บทที่ 20: ประกาศของเราปลอมทั้งหมดงั้นเหรอ เวลาพูดคุณต้องมีหลักฐานด้วยนะ!

บทที่ 20: ประกาศของเราปลอมทั้งหมดงั้นเหรอ เวลาพูดคุณต้องมีหลักฐานด้วยนะ!

"สวัสดีครับ ใช่ครับ ผมกัวฉีเฟิง อ้อ จากสำนักงานกำกับดูแลตลาดใช่ไหมครับ? กำลังจะเข้ามาเหรอ? มี... มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ? ได้ครับๆ"

หลังจากวางสาย กัวฉีเฟิงก็มีสีหน้างุนงง พวกสำนักงานกำกับดูแลตลาดมีปัญหาอะไรอีกล่ะเนี่ย? จู่ๆ ก็บอกว่าจะเข้ามา จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นได้ถ้าไม่มีสาเหตุ?

เขาลืมเรื่องของถังฟางจิงไปเสียสนิท ยุคสมัยนี้คนเก่งแต่ปากชอบขู่มีเยอะแยะไป ส่วนใหญ่ก็แค่พูดหาทางลงให้ตัวเองไปอย่างนั้นแหละ ไม่เห็นมีอะไรน่าใส่ใจ

ช่างเถอะ รอให้คนจากสำนักงานกำกับดูแลตลาดมาถึงก่อนก็แล้วกัน

รออยู่ราวๆ หนึ่งชั่วโมง เจ้าหน้าที่จากสำนักงานกำกับดูแลตลาดก็เดินเข้ามาในบริษัท พร้อมกับตากล้องที่เดินตามถ่ายอยู่ด้านหลัง

สำหรับเรื่องที่เป็นประเด็นสาธารณะแบบนี้ งานประชาสัมพันธ์ก็ต้องตามให้ทันใช่ไหมล่ะ? ยังไงซะ ส่วนที่ยากที่สุดของงานก็มีคนอื่นจัดการให้หมดแล้ว...

"ผู้จัดการกัวฉีเฟิงใช่ไหมครับ? ผมมาจากสำนักงานกำกับดูแลตลาดเมืองจิงโจว นี่คือคำสั่งลงโทษทางปกครองของสำนักงานฯ ที่มีต่อบริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์หัวฉือครับ!"

"โปรดดูรายละเอียด หากคุณมีข้อโต้แย้ง สามารถยื่นคำร้องขออุทธรณ์คำสั่งทางปกครองต่อหน่วยงานรัฐบาลระดับนี้หรือสำนักงานกำกับดูแลตลาดในระดับที่สูงกว่าได้ หรือคุณสามารถยื่นฟ้องเป็นคดีปกครองต่อศาลประชาชน..."

เจ้าหน้าที่ยังคงร่ายยาวถึงสิทธิการโต้แย้ง ในขณะที่ผู้จัดการกัวฝั่งนี้ได้แต่อึ้งกิมกี่กับคำสั่งลงโทษที่วางอยู่ตรงหน้า

นี่คือโดนสั่งปรับสามแสนหยวนโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าเลยงั้นเหรอ?

"เดี๋ยวสิครับคุณเจ้าหน้าที่ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? ทำไมจู่ๆ ถึงมาลงโทษพวกเราโดยไม่มีเหตุผล แถมยังสั่งให้แก้ไขภายในเวลาที่กำหนดอีก? นี่... นี่มันใช้หลักเกณฑ์อะไรมาตัดสินครับ?"

แน่นอนว่าเขาเห็นแล้วว่าเหตุผลในการลงโทษคือการที่บริษัทใช้ประกาศบ้านเช่าและราคาปลอมในการโฆษณาชวนเชื่ออันเป็นเท็จ เพื่อหลอกลวงผู้บริโภค

แต่มันไม่สมเหตุสมผลเลย! บริษัทนายหน้าอสังหาฯ ทุกแห่งในเมืองนี้ก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น ทำไมต้องเป็นบริษัทเขาด้วย?

แน่นอนว่าเขาไม่กล้าพูดแบบนั้นต่อหน้าเจ้าหน้าที่หรอก

เพียงแต่ตอนนี้มีกล้องตามถ่ายอยู่ด้วย ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาจะเอาไปออกอากาศยังไง มันจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของบริษัทมากเกินไป ดังนั้นเขาจึงต้องพูดแก้ต่างให้ชัดเจน!

ทางด้านเจ้าหน้าที่ก็พูดขึ้นมาตรงๆ ว่า "ในคำสั่งลงโทษเขียนไว้ชัดเจนว่า บริษัทนายหน้าอสังหาฯ หัวฉือได้ลงประกาศบ้านเช่าและราคาอันเป็นเท็จบนแพลตฟอร์มบ้านมือสองถึงหกแห่ง รวมถึงอันเค่อและปาอี... เพื่อดึงดูดความสนใจและชักจูงให้ผู้บริโภคมาดูบ้าน"

"ยิ่งไปกว่านั้น ข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดที่บริษัทของคุณลงประกาศ ล้วนเป็นของปลอม!"

ตอนที่เจ้าหน้าที่พูดประโยคแรก ผู้จัดการกัวยังอยากจะโต้แย้ง แต่เมื่อได้ยินประโยคหลัง เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา "คุณเจ้าหน้าที่ คุณ... คุณจะพูดพล่อยๆ แบบนั้นไม่ได้นะ! ประกาศทั้งหมดที่บริษัทเราลงไปจะเป็นของปลอมได้ยังไง?"

"ถึงคุณจะมาจากสำนักงานกำกับดูแลตลาด แต่เวลาพูดอะไรมันก็ต้องมีหลักฐานด้วยนะ!"

ในวินาทีนั้น กัวฉีเฟิงรู้สึกเหมือนมีคนจงใจพุ่งเป้ามาที่เขา ในหัวเริ่มทบทวนว่าตัวเองเคยไปล่วงเกินผู้มีอำนาจคนไหนในหน่วยงานกำกับดูแลหรือเปล่า ถึงได้ถูกอีกฝ่ายมาใส่ร้ายกันแบบนี้...

แน่นอนว่าเขารู้เรื่องภายในบริษัทดีที่สุด ถามว่ามีประกาศไหนที่เป็นของจริงบ้างไหม? อาจจะมีล่ะมั้ง... น่าจะพอมีแหละ

ยังไงซะ การใช้รูปบ้านและราคาปลอมเพื่อดึงดูดลูกค้า ก็เป็นวิธีที่เขาเน้นย้ำเป็นพิเศษในที่ประชุมอยู่แล้ว

เขาแค่รู้สึกว่า ต่อให้มันจะเป็นของปลอมทั้งหมด สำนักงานกำกับดูแลตลาดก็ไม่มีทางตรวจสอบได้ละเอียดขนาดนั้นหรอก ใช่ไหมล่ะ? พวกเขาไม่ได้ว่างขนาดนั้นเสียหน่อย

สำนักงานกำกับดูแลตลาดมีเรื่องให้จัดการเยอะแยะไปหมด พวกเขาไม่มีเวลามานั่งไล่ตรวจสอบทีละอันหรอก

ดังนั้น เขาจึงโต้กลับไปอย่างไม่ลังเล กล้องต้องถ่ายภาพนี้ไว้ให้ชัดๆ ด้วยนะ!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าหน้าที่ฝั่งตรงข้ามก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา หากเป็นการลงโทษคดีอื่น คงไม่มีใครมานั่งพูดอะไรแบบนี้ ตราบใดที่มีหลักฐาน การลงโทษก็ถือว่าจบ

แต่คดีนี้มันปาฏิหาริย์สุดๆ เพราะมีคนยอมทุ่มเทตรวจสอบเรื่องพวกนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนมาให้หมดแล้ว

แค่การตรวจสอบพยานหลักฐานอิเล็กทรอนิกส์ เจ้าหน้าที่ของพวกเขาก็ต้องทำโอทีกันไม่รู้อีกกี่วันต่อกี่วัน!

พองานเสร็จ บางคนก็แทบจะหมดสภาพ ตรวจสอบกันทั้งวันทั้งคืนจนตาพร่ามัวไปหมด...

ดังนั้น ก่อนจะมา หัวหน้าจึงกำชับเป็นพิเศษว่าต้องอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ชัดเจน!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจ้าหน้าที่จึงหยิบรายงานอีกฉบับออกมาโชว์หน้ากล้องแล้วพูดว่า "ที่พวกเราบอกว่าบริษัทหัวฉือไม่มีประกาศบ้านที่เป็นของจริงเลยแม้แต่รายการเดียว นั่นก็เป็นเพราะเราอิงจากการสืบสวนครับ"

"ผลการสืบสวนพบว่า บริษัทหัวฉือได้ลงประกาศไปทั้งหมดสามพันหกร้อยแปดสิบสองรายการบนหกแพลตฟอร์ม ในจำนวนนั้น มีสองพันสามร้อยห้าสิบเก้ารายการที่ใช้ทั้งรูปปลอมและราคาปลอม ส่วนอีกหนึ่งพันสามร้อยยี่สิบสามรายการใช้แค่ราคาปลอม"

"และคำว่าราคาปลอมในที่นี้ เราหมายถึงราคาที่ต่ำกว่าราคาตลาดอย่างเห็นได้ชัด!"

"ซึ่งเรามีหลักฐานสำหรับการสืบสวนทั้งหมดนี้ครับ"

เรื่องนี้ต้องอธิบายให้กระจ่าง ไม่อย่างนั้นคงถูกยกมาอ้างแน่ๆ ว่าเรื่อง "ต่ำกว่าราคาตลาด" เป็นเพราะเจ้าของบ้านเรียกร้องมาเอง หรืออะไรทำนองนั้น...

แต่ถ้าต่ำกว่าราคาตลาดอย่างเห็นได้ชัดขนาดนั้น มันก็แก้ตัวยากหน่อยล่ะ

เจ้าของบ้านจะบ้าไปแล้วหรือไง ในเมื่อราคาเช่าตลาดอยู่ที่ 1,500 หยวน แต่กลับยืนกรานจะปล่อยเช่าในราคาเจ็ดแปดร้อย... ลองคิดดูสิ มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด

เมื่อได้ยินตัวเลขเหล่านั้น กัวฉีเฟิงก็ถึงกับชะงัก ตอนนี้ในหัวเขามีความคิดเดียวผุดขึ้นมา: บริษัทเราลงประกาศไปเยอะขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?

แต่ไม่นานนักก็มีความคิดอีกอย่างโผล่มา: คนพวกนี้มันว่างมากหรือไงวะ ถึงได้ไปนั่งไล่ตรวจสอบทั้งหมดนี่น่ะ?

ต้องมีใครสักคนตั้งใจเล่นงานฉันแน่ ไม่อย่างนั้นแม้แต่ตัวฉันเองยังไม่รู้ข้อมูลพวกนี้ชัดเจนขนาดนี้เลย!

ไม่ใช่ว่ากัวฉีเฟิงที่เป็นเจ้านายมาหลายปีจะเก็บอาการไม่อยู่หรอกนะ แต่เหตุการณ์นี้มันหลุดโลกเกินไปแล้ว!

นั่นมันประกาศตั้งหลายพันรายการเลยนะ! การมานั่งไล่เช็กความถูกต้องทีละอันแบบนี้ มันต้องเป็นเพราะเบื้องบนสั่งลงมาแน่ๆ!

กล้องยังคงบันทึกภาพอยู่ ด้วยความโกรธจัด กัวฉีเฟิงเผลอหลุดปากออกไปโดยไม่รู้ตัว "พวกคุณตรวจสอบบริษัทผมซะละเอียดเชียวนะ! แล้วไงล่ะ บริษัทนายหน้าอสังหาฯ อื่นๆ ในเมืองจิงโจวเป็นคนดีกันหมดเลยงั้นสิ? มีแค่ผมคนเดียวหรือไงที่ทำแบบนี้?"

"ห๊ะ? อยากให้ผมเปิดให้ดูไหมล่ะ?"

เขากำลังร้อนรนสุดๆ ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป บริษัทนายหน้าของเขาคงไปต่อไม่ได้แน่

ยังไงซะ การที่ของปลอมแบบ 100% เต็มมันก็ดูเกินไปหน่อย...

แต่ที่จริงแล้วมันก็เป็นเรื่องปกติ บริษัทของเขาไม่ใช่บริษัทระดับชาติหรือบริษัทใหญ่ที่อยู่ในตลาดหลักทรัพย์ โควตาบ้านเช่าที่หามาได้มันก็ไม่ได้มีเยอะหรือมีคุณภาพดีอะไรอยู่แล้ว

ดังนั้น เพื่อให้ได้ลูกค้า เขาจึงต้องทำของปลอมให้ดูแนบเนียน ผลลัพธ์ก็คือ... เห็นได้ชัดว่าคนในสาขาอื่นๆ ก็คิดแบบเดียวกันเป๊ะ

แน่นอนว่าถึงแม้เขาจะกำลังลนลาน แต่โทรศัพท์ที่กัวฉีเฟิงหยิบออกมาให้คู่กรณีดูก็เป็นข้อมูลของบริษัทคู่แข่งอีกเจ้าที่ไม่ลงรอยกัน ซึ่งเป็นบริษัทท้องถิ่นขนาดเล็กเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้แม้แต่จะชายตามอง เขาเพียงแค่ดึงเอกสารประกาศอีกใบออกมาแล้วพูดว่า "ผู้จัดการกัว โปรดรอสักครู่ วันนี้สำนักงานของเราได้ออกคำสั่งลงโทษทางปกครองกับบริษัทนายหน้าอสังหาฯ ในเมืองนี้พร้อมกันกว่ายี่สิบแห่งครับ"

"ผมเดาว่าคนอื่นๆ ก็คงได้รับกันหมดแล้ว นอกจากนี้ นี่ยังเป็นประกาศจัดระเบียบอุตสาหกรรม พฤติกรรมการโฆษณาเท็จของพวกคุณมันเกินไปจริงๆ รูปชุดเดียวของพวกคุณ เอาไปใช้กับประกาศบ้านตั้งหลายร้อยรายการ นี่มันพฤติกรรมแบบไหนกันครับ?"

กัวฉีเฟิงถึงกับพูดไม่ออก เขาเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว นี่มันเป็นการพุ่งเป้าไปที่วงการนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ทั้งวงการเลยนี่นา ครั้งนี้สำนักงานกำกับดูแลตลาดเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?

พวกคุณเล่นตรวจสอบประกาศมากมายขนาดนี้เลยเหรอ?

เจ้าหน้าที่กำลังจะอ้าปากพูด ก็เห็นประตูบริษัทถูกผลักเข้ามา มีคนเดินเข้ามาแล้วถามว่า "ใครคือกัวฉีเฟิง ตัวแทนทางกฎหมายของบริษัทหัวฉือครับ?"

"อ้อ คุณนี่เอง ผมมาจากศาลจิงโจว สมาคมผู้บริโภคมณฑลฮั่นตงได้ยื่นฟ้องเป็นคดีเพื่อประโยชน์สาธารณะต่อบริษัทหัวฉือและบริษัทนายหน้าอสังหาฯ อื่นๆ อีกยี่สิบแปดแห่งในมณฑลฮั่นตง นี่คือหมายศาลครับ กรุณาเซ็นรับด้วย"

กัวฉีเฟิงจ้องมองหมายศาลด้วยสายตาว่างเปล่า สลับกับมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยใบหน้างุนงง พวกคุณนัดกันมาหรือไงเนี่ย?