บทที่ 30 - ความอิจฉาของโจวฝาน

บทที่ 30 - ความอิจฉาของโจวฝาน

คำพูดของหลิ่วซือเหยา ทำให้โจวฝานไม่เข้าใจอย่างมาก

ผู้หญิงคนนี้ กลับมาพูดแก้ต่างให้จ้าวตงอีกแล้ว

เปลี่ยนไปแล้ว หลิ่วซือเหยาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

โจวฝานพิมพ์ข้อความด้วยความโกรธ: [หลิ่วซือเหยา ฉันพูดเรื่องจริงนะ ไอ้คนที่ขายของนั่น มันจงใจถ่วงเวลาฉันด้วย ไม่อย่างนั้นล่ะก็ คนแรกที่สร้างอาวุธสำเร็จก็ต้องเป็นฉันนี่แหละ]

หลิ่วซือเหยา: [ฉันคิดว่า คนให้ราคาสูงกว่าก็ได้ของไป มันก็เป็นเรื่องปกตินี่นา]

โจวฝาน: [ช่างเถอะๆ เธอไม่เข้าใจฉันเลยสักนิด]

หลิ่วซือเหยา: [ฉันหวังดีกับนายนะ ช่วงนี้จ้าวตงคุยกับฉันเยอะเลย ฉันว่านะ เขาไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรหรอก แต่นายนี่สิ เอะอะก็ทำท่าทางดุร้ายใส่เขาตลอด]

โจวฝาน: [มันเป็นลูกเศรษฐีนะ!]

หลิ่วซือเหยา: [เขาเป็นลูกเศรษฐีแล้วมันผิดตรงไหนล่ะ จำเป็นต้องเป็นคนเลวด้วยเหรอ จริงอยู่ที่เมื่อก่อนเขาอาจจะทำตัวกร่างไปบ้าง แต่เขาก็ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายจนผิดศีลธรรมไม่ใช่หรือไง]

สำหรับคำพูดประโยคอื่นๆ ของหลิ่วซือเหยา โจวฝานไม่ได้ใส่ใจเลย

สิ่งที่เขาสนใจ ก็คือประโยคก่อนหน้านี้ของหลิ่วซือเหยา ที่บอกว่าจ้าวตงคุยกับเธอเยอะมาก

โจวฝาน: [พวกเธอแอบคุยกันเยอะขนาดนี้เลยเหรอ]

ความอิจฉาริษยาพุ่งปรี๊ดทะลุฟ้า

โจวฝาน: [เธอโดนมันหลอกแล้วจริงๆ ยัยโง่เอ๊ย มันจะทำร้ายเธอนะ]

หลิ่วซือเหยาโดนว่าแบบนี้ก็เริ่มโมโห: [โจวฝาน นายช่วยมีสติหน่อยได้ไหม เขาไม่เพียงแต่ไม่ได้ทำร้ายฉัน แต่ยังช่วยเหลือฉันตั้งหลายอย่าง...]

จากนั้น

หลิ่วซือเหยาก็ร่ายยาวเป็นชุด

เธอเล่าเรื่องที่จ้าวตงช่วยเหลือสองแม่ลูกในช่วงนี้ให้ฟัง

โดยเฉพาะเรื่องที่จ้าวตงให้หม้อและยาทิพย์แก่เธอ

ก็เพราะความช่วยเหลือของจ้าวตง ร่างกายของแม่เธอถึงได้ดีขึ้นมาก

ดังนั้นหลิ่วซือเหยาจึงต้องออกโรงปกป้องจ้าวตงอย่างสุดกำลัง

วินาทีนี้ หลิ่วซือเหยาพลันเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่า โจวฝานคนนี้เป็นคนที่หัวรุนแรงและใจแคบเอามากๆ

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองอาจจะมองโจวฝานผิดไปตั้งแต่แรก

เมื่อก่อนที่เธอรู้สึกดีกับโจวฝานมาตลอด ไม่ใช่เพราะว่าหลิ่วซือเหยาบ้าผู้ชายหรอกนะ

แต่เป็นเพราะมีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่หลิ่วซือเหยาไปเดินเล่น แล้วบังเอิญเจอพวกอันธพาลมาลวนลามกลางทาง

ตอนนั้นคนรอบข้างไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยเธอเลย มีแต่โจวฝานที่โผล่มา แล้วไล่เตะพวกอันธพาลจนหนีเตลิดไป

หลังจากนั้น โจวฝานก็มักจะคอยเอาอกเอาใจเธออยู่เสมอ แถมยังประกาศกร้าวในโรงเรียนอีกว่า ใครกล้าเข้าใกล้หลิ่วซือเหยา เขาจะจัดการให้หมด

ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าการกระทำอันแสนจะเผด็จการของโจวฝาน มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

แต่มาตอนนี้ เธอกลับสัมผัสได้ถึงความน่ากลัว

ใช่แล้ว มันคือความน่ากลัว

โจวฝานมีพฤติกรรมอยากครอบครองเธอแบบสุดโต่ง ลองมานึกย้อนดูตอนนี้สิ การที่โจวฝานประกาศไม่ให้ใครเข้าใกล้เธอ มันเป็นพฤติกรรมที่เสียมารยาทมากๆ เลยนะ

เพราะยังไงซะ ตัวเธอเองก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาสักหน่อย

เมื่อเห็นข้อความที่หลิ่วซือเหยาส่งมา โจวฝานก็หน้าเหวอด้วยความตกตะลึง

โดยไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ระหว่างหลิ่วซือเหยากับจ้าวตง กลับพัฒนาไปได้ดีขนาดนี้แล้วเชียวหรือ

หลิ่วซือเหยาเป็นผู้หญิงของเขานะ ถึงกับ ถึงกับแอบไปคุยส่วนตัวกับจ้าวตงลับหลังเขาเนี่ยนะ!

โจวฝานพิมพ์ข้อความด้วยความโกรธจัด: [หลิ่วซือเหยา ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่าไปคุยกับมัน เธอจะโดนหลอกเอานะ เธอซื่อบื้อเกินไปแล้ว ทำไมพูดอะไรถึงไม่ยอมฟังเลย!]

หลิ่วซือเหยาโมโหจนหลุดขำ: [ถ้าไม่ได้เขาช่วย ฉันกับแม่คงไม่รอดมาถึงตอนนี้หรอก นายยังกล้าพูดอีกเหรอว่าเขาหลอกฉัน นายนี่มันคุยไม่รู้เรื่องจริงๆ]

โจวฝาน: [ช่างเถอะ คอยดูไปก็แล้วกัน สักวันเธอจะรู้ตัวว่าสิ่งที่ฉันพูดมันถูกต้อง เธออยากได้ความช่วยเหลือไม่ใช่เหรอ ฉันจัดให้ ช่วงนี้ฉันหาเนื้อกิ้งก่ากับเนื้อหนูมาได้เพียบเลย...]

หลิ่วซือเหยา: [ไม่ต้องหรอก โจวฝาน พวกเรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ ฉันถึงได้เตือนนายแบบนี้ ฉันมีธุระต้องทำ แค่นี้ก่อนนะ]

หลังจากปิดหน้าต่างแชท หลิ่วซือเหยาก็รู้สึกปวดหัวตึบๆ

ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่พอใจกับคำพูดของโจวฝาน แต่ยังไงซะเมื่อก่อนก็คนเคยรู้จัก เคยเป็นเพื่อนกัน เธอไม่อยากเห็นโจวฝานต้องมีจุดจบที่เลวร้ายเพราะความคิดสุดโต่งแบบนี้

"ช่างเถอะ วันหลังค่อยหาทางเตือนเขาอีกทีก็แล้วกัน"

จากนั้น เธอก็ส่งข้อความไปหาจ้าวตง

"หืม หลิ่วซือเหยาส่งข้อความมาหาฉันแฮะ"

จ้าวตงเปิดดู แล้วก็ยิ้มออกทันที

หลิ่วซือเหยา: [ยินดีด้วยนะจ้าวตง]

จ้าวตง: [ขอบคุณครับ วันนี้มีคนมาแสดงความยินดีกับผมเยอะแยะเลย แต่มีแค่คุณเท่านั้นแหละ ที่ทำให้ผมดีใจที่สุด]

หลิ่วซือเหยาหน้าแดงระเรื่อ: [เมื่อกี้ฉันลงทะเลกับแม่มาด้วยแหละ ได้หญ้าทะเลมาต้นนึง อร่อยดีเหมือนกันนะ พอกินเข้าไปแล้ว พลังจิตกับพละกำลังของพวกเราก็เพิ่มขึ้นด้วย เดี๋ยวฉันส่งไปให้คุณลองชิมดูนะ]

จ้าวตงไม่ได้ปฏิเสธ ตอบกลับไปว่า: [งั้นก็ขอบคุณมากเลยครับ ผมเพิ่งได้อาชีพช่างทำเครื่องมือมาหมาดๆ วันหลังถ้าคุณต้องการอาวุธแบบไหน ก็บอกผมได้เลยนะ]

หลิ่วซือเหยา: [ไม่ต้องหรอก อาวุธที่คุณทำให้ฉันคราวที่แล้ว มันใช้ดีมากๆ เลยล่ะ]

จ้าวตง: [อืมม ไม่คุยแล้วนะ ผมขอตัวไปดูของรางวัลก่อน]

จ้าวตงไม่ได้คุยอะไรให้ยืดเยื้อ เพราะดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ หลิ่วซือเหยาก็มีความรู้สึกดีๆ ให้เขามากพอแล้ว

ในตอนนั้นเอง หญ้าทะเลที่ใส่มาในกะลาลูกมะพร้าวก็ถูกส่งมาให้

จ้าวตงเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูทันที:

[หญ้าทะเลกลายพันธุ์ริมชายฝั่ง: มีสรรพคุณช่วยดับกลิ่นคาวและเพิ่มรสชาติให้อร่อยยิ่งขึ้น เมื่อรับประทานแล้วจะช่วยเพิ่มพลังจิตและพละกำลังอย่างช้าๆ]

"ไม่เลวเลยทีเดียว"

หลังจากเก็บของเสร็จ จ้าวตงก็เริ่มตรวจสอบของรางวัลในครั้งนี้

[รางวัลการสร้างเครื่องมือเป็นคนแรก: เลเวลเพิ่มขึ้น 1 เลเวล (ค่าสถานะทั้งหมด +50 ได้รับแต้มสถานะอิสระ 50 แต้ม)]

[รางวัล: ได้รับอาชีพ ปรมาจารย์นักสร้างเครื่องมือ (คุณสามารถสร้างแบบแปลนเครื่องมือด้วยตัวเองได้ เพื่อนำไปสร้างเครื่องมือ วัสดุที่ใช้สร้างจะลดลง และได้ผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยม)]

[รางวัล: ได้รับสิทธิ์สุ่มรางวัลหนึ่งครั้ง]

[รางวัล: 5000 เหรียญทอง]

อย่างที่คิด ได้อาชีพ ปรมาจารย์นักสร้างเครื่องมือ มาจริงๆ ด้วย

จ้าวตงยิ้มอย่างตื่นเต้น

อาชีพนี้ ไม่ได้ช่วยเพิ่มพลังการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย แต่ความล้ำค่าของมันอยู่ที่ เขาบรรจงสร้างแบบแปลนได้นั่นเอง

ในสถานที่แห่งนี้ แบบแปลนหมายถึงการสร้างเครื่องมือได้หลากหลายชนิด ยิ่งเวลาผ่านไป แบบแปลนก็จะยิ่งมีค่ามหาศาล

เขาไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า รีบกดสุ่มรางวัลต่อทันที

หน้าจอเริ่มหมุนวนอีกครั้ง

รองเท้า ถุงเท้า มีด หมั่นโถว...

รูปภาพต่างๆ วิ่งผ่านหน้าจอไปอย่างรวดเร็ว

และในที่สุดก็หยุดลง

[ขอแสดงความยินดี คุณได้รับหินพลังงานสิบก้อน]

ได้หินพลังงานมาแล้ว

จ้าวตงชะงักไปนิดนึง ก่อนจะดีใจจนเนื้อเต้น

หินพลังงานเชียวนะ ต่อไปเวลาสร้างเครื่องมือ ถ้าใส่หินพลังงานเพิ่มเข้าไป ไม่เพียงแต่คุณภาพจะยกระดับขึ้นไปอีกหลายขั้น

ที่สำคัญที่สุดก็คือ มันช่วยเพิ่มพลังทำลายล้างได้อีกด้วย

นี่มันของดีที่ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้เลยนะเนี่ย

จากนั้นเขาก็ตรวจสอบค่าสถานะในปัจจุบัน

เนื่องจากมีแต้มสถานะอิสระ 50 แต้มที่เขาสามารถอัปได้ตามใจชอบ หลังจากที่เขาจัดสรรแต้มเหล่านี้อย่างลงตัวแล้ว ค่าสถานะในตอนนี้ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

[ผู้เอาชีวิตรอด: จ้าวตง]

[อาชีพ: ปรมาจารย์ช่างไม้ ปรมาจารย์นักสร้างเครื่องมือ]

[เลเวล: 6 (220%/1000%)]

[พละกำลัง: 230]

[ความเร็ว: 220]

[ความทนทาน: 245]

[พลังป้องกัน: 230 + ร่างกายแข็งตัว 5 แต้ม]

[พลังจิต: 500]

[ทักษะ: โจมตีคริติคอล (100%)]

[ทักษะ: เปลวไฟ]

[ทักษะ: คมมีดสายลม]

[พรสวรรค์: หน้าต่างสถานะ ควบคุมไม้]

[เหรียญทอง: 8000]

[แต้มสถานะอิสระ: 0]

[อุปกรณ์: ค้อนอุตสาหกรรม ดวงตาแห่งสถานะ]

[กระเป๋าเก็บของ: เสื้อกั๊กป้องกัน มีดเลาะกระดูกโลหะผสม รองเท้าวายุ หม้อสแตนเลสแสนอร่อย กล้องส่องทางไกลตาทิพย์ ข้าวทิพย์ 15 กิโลกรัม ยาทิพย์ 2 เม็ด]

[ไอเทมพิเศษ: แผนที่หมู่บ้านมือใหม่ 168 หินพลังงานสิบก้อน]

[จบแล้ว]