บทที่ 15 - สมกับเป็นบุตรแห่งโชคชะตา

บทที่ 15 - สมกับเป็นบุตรแห่งโชคชะตา

เมื่อวานนี้ หลังจากจ้าวตงติดต่อหลิ่วซือเหยา เขาก็รับปากว่าจะให้อาหารและน้ำจืดแก่เธอ

แต่เมื่อวานจ้าวตงมัวแต่ยุ่งอยู่กับการล่าจระเข้ทั้งวัน เลยไม่ได้ทักหาเธอ

ฝั่งหลิ่วซือเหยาเองก็มีความเกรงใจ จึงไม่ได้ทักไปหาจ้าวตงก่อน

ดังนั้น ทันทีที่ช่องแชทแลกเปลี่ยนเปิดใช้งาน เธอจึงชิงโพสต์ข้อความขอแลกเปลี่ยนสิ่งของทันที

โจวฝานดีใจมาก!

ผู้หญิงของฉันปลอดภัยดี โจวฝานรีบทักข้อความไปหาทันที: "หลิ่วซือเหยา ดีใจจังเลยที่คุณปลอดภัย"

หลิ่วซือเหยา: "โจวฝาน เป็นคุณนี่เอง คุณเป็นยังไงบ้าง?"

โจวฝาน: "ฮ่าๆ คุณก็รู้จักผมนี่นา ผมเคยเป็นทหารมาก่อน สถานการณ์แค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของโจวฝาน หลิ่วซือเหยาก็อดทอดถอนใจไม่ได้ เธอไม่ได้มองคนผิดจริงๆ

เขาเป็นชายหนุ่มที่มีจิตใจเด็ดเดี่ยวและมีความสามารถสูงมาก

โจวฝาน: "ผมเห็นข้อความแลกเปลี่ยนของคุณแล้ว ที่ผมมีน้ำกับเนื้อหมาป่าอยู่ เดี๋ยวผมส่งไปให้นะ"

หลิ่วซือเหยาจะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงเป็นการโกหก เธอรีบพิมพ์ตอบกลับไป: "ขอบคุณมากนะ ตอนนี้ฉันอยู่กับแม่ เมื่อวานเราทั้งคู่ไม่ได้ดื่มน้ำกันเลย โชคดีที่ได้คุณช่วยเหลือ อยากให้เราได้เจอกันเร็วๆ จัง"

นั่นไง หลิ่วซือเหยาต้องแอบมีใจให้ฉันแน่ๆ

ถึงขั้นรอคอยที่จะได้เจอกันไม่ไหวแล้วล่ะสิ

โจวฝานมั่นอกมั่นใจในตัวเองมาก จากนั้นเขาก็หันไปมองขาหมาป่าที่อยู่ข้างๆ

คิดไปคิดมา ก็ตัดสินใจไม่ส่งขาหมาป่าไป เพราะตอนนี้เขาต้องเอาไปแลกกับแผ่นเหล็กเพื่อทำหัวหอก

เขาเลยเฉือนเนื้อตรงส่วนท้องของหมาป่าออกมาแทน

เนื้อส่วนนี้รสชาติค่อนข้างแย่ แต่ในมุมมองของโจวฝาน แค่นี้ก็หรูแล้ว

เมื่อเฉือนเนื้อเสร็จ โจวฝานก็พิมพ์ตอบไป: "งั้นเดี๋ยวผมส่งไปให้เลยนะ"

ที่จริงตอนแรกโจวฝานตั้งใจจะย่างให้สุกก่อนแล้วค่อยส่งไป แต่ตอนนี้เขาต้องรีบไปจัดการเรื่องหัวหอก ก็เลยส่งเนื้อดิบๆ ไปให้แทน

"ส่วนน้ำ ผมใส่ในกระเพาะหมาป่าแล้วส่งไปให้นะ" โจวฝานส่งข้อความไปอีกรอบ

อืม น้ำแบบนี้ต้องมีคราบเลือดปนอยู่แน่ๆ คงจะคาวจนดื่มแทบไม่ลง ขนาดตัวเขาเองยังไม่อยากจะดื่มเลย

แต่ในเวลาแบบนี้มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา ถึงเขาจะมีชามหินอยู่ใกล้ๆ แต่เขาก็ต้องเก็บไว้ใช้เองเหมือนกัน

ตอนนี้หลิ่วซือเหยารู้สึกซาบซึ้งใจมาก โจวฝานดีกับเธอเหลือเกิน

หลิ่วซือเหยา: "ฉันมีผลไม้อยู่บ้าง เดี๋ยวฉันส่งไปให้นะ"

โจวฝาน: "ตกลง หลิ่วซือเหยา คุณกับแม่ก็ซ่อนตัวอยู่ที่นั่นให้ดีล่ะ ผมจะรีบไปหาคุณให้เร็วที่สุด รับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรแน่นอน"

หลิ่วซือเหยา: "ขอบคุณนะ โจวฝาน"

โจวฝาน: "อ้อ จริงสิ ก่อนที่จะหลุดเข้ามาในโลกนี้ ผมได้ยินมาว่าไอ้ลูกเศรษฐีจ้าวตงนัดคุณ..."

หลิ่วซือเหยา: "อะไรนะ คุณรู้ด้วยเหรอ!"

โจวฝาน: "ใช่ ลูกน้องของจ้าวตงคนนึงเป็นคนเล่าให้ฟัง แถมยังบอกด้วยว่าจ้าวตงคิดมิดีมิร้ายกับคุณ อยากจะจีบคุณให้ติด"

ในมุมมองของโจวฝาน การที่จ้าวตงคิดจะจีบหลิ่วซือเหยา ก็คือการคิดมิดีมิร้ายนั่นแหละ

เพราะจ้าวตงเป็นพวกลูกเศรษฐี นิสัยต้องเสียแน่ๆ

หลิ่วซือเหยาเข้าใจผิดไปไกล จึงตอบกลับไปว่า: "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

โจวฝาน: "ความจริงตอนนั้นผมแอบตามคุณไป กะว่าจะเข้าไปช่วยคุณ แต่ดันเกิดเรื่องนี้ขึ้นซะก่อน"

หลิ่วซือเหยา: "ขอบคุณนะ ตอนนั้นเพื่อจะหาเงินมารักษาแม่ ฉันเลยจำใจต้องบากหน้าไปขอยืมเงินเขา"

โจวฝาน: "ยังไงก็เถอะ จ้าวตงเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย คุณต้องระวังตัวให้ดีนะ ตอนนี้เขาคว้าเฟิร์สบลัด เป็นคนแรกที่จุดไฟ และเป็นคนแรกที่สร้างของจากไม้ได้ รางวัลที่ได้ต้องเยอะมากแน่ๆ เขานำหน้าพวกเราไปก้าวหนึ่งแล้ว ประมาทไม่ได้เด็ดขาด"

หลิ่วซือเหยา: "ฉันรู้แล้วล่ะ จะว่าไป เมื่อวานเขาก็ทักมาหาฉันด้วยนะ"

จากนั้น หลิ่วซือเหยาก็เล่าเรื่องที่จ้าวตงทักมาหาเมื่อวานให้ฟัง

พอโจวฝานได้ยินก็ของขึ้นทันที!

โจวฝาน: "จ้าวตงมันกล้าทักหาคุณเหรอ ห้ามรับของจากมันเด็ดขาด เชื่อผมสิ ไม่งั้นไม่รู้ว่ามันจะงัดแผนชั่วอะไรมาใช้บ้าง"

หลิ่วซือเหยารู้สึกว่าโจวฝานมองโลกในแง่ร้ายเกินไปหน่อย

อีกอย่าง ตอนนี้จ้าวตงก็อยู่ห่างจากเธอเป็นพันลี้ ต่อให้จะเก่งกาจแค่ไหน ก็คงมาทำร้ายเธอไม่ได้หรอก

แต่พอคิดว่าโจวฝานพูดแบบนี้ก็เพราะเป็นห่วงเธอ เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาอีกครั้ง

หลิ่วซือเหยา: "ฉันเข้าใจแล้ว"

หลังจากคุยเสร็จ หลิ่วซือเหยาก็มองดูเศษเนื้อและกระเพาะหมาป่าที่โจวฝานส่งมาให้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"ซือเหยา ใครให้ของพวกนี้มาเหรอ..."

จังหวะนั้นเอง หยางจวนผู้เป็นแม่ก็เดินเข้ามา

เธอเพิ่งตื่นนอน สภาพร่างกายดูย่ำแย่มาก

หลิ่วซือเหยาเล่าเรื่องที่คุยกับโจวฝานให้ฟัง หยางจวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ: "โจวฝานนี่ใช้ได้เลยนะ อุตส่าห์ส่งของมาให้ตั้งเยอะแยะ ดีจริงๆ"

"เสียดายก็แต่น้ำนี่แหละ ใส่มาในกระเพาะหมาป่าแบบนี้ มันดื่มยากเกินไป"

หลิ่วซือเหยาลองดมกลิ่นดู แล้วก็ต้องนิ่วหน้า

"เฮ้อ ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ก็คงต้องทนๆ เอาแหละลูก"

ในตอนนั้นเอง โจวฝานก็โพสต์ข้อความขอแลกเปลี่ยนสิ่งของ

โจวฝาน: [ต้องการรับซื้อแผ่นเหล็กรูปสามเหลี่ยม ยินดีแลกกับขาหมาป่า]

สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ จ้าวตงก็โพสต์ข้อความรับซื้อในช่วงเวลาเดียวกันพอดี

จ้าวตง: [รับซื้อเหล็กสามเหลี่ยม ก้อนเหล็ก และเครื่องมือเหล็กทุกชนิด!]

ทันใดนั้นก็มีคนมากมายทักแชทส่วนตัวหาจ้าวตง

โจวฝานก็สังเกตเห็นข้อความของจ้าวตงเช่นกัน เขาโกรธจนแทบคลั่ง

"ไอ้จ้าวตงมันจงใจแกล้งฉันแน่ๆ!"

ในสายตาของเขา จ้าวตงเป็นแค่ลูกเศรษฐีหยิบโหย่ง จะไปรู้จักวิธีสร้างอาวุธได้ยังไง?

เขาส่ายหัวพร้อมกับแค่นหัวเราะ: "รอก่อนเถอะ ฉันจะต้องสร้างให้สำเร็จก่อนแกให้ได้"

ส่วนฝั่งจ้าวตงนั้นกำลังง่วนอยู่กับการย่างเนื้อ

เขาสังเกตเห็นข้อความขอแลกเปลี่ยนของหลิ่วซือเหยาแล้ว ก็ได้แต่ลอบขำในใจ ยอมโพสต์ขอแลกเปลี่ยนในช่องแชทรวม แต่ไม่ยอมทักมาหาเขาสินะ

ดูเหมือนเขาคงต้องเป็นฝ่ายหน้าด้านทักไปหาเธอเองซะแล้ว

แต่พอคิดถึงผลประโยชน์มากมายที่หลิ่วซือเหยาจะได้รับในอนาคต เขาก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่าที่จะทำ

ตอนนี้เนื้อย่างสุกได้ที่แล้ว จ้าวตงจึงส่งข้อความไปหาหลิ่วซือเหยา: "หลิ่วซือเหยา เห็นข้อความของเธอแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันรับปากว่าจะเอาของไปให้แล้วเหรอ?"

หลิ่วซือเหยาเห็นข้อความแล้ว ในหัวก็นึกถึงคำเตือนของโจวฝานขึ้นมาทันที

เธอไม่อยากสนใจ จึงหันไปจัดแจงกองไฟ เตรียมจะย่างเนื้อ!

แต่ในตอนนั้นเอง หยางจวนก็กุมท้องร้องโอดโอยขึ้นมา

"โอ๊ย ปวดจังเลย..."

"แม่..."

"โรคกระเพาะกำเริบอีกแล้ว กินเนื้อย่างพวกนี้แล้วทรมานจริงๆ"

ใบหน้าของหยางจวนซีดเผือดด้วยความเจ็บปวด

หลิ่วซือเหยาร้อนใจมาก จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

ก่อนหน้านี้หมอเคยสั่งไว้แล้วว่า คนเป็นโรคกระเพาะอย่างหยางจวน ต้องกินอาหารที่ต้มจนเปื่อยเท่านั้น ถึงจะดีต่อกระเพาะ

แต่ที่นี่ไม่มีหมอเลยสักคน

นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไม นอกจากขอแลกอาหารแล้ว เธอถึงขอแลกหม้อด้วย

จ้าวตง: "อยู่ไหมๆ?"

จ้าวตงยังคงส่งข้อความมาเรื่อยๆ ในใจเดาว่าโรคกระเพาะของแม่หลิ่วซือเหยาต้องกำเริบแน่ๆ

แม่ของหลิ่วซือเหยาสุขภาพอ่อนแอมาก โรคกระเพาะเป็นเพียงหนึ่งในโรคประจำตัวของเธอเท่านั้น ในนิยายก็เขียนไว้ว่า อีกไม่นานเธอก็จะต้องบอกลาโลกนี้ไป

และเมื่อหยางจวนตายจากไป หลิ่วซือเหยาก็จะเข้มแข็งขึ้น แล้วโชคดีก็จะเข้ามาเยือน

เดิมทีจ้าวตงก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน แต่ตอนนี้เขามีหม้อเหล็กแล้ว เรื่องแค่นี้ก็หมูๆ

จ้าวตง: "ฉันเพิ่งต้มซุปเนื้อเสร็จหม้อนึง ถ้าเธอต้องการ เดี๋ยวฉันส่งไปให้!"

จ้าวตงมั่นใจว่า ถ้าหลิ่วซือเหยาเห็นข้อความนี้ เธอต้องตอบกลับมาแน่นอน

นอกจากว่าเธอจะทนดูแม่ตัวเองปวดท้องต่อไปได้ลงคอ

เป็นไปตามคาด ทันทีที่เห็นข้อความ หลิ่วซือเหยาก็ชะงักไป

หลิ่วซือเหยา: "คุณต้มซุปเนื้อได้ด้วยเหรอ คุณมีหม้อเหรอ?"

จ้าวตงไม่พูดพร่ำทำเพลง ถ่ายรูปหม้อส่งไปให้ดูทันที

จ้าวตง: "บังเอิญได้มาตอนไปล่าสัตว์ร้ายน่ะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งต้มซุปเนื้อไปหม้อนึง เป็นเนื้อส่วนขาหมาป่า เนื้อส่วนนี้อร่อยมากนะ หอมสุดๆ แถมฉันยังดับคาวให้เรียบร้อยแล้วด้วย!"

จากนั้นก็ส่งรูปเสบียงอื่นๆ ตามไปอีกชุดใหญ่

เมื่อเห็นเสบียงมากมายก่ายกอง หลิ่วซือเหยาก็ถึงกับอึ้ง

เธอต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แต่จ้าวตงกลับมีเสบียงกองเป็นภูเขา

มีทั้งของกินของใช้ เสื้อผ้าผู้หญิงก็มี แถมยังมีกางเกงในอีกต่างหาก!

[จบแล้ว]