บทที่ 38 - นี่ถือเป็นความลับ

บทที่ 38 - นี่ถือเป็นความลับ

ตอนนี้จ้าวตงตื่นเต้นมาก ไม่คิดว่าจะเจอรังของนกบินกรงเล็บเหล็กอีกแห่งหนึ่ง

แถมรังนกบินกรงเล็บเหล็กรังนี้ ยังมีจำนวนนกเยอะกว่าเดิมเสียอีก

"กลิ่นหอมลอยมาจากข้างล่างนั่นแหละ เหมือนจะไม่ได้มีแค่กลิ่นเดียวนะ" เสี่ยวเข่อพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ดีเลย ดีเลย"

จ้าวตงเองก็รู้สึกว่าการต่อสู้ระลอกเมื่อกี้ผลาญพลังจิตของเขาไปมหาศาลพอดี

ถ้าได้ผลไม้วิเศษมาช่วยฟื้นฟูพลังอีกล่ะก็ ยอดเยี่ยมไปเลย

"ตามผมลงไป"

จ้าวตงหันไปตะโกนบอกคนข้างหลัง

ถึงตอนนี้ นกบินกรงเล็บเหล็กที่อยู่ด้านหลังก็ถูกกำจัดไปจนเกือบหมดแล้ว

ทุกคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

จ้าวตงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปลวไฟลูกมหึมาพวยพุ่งไปเบื้องหน้า

"พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ..."

อุณหภูมิที่ร้อนระอุ แผดเผาป่าทึบในบริเวณที่มันพาดผ่านจนมอดไหม้เป็นจุลอย่างรวดเร็ว

เพียงเท่านี้ เขาก็เปิดทางลาดชันที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นมาได้สำเร็จ

เสี่ยวเข่ออ้าปากค้าง ไม่คิดเลยว่าจ้าวตงจะดุดันถึงขนาดใช้วิธีแบบนี้

"อืม แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีแมลงพิษหรือมีงูซ่อนอยู่ในป่าทึบแล้ว"

จ้าวตงรู้สึกพึงพอใจกับผลงานของตัวเองมาก

อันที่จริง ตัวเขาเองไม่ได้กลัวพวกแมลงพิษหรืองูพิษพวกนี้หรอก

ด้วยพลังป้องกันของเขาในตอนนี้ แมลงพิษกับงูพิษพวกนี้เจาะผิวหนังเขาไม่เข้าด้วยซ้ำ

แต่คนที่ตามมาข้างหลังต่างหากที่ต้องกลัว

จ้าวตงบุกทะลวงลงไป คนอื่นๆ ก็วิ่งตามลงไปติดๆ

ฝูงนกบินกรงเล็บเหล็กตกใจแตกตื่น พากันกระโจนเข้าใส่จ้าวตง

"ไสหัวไป!"

เขาสาดคมมีดสายลมออกไปทั่วทิศทาง

วินาทีนี้ เขาไม่สนแล้วว่าจะเป็นจุดตายหรือไม่ เพราะจำนวนพวกมันเยอะเกินไป เอาเป็นว่าฟาดให้ร่วงไปกองกับพื้นให้เยอะที่สุดก่อนก็พอ

หลังจากทิ้งตัวลงสู่พื้น เขาก็กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วก็พบผลไม้บางอย่างซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินในซอกเขา

เขาเปิดใช้งานหน้าต่างสถานะทันที

[ผลตาอสรพิษ: ผลไม้ที่เติบโตอยู่ตามซอกหิน มักจะมีงูพิษอาศัยอยู่ใกล้ๆ เติบโตได้ด้วยการหล่อเลี้ยงจากน้ำลายงู เมื่อรับประทานแล้วจะช่วยเพิ่มพลังจิตได้อย่างรวดเร็ว]

"หึ ของดีนี่นา"

ผลไม้พวกนี้มีจำนวนถึงสิบกว่าผล

จ้าวตงไม่รอช้า รีบลงมือเก็บเกี่ยวผลไม้ทั้งหมดทันที

เวลาผ่านไปทีละนาที

ทุกคนต่างช่วยกันฟาดฟันสัตว์ร้ายอย่างสุดชีวิตภายใต้ความช่วยเหลือของจ้าวตง

เผลอแป๊บเดียว ก็ตกเย็นเสียแล้ว

การต่อสู้ระลอกนี้ ทำให้มีคนสามารถอัปเลเวลจาก 2 เป็น 3 ได้มากถึง 40 กว่าคนเลยทีเดียว

"รอบนี้เราชนะใสๆ"

เมื่อเดินทางออกจากภูเขาหัวกระทิง บางคนก็ดีใจจนอยากจะไปประกาศในช่องแชท

แต่จ้าวตงห้ามเอาไว้ก่อน

"ถ้าพูดตอนนี้ หมู่บ้าน 23 จะต้องระวังตัวแน่ๆ"

"ลูกพี่จ้าวพูดถูก นี่ถือเป็นความลับของพวกเรา เราควรรอให้ถึงพรุ่งนี้ ตอนที่การท้าประลองสิ้นสุดลงก่อน ถึงตอนนั้นใครแพ้ใครชนะ ก็จะได้รู้กันไปเลย"

อวี๋ลี่กล่าวเสริม

คนที่กำลังจะพิมพ์ข้อความส่งไปถึงกับเกาหัวแก้เขิน "ก็จริงนะ"

ตกดึก

เพื่อความสะดวก ทุกคนจึงปักหลักนอนกันที่ตีนเขาภูเขาหัวกระทิง

จ้าวตงหยิบเนื้อย่างของตัวเองออกมาแจกจ่ายให้ทุกคน

"กินซะ ใครจะนอนก็รีบนอน ส่วนคนที่เข้าเวรยามก็ตั้งใจเฝ้ายามล่ะ"

"ขอบคุณครับลูกพี่จ้าวตง"

หลายคนรับเนื้อย่างของจ้าวตงมาด้วยความดีใจ

ส่วนจ้าวตงก็ไปหาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อเอนกายพักผ่อน

ในเวลาเดียวกันนั้น ช่องแชทก็กำลังคึกคักอย่างหนัก

"ฮ่าๆ หมู่บ้าน 23 ของเรา วันนี้มีคนอัปถึงเลเวล 3 ตั้ง 20 กว่าคนแล้ว ชัยชนะตกเป็นของพวกเราแน่นอน"

"โอ้โห เจ๋งสุดๆ ไปเลย"

"จบแล้วๆ พวกเราแพ้ชัวร์ๆ"

"อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายสิ ฉันว่ายังพอมีความหวังอยู่นะ ได้ยินมาว่าเทพจ้าวตงเรียกคนไปช่วยตีมอนสเตอร์ตั้งเยอะ ภายใต้การนำทัพของเขา พวกเราต้องทำได้แน่"

"ใช่แล้ว เทพจ้าวตงน่ะไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ ฉันมั่นใจในตัวเขา"

ทุกคนต่างเข้ามาผสมโรงด้วย

แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงที่ไม่เข้าหูโพล่งขึ้นมา

โจวซวี่หยาง: [เลิกหวังลมๆ แล้งๆ เถอะ ลองดูในช่องแชทสิ พวกคนที่ตามจ้าวตงไป หายหัวไปไหนกันหมดแล้ว แบบนี้ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น หมดหวังชัวร์ๆ]

อวี๋ลี่: [โจวซวี่หยาง นายเองก็อยู่เลเวล 3 นะ ช่วยทำตัวให้มีความทะเยอทะยานหน่อยได้ไหม มัวแต่ไปชื่นชมคนอื่น แล้วมากดหัวพวกเดียวกันเองอยู่ได้!]

โจวซวี่หยาง: [พี่อวี๋ลี่ รู้สึกว่าพี่ก็อยู่กับจ้าวตงด้วยนี่นา สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง พี่ก็เล่ามาสิ เงียบกริบแบบนี้ แสดงว่ามีปัญหาล่ะสิ]

อวี๋ลี่: [ไม่ใช่เรื่องของนาย]

โจวซวี่หยาง: [อะไรกันนักหนาเนี่ย แค่ชื่อเทพจ้าวตงมันมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ ใช่ ฉันยอมรับว่าเขาเก่ง แต่เขาไม่ใช่พระเจ้านะ ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ในโลกความเป็นจริงมีติ่งดาราแล้ว ที่นี่ยังจะมีติ่งจ้าวตงอีก]

คำพูดของโจวซวี่หยาง ทำให้ผู้เอาชีวิตรอดหลายคนที่อยู่ข้างๆ จ้าวตงเดือดดาล

"ไอ้หมอนี่ มันจงใจทำลายความมั่นใจของคนอื่นชัดๆ"

"นั่นสิ ลูกพี่จ้าวตง ให้ฉันไปด่ามันให้ไหม"

ผู้เอาชีวิตรอดสองสามคนที่อยู่ใกล้ๆ จ้าวตงเอ่ยถาม

"ไม่ต้องหรอก" จ้าวตงปฏิเสธทันที เขาไม่ได้ใส่ใจกับชื่อเสียงจอมปลอมพวกนี้เลยสักนิด

คำพูดของโจวซวี่หยาง ทำให้คนของหมู่บ้าน 23 หัวเราะชอบใจกันใหญ่

[ฮ่าๆ ขนาดคนของพวกนายเองยังพูดแบบนี้เลย แสดงว่ารู้ตัวแล้วสิว่าตัวเองกระจอกแค่ไหน]

[รีบๆ ยอมแพ้ไปซะเถอะ]

แล้วโจวซวี่หยางก็พูดขึ้นมาอีก: [ซวยชะมัด ถ้าไม่ใช่เพราะยัยหวงเสี่ยวเหวินนั่น พวกเราก็คงไม่โดนหวังจ้านหมายหัวแบบนี้หรอก]

จ้าวตงอ่านข้อความแล้วก็ส่ายหน้า ไม่ว่าที่ไหนก็มักจะมีพวกตัวถ่วงที่ไม่ยอมช่วยแล้วยังชอบหาเรื่องแบบนี้อยู่เสมอ

โชคดีนะที่หมอนี่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นเขาคงฆ่าทิ้งไปแล้ว

รำคาญตาเปล่าๆ

"ลูกพี่จ้าว นี่เนื้อนกบินที่ฉันเพิ่งย่างเสร็จค่ะ"

ตอนนั้นเอง หวงเสี่ยวเหวินกับเสี่ยวเข่อก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับยื่นน่องนกบินมาให้

อืมม ดูเหมือนน่องไก่ไซส์บิ๊กเบิ้ม หน้าตาสีสันกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ

"ขอบคุณนะ" จ้าวตงรับน่องนกมา แล้วพูดต่อ "ข้อความที่พวกนั้นส่งมาเมื่อกี้ เธออย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ"

หวงเสี่ยวเหวินพยักหน้า "มาอยู่ที่นี่ตั้งนาน ฉันปลงได้ตั้งนานแล้วล่ะ ฉันว่านะ มีแต่ความแข็งแกร่งเท่านั้นแหละที่สำคัญที่สุด"

"คิดได้แบบนั้นก็ดีแล้ว"

...

...

ค่ำคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ก่อนที่ฟ้าจะสว่าง จ้าวตงก็ตื่นนอนแต่เช้า

"ไปกันเถอะ"

เขาพาทุกคนมุ่งหน้าไปยังรังนกบินกรงเล็บเหล็กที่เพิ่งพบเมื่อวาน

ผ่านไปคืนเดียว ที่รังแห่งนี้ก็มีนกบินโผล่มาเพิ่มอีกเพียบ

"ลุย!"

เขาพุ่งนำหน้าบุกเข้าไปทันที

ด้วยประสบการณ์จากเมื่อวาน คราวนี้ทุกคนต่างก็ลงมือสังหารกันอย่างคล่องแคล่ว

ผ่านไปเพียงครึ่งวัน สมาชิกเลเวล 2 ทั้งหมดที่พามา ก็สามารถอัปเลเวลได้สำเร็จ!

ด้วยเหตุนี้

อวี๋ลี่จึงต้องทักแชทส่วนตัวไปเรียกคนเลเวล 1 มาเพิ่มอีกหลายคน เพื่อให้มาไล่ฆ่าสัตว์ร้ายต่อไป

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว

ประมาณช่วงค่ำ จ้าวตงก็พาทุกคนเดินทางกลับ

"ใกล้จะครบ 48 ชั่วโมงแล้ว การท้าประลองสิ้นสุดลง ไม่รู้ผลจะเป็นยังไงบ้าง"

"สบายใจได้ รอบนี้ฝั่งเรามีคนอัปเลเวลถึง 80 คนเลยนะ"

"นั่นน่ะสิ"

จ้าวตงเองก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอะไร

ตกบ่าย ในช่องแชท ฝั่งหมู่บ้าน 23 หลายคนกำลังคุยโวโอ้อวด ว่าฝั่งเขามีคนอัปถึงเลเวล 3 ตั้ง 40 คนแล้ว

แต่หารู้ไม่ว่า ฝั่งหมู่บ้าน 168 มีมากกว่าถึงเท่าตัว

[ฮ่าๆ หมู่บ้าน 23 ของเรามีคนถึงเลเวล 3 ตั้ง 40 คนแล้ว รอบนี้ชนะใสๆ]

โจวซวี่หยาง: [บ้าเอ๊ย หมู่บ้าน 168 ของเรานี่มันขยะจริงๆ]

[โจวซวี่หยาง นายไม่ช่วยอะไรแล้วยังเอาแต่พล่ามเรื่องไร้สาระอยู่ได้ มีประโยชน์อะไรไหม]

โจวซวี่หยาง: [ยอมรับว่าตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้ มันยากนักหรือไง]

[ถ้านายจะยอมรับก็ยอมรับไปคนเดียวสิ อย่ามาเหมารวมคนอื่น]

หวังจ้าน: [เลิกทะเลาะกันได้แล้ว โจวซวี่หยางใช่ไหม ฉันถูกใจนายนะ นายย้ายมาอยู่หมู่บ้าน 23 สิ วันหลังฉันจะคุ้มครองนายเอง]

โจวซวี่หยางดีใจสุดขีด รีบพิมพ์ตอบกลับไปทันที: [ขอบคุณครับลูกพี่]

แต่ในตอนนั้นเอง ประกาศในช่องแชทก็เด้งขึ้นมา

ผลการท้าประลองปรากฏขึ้นแล้ว

[จบแล้ว]