บทที่ 47 - เธอจะหลงกลไม่ได้นะ

บทที่ 47 - เธอจะหลงกลไม่ได้นะ

เดิมทีโจวฝานคิดว่าหลังจากที่เขาพูดแบบนี้ หลิ่วซือเหยาจะต้องซาบซึ้งจนน้ำตาไหลแน่ๆ

จากนั้นก็ให้เขาช่วยสร้างแพไม้ไผ่แบบนี้ให้บ้าง

แต่ใครจะรู้ หลิ่วซือเหยากลับตอบมาว่า: [แบบนี้ไม่ค่อยเหมาะกับฉันน่ะ]

โจวฝานขมวดคิ้ว: [เป็นอะไรไป? ฉันว่าแบบนี้ก็ดีออก เธอเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าอาศัยอยู่ริมทะเล แล้วอยากได้เรือที่สามารถเดินทางไกลได้น่ะ?]

หลิ่วซือเหยา: [ก็ใช่นะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งโพสต์ข้อความรับซื้อไปเหมือนกัน ก็กะจะสร้างเรือแบบนั้นแหละ แต่จ้าวตงรับปากว่าจะช่วยฉันแล้ว ตอนนี้ที่ฉันรับซื้อวัสดุก็เพราะอยากจะรวบรวมส่งไปให้เขาสร้างให้น่ะ]

จ้าวตงอีกแล้ว!

โจวฝานเห็นข้อความนั้น ดวงตาก็ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความโกรธ

เขามั่นใจเลยว่าจ้าวตงต้องกำลังหลอกหลิ่วซือเหยาแน่ๆ

คนแบบจ้าวตงเนี่ยนะ จะยอมสร้างเรือให้หลิ่วซือเหยาจริงๆ?

ไอ้สิบแปดมงกุฎ ต้องเป็นสิบแปดมงกุฎแน่ๆ!

โจวฝาน: [หลิ่วซือเหยา โชคดีนะที่เธอบอกฉันเรื่องนี้ก่อน ฉันมั่นใจเลยว่าจ้าวตงแค่คิดจะหลอกเอาวัสดุจากเธอ เธอจะหลงกลไม่ได้นะ]

เอ๊ะ หลอกฉันเนี่ยนะ?

หลิ่วซือเหยาขมวดคิ้ว รู้สึกว่าความคิดของโจวฝานช่างน่าขันเหลือเกิน

หลิ่วซือเหยา: [ไม่หรอก เรือของเขาสร้างเสร็จแล้ว เดี๋ยวให้ดูนะ]

จากนั้นเธอก็ส่งรูปเรือของจ้าวตงไปให้โจวฝานดู

พอเห็นว่าสภาพความเป็นอยู่ของจ้าวตงดีขนาดนี้ โจวฝานก็อิจฉาจนตาแดงก่ำ

ไอ้ลูกเศรษฐีคนนี้ร้ายกาจกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้หรอก

โจวฝาน: [นี่มันพิสูจน์ได้แค่ว่าเขาสร้างให้ตัวเองเท่านั้นแหละ จากที่ฉันรู้จักเขา เขาไม่มีทางสร้างให้เธอหรอก]

หลิ่วซือเหยา: [ทำไมนายถึงชอบมองคนอื่นในแง่ร้ายอยู่เรื่อยเลย!]

โจวฝาน: [ไม่ได้มองแง่ร้ายนะ ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเอาวัสดุพวกนี้ไปทิ้งขว้าง]

หลิ่วซือเหยา: [นายคิดว่าฉันเอาวัสดุพวกนี้ไปทิ้งขว้างงั้นเหรอ?]

ผิดหวัง วินาทีนี้หลิ่วซือเหยารู้สึกผิดหวังในตัวโจวฝานอย่างถึงที่สุด

แต่ในมุมมองของโจวฝาน การที่เธอเอาไม้ไปให้จ้าวตง ถ้าไม่ใช่การทิ้งขว้างแล้วจะเป็นอะไร?

เขาจึงตอบกลับไปว่า: [เอาล่ะ เธอใช้เหตุผลหน่อยสิ ฉันก็ทำเพื่อเธอเหมือนกัน ลองคิดดูนะ เมื่อก่อนก็เพราะฉันไม่ใช่เหรอที่คอยขวางไม่ให้เขาจีบเธอ ใช่ไหมล่ะ? ตอนนี้ที่ฉันห้ามเธอ ก็เพื่อไม่ให้เธอต้องมาเสียผลประโยชน์ไง]

พอได้เห็นข้อความนี้ หลิ่วซือเหยาก็โกรธจัด

เธอคิดในใจว่า จ้าวตงก็ยังไม่ได้แต่งงาน เธอก็ยังไม่ได้แต่งงาน ทำไมการที่มาขวางไม่ให้จ้าวตงจีบเธอ ถึงแปลว่าทำเพื่อเธอด้วยล่ะ?

หลิ่วซือเหยาขมวดคิ้ว: [นายอย่าพูดแบบนี้สิ ฉันว่านะ ต่อให้จ้าวตงจะจีบฉัน มันก็เป็นเรื่องปกติมากๆ ในเมื่อเรายังไม่ได้แต่งงานกัน ทำไมถึงไม่ให้โอกาสเขาล่ะ?]

โจวฝานอึ้งไปเลย!

สวรรค์ หลิ่วซือเหยาถึงกับคิดแบบนี้เชียวเหรอ

"ปัง!"

โจวฝานชกหินก้อนใหญ่ข้างตัวอย่างแรง

แรงหมัดที่รุนแรงทำให้ก้อนหินแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กร่วงหล่นเต็มพื้นทันที

หลังจากโกรธอยู่ครู่หนึ่ง โจวฝานก็สูดหายใจลึกๆ

เขาคิดอะไรได้หลายอย่าง

ตอนนี้เขาจะโมโหไม่ได้ หลิ่วซือเหยาบอกไม่ใช่เหรอว่าจ้าวตงไม่มีทางหลอกเธอ?

งั้นก็ได้ เขาจะกระชากหน้ากากของจ้าวตงออกมาเอง

เชื่อว่าถึงตอนนั้น หลิ่วซือเหยาก็จะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วจ้าวตงเป็นคนยังไง

ต้องยอมรับเลยว่า

ความคิดของโจวฝานนั้นแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ

เขาไม่หยิ่งผยอง ไม่ใจร้อน บนใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

"ลูกผู้ชาย ก็ต้องหาทุกวิถีทางเพื่อให้ผู้หญิงของตัวเองรู้ว่า ใครคือคนที่ดีที่สุด"

"จากนี้ไป ฉันจะมอบเสบียงพวกนี้ให้หลิ่วซือเหยา รอจนกว่าเธอจะเอาเสบียงพวกนี้ไปให้จ้าวตง แล้วจ้าวตงก็ไม่สนใจเธออีก..."

"ฮ่าๆๆ ถึงตอนนั้นหลิ่วซือเหยาก็จะได้รู้ธาตุแท้ของจ้าวตง"

โจวฝานมองดูวัสดุที่เหลืออยู่แทบเท้า

ยังไงซะวัสดุพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์กับเขาแล้ว เอาไปให้หลิ่วซือเหยาก็แล้วกัน

ดังนั้น โจวฝานจึงส่งข้อความไปทันที: [ก็ได้ ซือเหยา เมื่อกี้ฉันอาจจะพูดแรงไปหน่อย แต่ฉันเป็นห่วงเธอจริงๆ นะ เอาแบบนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะส่งวัสดุไปให้เธอ โอเคไหม]

หลิ่วซือเหยา: [นายไม่ต้องฝืนหรอก]

ลึกๆ แล้ว หลิ่วซือเหยาไม่อยากรับของจากโจวฝานอีกต่อไปแล้ว

เธอรู้สึกว่าคนอย่างโจวฝานมีความคิดที่สุดโต่งมาก เธอไม่อยากจะมีอะไรข้องเกี่ยวด้วยอีก

โจวฝาน: [ไม่ๆ ฉันให้เธอนั่นแหละ]

พูดจบ โจวฝานก็ส่งเสบียงมาให้ทันที

หลิ่วซือเหยามองเสบียงพวกนั้นแล้วก็ถอนหายใจ

ในเมื่อส่งมาแล้ว เธอก็จะไม่รับไว้เฉยๆ หรอก

เพราะเธอตัดสินใจแล้วว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับโจวฝานให้ชัดเจน

หลิ่วซือเหยา: [ฉันจะตีราคาตามที่ฉันโพสต์รับซื้อ แล้วส่งเสบียงอื่นๆ ไปแลกให้นะ]

ใช่แล้ว จุดประสงค์ของหลิ่วซือเหยาก็คือไม่อยากติดหนี้บุญคุณเขา

โจวฝานยังไม่รู้เจตนาของหลิ่วซือเหยา ตอนนี้เขากำลังหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

หลิ่วซือเหยาชอบฉันจริงๆ ด้วยสินะ

ฉันแค่ให้วัสดุที่ไม่มีประโยชน์กับเธอ เธอก็ยังอยากจะให้ของตอบแทนฉันเลย

หึ ผู้หญิงนี่นะ

จากนั้น หลิ่วซือเหยาก็ส่งอาหารทะเลจำนวนหนึ่งกลับไปให้

มีทั้งสาหร่ายทะเล ปู กุ้งมังกร หอย... รวมถึงผลไม้บางชนิด

"ว้าว เสบียงพวกนี้เยอะดีแฮะ"

โจวฝานตาเป็นประกาย

วินาทีนั้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าการได้คุยกับหลิ่วซือเหยาสักหน่อยมันก็ดีเหมือนกันนะ

ผู้หญิงคนนี้มีเสบียงตั้งเยอะแยะ ถ้ามัดใจเธอได้ ต่อไปก็คงได้รับผลประโยชน์อีกเพียบ

โจวฝานคิดอย่างมีความสุข

...

...

หลิ่วซือเหยารับของมาแล้ว เธอก็รีบส่งวัสดุพวกนั้นไปให้จ้าวตงทันที

จ้าวตงตกใจจนสะดุ้ง: "พระเจ้า หลิ่วซือเหยา คุณหาวัสดุมาได้เยอะขนาดนี้ในรวดเดียว คุณไปปล้นหรือไปใช้มารยาหญิงหลอกใครมาเนี่ย?"

หลิ่วซือเหยาเบ้ปาก: [เวลาแบบนี้คุณยังจะล้อเล่นอีกนะ]

จ้าวตง: [ฮ่าๆ หัวเราะวันละนิดจิตแจ่มใสไง]

หลิ่วซือเหยาส่ายหน้า คิดในใจว่าจ้าวตงนี่ช่างปากสว่างจริงๆ!

เธอเล่าเรื่องที่เพิ่งคุยกับโจวฝานเมื่อครู่ให้ฟัง

จ้าวตงประหลาดใจ โจวฝานคนนี้ยอมทุ่มทุนสร้างจริงๆ แฮะ

แต่ก็นะ ในฐานะตัวเอกราชามังกร เขาจะยอมให้ผู้หญิงของตัวเองไปจู๋จี๋กับคนอื่นได้ยังไง?

จ้าวตง: [ผมเดาว่าเขาคงแอบด่าผมลับหลังแล้วแน่ๆ]

หลิ่วซือเหยา: [ใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าเขา คนคนนี้สุดโต่งเกินไปแล้ว]

จ้าวตง: [อืม ยังขาดวัสดุอีกนิดหน่อยนะ รวบรวมอีกสักพักแล้วกัน ถ้าเสร็จเมื่อไหร่ผมจะสร้างเรือส่งไปให้คุณ]

หลิ่วซือเหยา: [ขอบคุณนะ ส่งหินพลังงานไปให้คุณสองสามก้อน]

ตอนนั้นเอง หินพลังงานที่ส่องแสงระยิบระยับก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าจ้าวตง

จ้าวตงตาลุกวาว

ว้าว นี่มันของดีชัดๆ

การเกาะต้นขาผู้หญิงคนนี้นี่มันดีจริงๆ

หลังจากเก็บของเสร็จ จ้าวตงก็เตรียมตัวไปตัดไม้เพิ่ม

จะได้สร้างเรือให้เสร็จไวๆ และรีบออกไปจากสถานที่บ้าๆ นี่สักที

แต่ในตอนนั้นเอง คนคุ้นเคยคนหนึ่งก็ส่งข้อความมาหาเขา!

โจวฝาน: [ไอ้ขยะ หึๆ]

จ้าวตงม่านตาหดแคบลง เอาล่ะสิ โผล่มาถึงก็ด่าเขาว่าไอ้ขยะเลย

จ้าวตง: [นายพูดจาไม่มีมารยาทแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?]

โจวฝานแค่นยิ้มเย็น กับลูกเศรษฐีอย่างแก จำเป็นต้องมีมารยาทด้วยเหรอ?

ความจริงแล้ว เขาแอบหาบัญชีของจ้าวตงเจอตั้งนานแล้ว

แล้วก็แอบส่องมาตลอด

จนกระทั่งวันนี้

หลิ่วซือเหยาส่งของดีๆ มาให้เขาตั้งเยอะแยะ เขาเลยคิดว่าสามารถติดต่อจ้าวตงได้แล้ว

เพื่อให้มันได้รู้ว่า ผู้หญิงที่แกพยายามแทบตายเพื่อเอาใจ กลับมาทำดีกับฉัน และให้ของฉันตั้งเยอะแยะ

นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างเราสองคน

โจวฝานแสยะยิ้มที่มุมปาก แล้วตอบกลับ: [แกคงคิดว่าแกสามารถมัดใจหลิ่วซือเหยาได้แล้วใช่ไหม? คงคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับหลิ่วซือเหยาแย่ลงแล้วใช่ไหม? ถ้าแกคิดแบบนั้น ฉันก็คงต้องบอกว่า แกมันยังอ่อนหัดเกินไป]

[จบแล้ว]