บทที่ 26 แบบนี้มันไม่ยุติธรรม!
บทที่ 26 แบบนี้มันไม่ยุติธรรม!
บทที่ 26 แบบนี้มันไม่ยุติธรรม!
ทว่าการซักถามกลับไร้ผล ไม่มีใครในบริเวณนั้นรู้อะไรเลย
บนสนามฝึกซ้อม การต่อสู้ยังไม่จบลง ทหารสี่นายที่รอดชีวิตเปิดกล่องและหยิบโดรนออกมา
ขณะที่พวกเขากำลังปล่อยโดรนขึ้นฟ้า หน้าจอของโดรนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที "โดรนถูกโจมตี ไม่สามารถใช้งานได้!"
ทหารทั้งสี่นายหยิบโดรนออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ พวกเขาออกแรงขว้างมันออกไปเต็มแรง!
โดรนที่ถูกขว้างออกไปสามารถรักษาสมดุลกลางอากาศได้อย่างรวดเร็ว!
การกระทำนี้สร้างความประหลาดใจให้กับผู้เชี่ยวชาญหลายคนบนอัฒจันทร์
กลุ่มนักศึกษาถึงกับสร้างโดรนที่ทรงประสิทธิภาพขนาดนี้ขึ้นมาได้เชียวหรือ
ถูกขว้างด้วยความเร็วสูงขนาดนั้น แต่ยังสามารถปรับท่าทางการบินกลางอากาศได้ใหม่ นี่มันออกจะผิดมนุษย์มนาไปหน่อยแล้ว!
ทว่า ยังไม่ทันได้โชว์เท่ถึงครึ่งวินาที โดรนเหล่านั้นก็ถูกยิงร่วงและถูกคัดออกในทันที!
พวกเขานำโดรนมาทั้งหมดสิบเครื่อง แต่ทั้งหมดกลับถูกยิงสอยร่วงจนหมดสภาพ
ทหารทั้งสี่นายที่ซ่อนตัวอยู่หลังที่กำบังทำได้เพียงกัดฟันพุ่งตัวออกไปเพื่อบุกเข้าประชิดตัวอาคาร!
ระเบิดควัน!
หลังจากขว้างระเบิดควันออกไป ควันโขมงก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณในพริบตา
ในจังหวะนั้น ทั้งสี่คนก็พุ่งพรวดออกไปพร้อมกัน โดยตั้งใจจะใช้การเคลื่อนที่ทางยุทธวิธีเพื่อพุ่งไปยังที่กำบังจุดต่อไปโดยอาศัยม่านควันช่วยพรางตัว
แต่แล้ว เสียงเตือนก็ดังขึ้นพร้อมกันในหูฟังของพวกเขาทั้งสี่ "คุณถูกคัดออกแล้ว โปรดออกจากสนามโดยเร็ว ห้ามรบกวนการ... พวกคุณแพ้แล้ว!"
ทั้งสนามฝึกซ้อมตกอยู่ในความเงียบงัน นี่มันจบลงแค่นี้เองเหรอ?
การซ้อมรบยังไม่ทันจะได้เริ่มขึ้นจริงๆ จังๆ ด้วยซ้ำ แต่มันกลับจบลงแล้วเนี่ยนะ?
พลซุ่มยิงสองคนฝั่งตรงข้ามแค่พาดปืนไว้ที่หน้าต่าง แล้วลั่นไกเพียงสิบนัดก็จบการต่อสู้ได้เลยงั้นเหรอ?
อธิการบดีกานถึงกับอึ้ง พวกเขาโชคดีขนาดเชิญพลแม่นปืนระดับนี้มาได้ถึงสองคนเชียวหรือ?
ในฐานะที่เป็นการซ้อมรบเพื่อจัดแสดงอาวุธยุทโธปกรณ์ใหม่ พวกเขายังไม่ทันได้เห็นอุปกรณ์ต่างๆ แผลงฤทธิ์เลยด้วยซ้ำ!
"รอบที่สอง สลับฝั่งรุกและรับ!"
"ฝ่ายมหาวิทยาลัยหลงเคอ ห้าคน ป้องกันอยู่ภายในอาคาร ฝ่ายมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศ สิบคน เป็นฝ่ายบุก เตรียมตัวสิบนาที!"
ทั้งสองฝ่ายเริ่มเตรียมความพร้อมสำหรับรอบที่สอง
ในตอนนั้นเอง ทางฝั่งมหาวิทยาลัยหลงเคอที่เพิ่งพ่ายแพ้ไป นักศึกษาต่างก็อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบ "นี่มันโกงกันชัดๆ ไม่ใช่เหรอ? พลซุ่มยิงระดับนี้มันมีแค่หนึ่งในหมื่นเลยไม่ใช่หรือไง?"
"แบบนี้ก็ไม่มีทางได้โชว์ประสิทธิภาพของอาวุธใหม่เลยสิ!"
อธิการบดีมหาวิทยาลัยหลงเคอได้ยินคำบ่นของนักศึกษาจึงเอ่ยปลอบใจ "รอดูกันไปก่อนเถอะ การเป็นฝ่ายรับน่าจะรับมือกับพลซุ่มยิงได้ดีกว่านิดหน่อย"
เหล่านักศึกษาหยุดบ่นและหันไปมองที่สนาม
เวลาเตรียมตัวสิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว และการซ้อมรบรอบที่สองก็เปิดฉากขึ้น!
การซ้อมรบรอบที่สองยังคงเป็นภารกิจชิงธง!
ทหารสิบนายพร้อมอาวุธที่ออกแบบโดยทีมออกแบบของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศ ยืนประจำการอยู่หลังที่กำบังซึ่งห่างออกไปสามร้อยเมตร
พลซุ่มยิงสองนายยกปืนไรเฟิลซุ่มยิงขึ้นมา ผ่านช่องว่างของที่กำบัง พวกเขาสามารถมองเห็นใครบางคนกำลังเล็งปืนมาที่พวกเขาจากหน้าต่างของอาคารฝั่งตรงข้าม
ในเวลาเดียวกัน โดรนก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
หากไม่หลบหลังที่กำบัง พวกเขาก็จะถูกทหารแนวหน้ายิงใส่
แต่ถ้าหลบหลังที่กำบัง พวกเขาก็หนีไม่พ้นการตรวจจับของโดรนอยู่ดี
แถมใต้ท้องโดรนยังมีการติดตั้งปืนเอาไว้อีกด้วย!
หากเป็นทีมอื่น นี่คงเป็นสถานการณ์ที่น่าปวดหัวเอามากๆ ทว่าพลซุ่มยิงทั้งสองนายที่ถือปืนไรเฟิลซุ่มยิงผลงานการสร้างของเกาหยาง กลับเพียงแค่ถอยหลังไปสองก้าว ชี้ปากกระบอกปืนขึ้นฟ้า แล้วสอยโดรนห้าเครื่องที่กำลังบินเข้ามาตกในชั่วพริบตา
หลังจากถูกยิง โดรนก็เปิดใช้กลไกคัดออกและร่วงหล่นลงมาทันที
คนที่อยู่หลังที่กำบังถึงกับตะลึงงัน ปกติโดรนก็ยิงโดนยากอยู่แล้ว แต่นี่กลับสอยร่วงพร้อมกันห้าเครื่องรวดในพริบตาเดียวเนี่ยนะ?
ในจังหวะที่กำลังเหม่อลอยนั้นเอง พลซุ่มยิงทั้งสองก็พุ่งพรวดออกไปพร้อมกันและประทับปืนลั่นไก
"ถูกคัดออก!"
"ถูกคัดออก!"
"..."
หลังจากเสียงประกาศคัดออกดังขึ้นห้าครั้งติด การต่อสู้ก็จบลง
ทั้งสิบคนไร้รอยขีดข่วน!
ทหารทั้งห้านายที่รับหน้าที่ป้องกันได้แต่ยืนอึ้งรับประทาน
นั่นมันถึงสองวินาทีหรือเปล่าเนี่ย?
ไม่ถึงด้วยซ้ำ!
ภายในสองวินาที ปืนสองกระบอก ลั่นไกไปเพียงห้านัดเท่านั้น!
ปืนไรเฟิลซุ่มยิง ยิงเข้าหัวทุกนัด นี่มันเกมบ้าอะไรกัน?
อธิการบดีกานเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศ เป็นฝ่ายชนะ!"
"แบบนี้มันไม่ยุติธรรม!" จู่ๆ เสียงแสดงความไม่พอใจของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ดังขึ้น "นี่คือการแข่งขันออกแบบสำหรับการซ้อมรบนะ ไม่ใช่การซ้อมรบจริงๆ ซะหน่อย!"
เด็กหนุ่มคนนั้นคือนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหลงเคอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "จุดประสงค์หลักของการแข่งขันครั้งนี้คือการเปรียบเทียบอาวุธที่ผลิตขึ้นมาใหม่ ไม่ใช่มาแข่งความแม่นของคนยิง!"
"การที่มีพลแม่นปืนสองคนนี้อยู่ ทำให้อุปกรณ์ของเราไม่มีโอกาสได้แสดงประสิทธิภาพเลย แบบนี้มันไม่แฟร์!"
อธิการบดีมหาวิทยาลัยหลงเคอไม่ได้เอ่ยสิ่งใด แต่หันไปมองอธิการบดีกาน เขาเองก็รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเช่นกัน เพียงแต่ไม่อาจพูดออกมาตรงๆ ได้
อธิการบดีกานก็คิดว่ามันมีเหตุผล เขาเองก็รู้สึกว่าการซ้อมรบครั้งนี้มันดูพิลึกพิลั่นเกินไป
เห็นได้ชัดว่านี่คือการแข่งขันยุทโธปกรณ์ครั้งใหญ่ แต่พลซุ่มยิงระดับเทพสองคนพร้อมปืนสองกระบอก กลับกวาดล้างทุกคนซะราบคาบ!
สองรอบ ใช้เวลารวมกันไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ
แต่อธิการบดีกานไม่ได้พูดออกไปตรงๆ เขาหันไปมองเกาหยางแทน เพื่อดูว่าเกาหยางจะว่าอย่างไร ทว่าเกาหยางกลับกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจการซ้อมรบเลยด้วยซ้ำ!
นายพลโจวที่นั่งอยู่ข้างเกาหยาง เห็นอธิการบดีกานมองมาก็โบกมือปัด "คุณมองหน้าผมทำไม? จัดการตามที่คุณเห็นสมควรเลย!"
อธิการบดีกานถึงกับสะดุ้ง เขาไม่ได้มองนายพลโจวเสียหน่อย แต่ปัญหาคือตอนนี้เขาจะบอกว่าไม่ได้มองก็ไม่ได้ ขืนพูดไปนายพลโจวก็คงจะเสียหน้าแย่ไม่ใช่หรือ?
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อธิการบดีกานก็รู้สึกเช่นกันว่าการจบลงเร็วขนาดนี้มันดูขาดอรรถรสไปหน่อย "ให้พลแม่นปืนที่ส่งผลต่อความยุติธรรมออกจากการแข่งขันไปก่อน แล้วเริ่มกันใหม่อีกรอบ!"
ทีมออกแบบของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศที่นั่งอยู่ด้านหลังอธิการบดีกาน อยากจะแย้งเหลือเกินว่ามันไม่ได้เกี่ยวกับพลซุ่มยิงเลยสักนิด แต่อธิการบดีก็เอ่ยปากสั่งไปแล้ว พวกเขาจึงทำได้เพียงนั่งรอเฉยๆ!
การซ้อมรบดำเนินต่อไป สลับฝั่งกันอีกครั้ง และเปลี่ยนตัวพลซุ่มยิงทั้งสองนายออก!
พลซุ่มยิงทั้งสองนายได้รับแจ้งและรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ทำไมพวกเขาถึงถูกเปลี่ยนตัวล่ะ?
แต่พวกเขาอยู่ไกลจากอัฒจันทร์ในพื้นที่ฝึกซ้อมมากเกินไป จึงไม่ได้ยินบทสนทนาที่อยู่ด้านบน!
หรือว่านี่จะเป็นการควบคุมตัวแปร เพื่อให้คนอื่นๆ ได้ลองใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงบ้างงั้นเหรอ?
พลซุ่มยิงทั้งสองนายเดินออกจากสนามไป โดยทิ้งปืนไรเฟิลซุ่มยิงสองกระบอกไว้ให้กับพลจู่โจมสองนาย!
เมื่อคนขาดไปสองคน ทีมสิบคนของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศจึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายตั้งรับ โดยปล่อยให้อีกสามคนยืนดูอยู่เฉยๆ
อธิการบดีกานเห็นว่าทุกคนพร้อมแล้ว จึงหยิบไมโครโฟนขึ้นมา "การซ้อมรบรอบที่สาม เริ่มได้!"
ทันทีที่เขาสิ้นคำว่า "เริ่มได้" ทหารสิบนายในชุดอุปกรณ์ของมหาวิทยาลัยหลงเคอก็พุ่งตัวออกไปยังที่กำบังโดยใช้การเคลื่อนที่ทางยุทธวิธีพร้อมกัน!
และในจังหวะที่พวกเขาพุ่งตัวออกไปนั้นเอง จากอาคารสูงที่อยู่ห่างออกไปสามร้อยเมตร พลจู่โจมทั้งสองนายที่ถือปืนไรเฟิลซุ่มยิงก็ลั่นไก ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง...
"ถูกคัดออก ถูกคัดออก!"
"..."
หลังจากเสียงประกาศคัดออกดังขึ้นสิบครั้งรวด ทหารทั้งสิบนายก็ยืนตะลึงงันอยู่กับที่ ได้แต่ฟังเสียงประกาศคัดออกในหูด้วยความสับสนงุนงง
พลแม่นปืนไม่ได้ออกไปแล้วหรอกเหรอ?
แล้วทำไมพวกเขาถึงยังถูกยิงร่วงในนัดเดียวอยู่อีก?
ที่พิลึกไปกว่านั้นคือ พลซุ่มยิงสองคนก่อนหน้านี้จัดการไปได้แค่หกคนในสองวินาทีนะ!
แต่พลซุ่มยิงสองคนนี้กลับจัดการทีเดียวสิบคนรวด!
ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที พวกเขาสอยคนสิบคนด้วยปืนไรเฟิลซุ่มยิงเนี่ยนะ!
การยิงเป็นการจำลองด้วยเลเซอร์ ซึ่งเลเซอร์ไม่สามารถทะลุผ่านร่างกายมนุษย์ได้!
แต่ถ้าเป็นสถานการณ์จริง กระสุนคงทะลวงร่างพวกเขาเสียบเรียงกันเป็นถังหูลู่ไปแล้ว
อีกอย่าง อัตราการยิงของปืนไรเฟิลซุ่มยิงมันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ขืนบอกว่าเป็นปืนกลมือก็คงมีคนเชื่อ!
บนอัฒจันทร์ กลุ่มคนต่างพากันอ้าปากค้าง
นักศึกษาหนุ่มที่เพิ่งจะบ่นออกมาก่อนหน้านี้ถึงกับยืนงง นี่หน่วยรบพิเศษหน่วยนี้มันเป็นหน่วยที่รวมพลแม่นปืนไว้ด้วยกันงั้นเหรอ?
เขายังคงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ แต่ปัญหาคือ เขาเพิ่งจะโวยวายไปครั้งหนึ่ง แถมพลแม่นปืนสองคนนั้นก็ออกจากการแข่งขันไปแล้วด้วย!
แต่ดันโผล่มาอีกตั้งสองคนเนี่ยสิ!
สีหน้าของกลุ่มนายพลในเวลานี้ก็ดูไม่จืดเลยเช่นกัน ชัดเจนเลยว่าคนยิงสองคนนี้ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าพลแม่นปืนสองคนก่อนหน้านี้เสียอีก!