าย นี่คือกฎเหล็กคลาสสิกของความรัก

ผู้ชายหลายคนเวลาจีบสาวครั้งแรกอาจจะมีคำถามว่า ทำไมผู้หญิงบางคนกินข้าวกินทั้งวัน อาบน้ำอาบทั้งคืน นอนตั้งแต่สองทุ่มตื่นบ่ายสาม ข้อความหนึ่งมักจะต้องรอหลายชั่วโมงหรือหลายวันกว่าจะตอบกลับมา

ทำไมล่ะ? ก็เพราะว่าในใจเขา คุณไม่มีความสำคัญเลยยังไงล่ะ!

เฉินจื่อหางคุยโต้ตอบกับหลิวเทียนใน WeChat อย่างมีความสุข เวลาผ่านไปสิบกว่านาทีโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

ปัง!!

ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง สวีเหมยถือไม้ขนไก่เข้ามา พลางฟาดสุ่มไปที่ขาของเฉินจื่อหาง “เห็นคำพูดฉันเป็นลมหูใช่ไหม? จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน?”

“แม่ครับอย่าตี ผมผิดไปแล้ว... ผมจะลุกเดี๋ยวนี้แหละ!”

เฮ้อ! แม่เริ่มเข้าสู่วัยทองซะแล้ว!

เฉินจื่อหางรีบลุกจากเตียง ล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงไปซื้ออาหารเช้า หลังจากกินเสร็จเขาก็กลับมานอนแหมะอยู่ในห้องต่อ

สองชั่วโมงต่อมา ก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน...

หลังอาหารกลางวัน!

เฉินจื่อหางนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ เปิดสตรีมด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง

“สวัสดีครับผู้ชมที่เป็นดั่งพ่อพระแม่พระทุกท่าน ใช่แล้วครับ ผมเอง! เนื่องจากตอนนี้สตรีมเมอร์ยังมีความนิยมไม่สูง ผมจะพยายามสตรีมให้ยาวนานที่สุด ฝากทุกคนสนับสนุนด้วยนะครับ!” เฉินจื่อหางพูดไปพลางเปิดหน้าต่างเกมไปพลาง

“ติ๊ง! [สตรอว์เบอร์รีรสหวานฉ่ำ] ขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน ต้องการตอบรับหรือไม่?”

“ตอบรับ!”

เฉินจื่อหางแอดหลิวเทียนเป็นเพื่อนในเกม จากนั้นก็พูดว่า “ทุกคนครับ วันนี้น้องชายไม่อยู่ หัวข้อของเราในวันนี้คือ——แบกสาวขึ้นแรงก์!”

หลวงพี่สระผมด้วยพรีซ: “สตรีมเมอร์ น้องชายไปไหนล่ะ?”

“เขากำลังเล่นอยู่กับหมาโง่ที่บ้านน่ะครับ วันนี้มาไม่ได้” เฉินจื่อหางอธิบายที่ไปที่มาของน้องชาย ในแง่หนึ่งไอ้เอ๋อก็ถือว่ามีส่วนช่วยอย่างมาก อย่างน้อยมันก็ช่วยสกัดกั้นตัวถ่วงอย่างน้องชายไว้ได้สำเร็จ

แฮมเบอร์เกอร์สูตรลับเหล่าปา: “พี่ชายเห็นสตรีดีกว่าน้องชายน่าสงสารน้องชายจริงๆ...”

ยายเมี้ยนขอเต้าฮวยชามนึง: “สาวที่ไหน? สวยหรือเปล่า”

“สวยแน่นอนครับ แถมเธอยังเป็นผู้ชมในห้องสตรีมของเราด้วย ถือว่าเป็นแฟนคลับของผมเลยล่ะ!

แต่ถ้าจะพูดให้ถูกควรเรียกว่าพี่สาวมากกว่า เพราะเธออายุมากกว่าสตรีมเมอร์ไม่กี่ปี เอาล่ะ กลับมาเข้าเรื่องกันเถอะ”

เฉินจื่อหางรอคอยด้วยความตื่นเต้นขณะกดเชิญ [สตรอว์เบอร์รีรสหวานฉ่ำ] เข้าทีม ทำไมถึงตื่นเต้น? เพราะได้เล่นเกมกับสาวเหรอ?

ผิด! ผิดมหันต์!

ที่เฉินจื่อหางรอคอยคือเสียงของเธอต่างหาก ตอนคุยใน WeChat ทั้งคู่คุยกันผ่านข้อความ และเขาก็ไม่เคยขอให้อีกฝ่ายส่งเสียงมาเลย

ทำไมล่ะ? ก็เพราะว่าถ้ามาเล่นเกมด้วยกัน เดี๋ยวก็ได้ยินเสียงเธอเองโดยธรรมชาติอยู่แล้ว

แผนการนี้เรียกว่า——รอรับผลประโยชน์อย่างสบายใจ!

“ฮัลโหล คุณหนู ได้ยินไหมครับ?”

“ได้ยินค่ะ คุณชาย”

เสียงอันนุ่มนวลชวนเคลิ้มดังออกมาจากหูฟัง เฉินจื่อหางถึงกับสะดุ้งตัวโยน ในชีวิตจริงเขาไม่เคยได้ยินผู้หญิงคนไหนเสียงเพราะขนาดนี้มาก่อนเลย

เสียงนี้ราวกับลมฤดูร้อนที่พัดผ่านกระดิ่งลม ส่งเสียงกริ๊งๆ ที่ใสกระจ่าง กังวานและไพเราะจับใจ

คำเดียวเลย: สุดยอด!

“เสียงนี้ ทำเอาผมแข็ง... แข็งไปทั้งตัวเลย!”

“รักเลยเสียงนี้”

“สตรีมเมอร์ครับ เพื่อนผมคนหนึ่งเป็นมะเร็ง ก่อนตายเขาอยากได้ WeChat ของคุณหนูคนนี้ครับ”

“เพื่อนที่ว่าเนี่ย ใช่ตัวนายเองหรือเปล่า...”

ตอนนี้เฉินจื่อหางไม่สนใจจะดูข้อความแชทแล้ว เขาหันไปพูดกับหลิวเทียนว่า “คุณหนู อยากเล่นตำแหน่งไหนครับ? ผมเล่นได้หมดเลย”

“ปกติฉันเล่น ADC เป็นหลักค่ะ”

“งั้นผมเล่นซัพพอร์ต!” เฉินจื่อหางรีบเลือกตำแหน่งซัพพอร์ตเป็นอันดับแรก และตำแหน่งเลือกสุ่มเป็นอันดับรอง

“เมื่อวานฉันดูสตรีมคุณ เห็นคุณไม่เล่นซัพพอร์ตเลยสักตาเดียว”

“ก็เพราะเมื่อวานเล่นตัวแบก (Carry) เยอะเกินไปแล้ว วันนี้เลยอยากเล่นซัพพอร์ตบ้างน่ะครับ” เฉินจื่อหางสีข้างเข้าถูไปหนึ่งรอบ ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ แต่เขาเชื่อตัวเองไปแล้ว

เกมเข้าสู่หน้าเลือกตัวละคร หลิวเทียนเลือก Jinx ยัยตัวป่วน เฉินจื่อหางถามต่อว่า “คุณหนู อยากให้ผมเล่นซัพพอร์ตตัวไหนมาซัพพอร์ตคุณดีครับ?”

“ตัวไหนก็ได้ค่ะ ฉันเชื่อในฝีมือคุณ!”

ซึ้งใจ! ความรู้สึกที่ถูกสาวเชื่อใจนี่มันวิเศษจริงๆ!

เฉินจื่อหางใช้ความคิดครู่หนึ่ง แล้วเลือก Braum ซัพพอร์ตสายป้องกันโล่เหล็ก นี่คือแชมเปี้ยนซัพพอร์ตที่แข็งแกร่งมาก และเป็นหนึ่งในไม่กี่ตัวที่เขาเล่นเป็น

แม้ว่าคู่หูที่ดีที่สุดของ Braum ควรจะเป็น Lucian แต่ด้วยความเร็วในการโจมตีของ Jinx การเอามาคอมโบด้วยก็ถือว่าไม่เลวเลย

(จบแล้ว)