บทที่ 16 ชนะอย่างแน่นอน!
บทที่ 16 ชนะอย่างแน่นอน!
บทที่ 16 ชนะอย่างแน่นอน!
เมื่อกลับมาถึงมหาวิทยาลัย สิ่งแรกที่เกาหยางทำคือการทำความเข้าใจเกี่ยวกับการแข่งขันออกแบบอาวุธสำหรับการซ้อมรบ
ต้องบอกเลยว่ารูปแบบของการแข่งขันแลกเปลี่ยนในครั้งนี้ยอดเยี่ยมมาก ตราบใดที่อาวุธซึ่งนักศึกษาพัฒนาขึ้นมีความเสถียรมากพอหลังผ่านการทดสอบ ก็จะสามารถนำไปใช้งานจริงในสนามรบได้ทันที!
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะปะทะกัน จะไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าอีกฝ่ายใช้อาวุธแบบไหน!
ความลับของอาวุธคือตัวตัดสินผลแพ้ชนะในสนามรบ!
การต่อสู้ที่อิงจากสถานการณ์จริงเช่นนี้ ถือเป็นแรงกระตุ้นชั้นดีสำหรับเหล่านักศึกษา!
เมื่อดูจากการแข่งขันในปีก่อนๆ มักจะมีการกำหนดเป้าหมายเอาไว้ ยกตัวอย่างเช่น อุปกรณ์ที่ต้องออกแบบเมื่อปีที่แล้ว คืออุปกรณ์สำหรับรับมือกับสภาพแวดล้อมที่หนาวจัด
ส่วนการแข่งขันของปีก่อนหน้านั้นคือหมวกยุทธวิธีอเนกประสงค์!
เกาหยางไล่ดูบันทึกการแข่งขันด้วยความรู้สึกตื่นเต้น นักศึกษาจากทั้งสองสถาบันล้วนเก่งกาจยอดเยี่ยม
หมวกยุทธวิธีที่ออกแบบโดยนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหลงเคอมีการอัดแน่นเทคโนโลยีเข้าไปกว่าสิบอย่าง และเทคโนโลยีแต่ละอย่างก็ล้วนเป็นแนวทางสำหรับการวิจัยต่อยอดได้
ส่วนนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศนั้นมุ่งเน้นไปที่การใช้งานจริงในการรบมากกว่า
หมวกของพวกเขามีระบบป้องกันการรบกวนสัญญาณ ฟังก์ชันการใช้งานต่างๆ มีความเสถียรมากกว่า และล้ำสมัยกว่าในฟังก์ชันที่มีความสำคัญ!
ผลงานการออกแบบของทั้งสองฝ่ายล้วนยอดเยี่ยม และหลังจากที่หมวกเหล่านั้นได้รับการพัฒนาจนสมบูรณ์แล้ว มันก็ถูกนำไปผลิตเพื่อใช้งานในหน่วยรบพิเศษในวงจำกัด!
สิ่งนี้ได้กลายมาเป็นผลงานแห่งความภาคภูมิใจของนักศึกษาที่เข้าร่วมการแข่งขันจากทั้งสองสถาบัน!
เกาหยางอ่านข้อมูลอื่นๆ ต่อไป หลังจากศึกษาดูแล้ว เขาก็ตระหนักได้ว่านี่คือเวทีประลองสำหรับเหล่าอัจฉริยะโดยแท้
มิน่าล่ะ เขาถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย ก็เพราะมีนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าร่วม!
การจะเข้าร่วมการแข่งขันระดับนี้ได้ จะต้องเป็นตัวท็อปของมหาวิทยาลัยและกวาดรางวัลจากการแข่งขันต่างๆ มาแล้วมากมาย ถึงจะมีโอกาสได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน!
นี่คือทีมแข่งขันที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะ ทว่าเมื่อเทียบกับเกาหยางผู้มีระบบสุดโกงแล้ว พวกเขาก็ยังถือว่าห่างชั้นอยู่อีกมาก!
หลังจากกลับมาถึงมหาวิทยาลัย เกาหยางก็ติดต่อไปหาทีมที่จะเข้าร่วมการแข่งขันเป็นอันดับแรก!
เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งเดือนเท่านั้น เขาต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ของทีมแข่งทีมนี้เสียก่อน!
เขาโทรศัพท์ไปแจ้งล่วงหน้า เพื่อให้สมาชิกในทีมไปรอเขาที่ห้องประชุม!
การแข่งขันออกแบบในครั้งนี้มีห้องปฏิบัติการและห้องประชุมจัดเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะ!
ภายในห้องประชุมมีคนสิบคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว!
ก่อนที่เกาหยางจะมาถึง ใครบางคนก็เอ่ยขึ้นมาว่า "หัวหน้า เราวุ่นวายกับเรื่องนี้มาหลายเดือนจนใกล้จะถึงโค้งสุดท้ายอยู่แล้ว จู่ๆ ก็มีหัวหน้าทีมชั่วคราวโผล่มาเนี่ยนะ?"
หัวหน้าทีมคนเดิมซึ่งก็คือเฉินหงตอบกลับ "ฉันเองก็ไม่รู้รายละเอียดลึกๆ หรอกนะ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าสถานการณ์ของเกาหยางเป็นยังไง แต่เตือนไว้ก่อนนะว่า นอกจากผู้อำนวยการจะโทรมาสั่งแล้ว อาจารย์ที่ปรึกษาของฉันก็โทรมาย้ำด้วยว่าให้คว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดี!"
"อาจารย์บอกว่า โอกาสที่จะได้เรียนรู้จากเขานั้น อาจจะมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต!"
คนทั้งกลุ่มถึงกับตกตะลึง อาจารย์ที่ปรึกษาของเฉินหงคือศาสตราจารย์ผู้ดูแลระดับบัณฑิตศึกษา ซึ่งเป็นถึงบุคคลระดับปรมาจารย์!
ขนาดบุคคลระดับปรมาจารย์ยังเอ่ยปากเช่นนี้ ยิ่งทำให้พวกเขาอยากรู้เรื่องของเกาหยางมากขึ้นไปอีก หมอนี่มีภูมิหลังยังไงกันแน่?
เวลาครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว เกาหยางก็ก้าวเข้ามาในห้องประชุม!
เมื่อมองไปยังคนทั้งสิบที่นั่งหลังตรงแหน่ว เกาหยางก็เข้าประเด็นทันที "พวกคุณเอาเอกสารการออกแบบมาด้วยหรือเปล่า?"
"เอามาครับ" เฉินหงเป็นฝ่ายริเริ่มยื่นเอกสารให้กับเกาหยาง
คนอื่นๆ จึงรีบทำตาม!
เกาหยางเริ่มพิจารณาผลงานการออกแบบของคนทั้งสิบ
ผลงานการออกแบบครอบคลุมทุกด้าน ทั้งปืนพก ปืนไรเฟิล ปืนไรเฟิลซุ่มยิง เสื้อเกราะกันกระสุน ระเบิดมือ หมวกยุทธวิธี ไปจนถึงอาวุธระยะประชิด
คนทั้งสิบได้นำเสนอการออกแบบยุทโธปกรณ์สำหรับทหารราบแบบครบชุด
เกาหยางกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ส่ายหน้า "พวกนี้ยังขาดอะไรไปอีกหน่อยนะ"
เห็นได้ชัดเลยว่าสีหน้าของทุกคนตึงเครียดขึ้นมาทันที เขามองแค่แวบเดียวจะไปรู้เรื่องอะไรได้ยังไง?
เกาหยางไม่สนใจว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร เขากวาดสายตามองไปรอบๆ "ถ้าเทียบกับอุปกรณ์มาตรฐานทั่วไป ผลงานการออกแบบของพวกคุณก็ถือว่ามีการพัฒนาและมีจุดเด่นขึ้นมาจริงๆ!"
"แต่ถ้าจะเอาชนะการแข่งขันแค่นี้ยังไม่พอ มันยังไม่มีจุดเด่นที่เห็นได้ชัดเจนพอ!"
พูดจบ เกาหยางก็หยิบเอกสารฉบับแรกขึ้นมา "การออกแบบปืนพกกระบอกนี้เป็นของใคร?"
"ของฉันเองค่ะ" หญิงสาวคนหนึ่งตอบ
เกาหยางพิจารณาแบบแปลนนั้นอีกครั้ง ก่อนจะจรดปากกาเขียนวิธีแก้ไขลงบนภาพร่างอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงห้านาที เขาก็ยื่นภาพวาดนั้นคืนให้ "ลองเอาไปปรับแก้ตามแนวทางนี้นะ!"
หญิงสาวรับแบบแปลนมา ในตอนแรกเธอมองมันด้วยสายตาไม่หยี่ระ แต่แล้วเธอก็ชะงักไป ก่อนจะเริ่มพิจารณามันอย่างละเอียด
หลังจากอ่านจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเกาหยางราวกับเห็นผี
เดิมทีเธอคิดว่าการออกแบบของตัวเองนั้นยอดเยี่ยมมากแล้ว แต่ตอนนี้เธอเพิ่งรู้ซึ้งว่าตัวเองเป็นแค่กบในกะลาเท่านั้น!
หากทำตามแนวความคิดของเกาหยาง อานุภาพของปืนพกก็จะเพิ่มขึ้น แถมแรงถีบกลับยังลดลงอย่างมหาศาล!
นี่มันจะไม่เกินจริงไปหน่อยเหรอ?
ขณะที่เธอยังคงจดจ่ออยู่กับคำแนะนำที่ได้รับ เกาหยางก็จัดการฉบับที่สองเสร็จเรียบร้อยแล้ว "ใครเป็นคนออกแบบปืนไรเฟิล?"
"ผมครับ!" เฉินหงยกมือขึ้น
เกาหยางยื่นเอกสารส่งให้
เฉินหงรับไปดู แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
ในฐานะอดีตหัวหน้าทีม แน่นอนว่าเขาย่อมรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่จู่ๆ เกาหยางก็ถูกส่งตัวลงมาเสียบแทนที่เขา!
แต่ความไม่พอใจเหล่านั้นถูกซุกซ่อนไว้ลึกสุดใจ!
ทว่าตอนนี้ เขายอมรับอย่างหมดใจและเข้าใจในสิ่งที่อาจารย์ที่ปรึกษาบอกมาแล้ว!
สิ่งที่เกาหยางลงมือแก้ไขไปอย่างลวกๆ กลับยกระดับการออกแบบเดิมของเขาไปอีกขั้น!
แนวคิดนี้สร้างแรงบันดาลใจให้เขาอย่างใหญ่หลวง มันสามารถเพิ่มความเสถียรไปพร้อมๆ กับการเพิ่มอัตราการยิงได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
การที่เกาหยางมาเป็นหัวหน้าทีม ย่อมสร้างความได้เปรียบมหาศาลให้กับเขาอย่างแน่นอน!
คนอีกแปดคนที่เหลือ เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของทั้งสองคนก็ยิ่งรู้สึกอยากรู้อยากเห็น และหลังจากได้รับแนวทางการปรับปรุงจากเกาหยาง ความอยากรู้อยากเห็นนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงและเลื่อมใสศรัทธา
เมื่อเกาหยางเขียนแนวทางแก้ไขให้ทุกคนจนครบ คนทั้งสิบในห้องก็ยอมสยบให้เขาอย่างราบคาบ
แค่คำแนะนำในการปรับปรุงที่เกาหยางมอบให้ ก็สร้างประโยชน์อันมหาศาลให้กับพวกเขาแล้ว!
เกาหยางลุกขึ้นยืน "การประชุมจบลงแค่นี้ พวกคุณไปทำงานกันต่อเถอะ"
ทั้งสิบคนรีบลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่เคารพนบนอบ "เชิญครับหัวหน้า"
เกาหยางเดินออกจากห้องประชุมและมองดูห้องปฏิบัติการด้านนอกที่ค่อนข้างรก "เดี๋ยวผมจะหาห้องปฏิบัติการใหม่ให้พวกคุณนะ!"
พูดจบ เกาหยางก็จากไปและมุ่งหน้าไปยังหอสมุด
ทั้งสิบคนหันมามองหน้ากัน ในฐานะนักศึกษา การมีห้องปฏิบัติการให้ใช้ก็ถือว่าโชคดีสุดๆ แล้ว นี่เกาหยางยังมองว่ามันไม่ดีพออีกงั้นเหรอ?
ห้องปฏิบัติการแห่งนี้จัดว่าอยู่ในระดับที่ดีมากแล้ว นักศึกษาปริญญาเอกหลายคนยังไม่มีโอกาสได้ใช้ห้องสภาพแบบนี้ด้วยซ้ำ!
ยกเว้นแต่ว่าจะเป็นนักศึกษาปริญญาเอกที่กำลังช่วยอาจารย์ที่ปรึกษาทำโปรเจกต์ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไปหาห้องปฏิบัติการมาจากไหน?
หญิงสาวคนหนึ่งมองตามแผ่นหลังของเกาหยางไป "หัวหน้า อัจฉริยะคนนี้มาจากไหนกันเนี่ย?"
เฉินหงโบกมือปัด "อย่าเรียกฉันว่าหัวหน้า เกาหยางต่างหากคือหัวหน้าของเรา ไม่ว่าเกาหยางจะมาจากไหน แต่ที่แน่ๆ การแข่งขันครั้งนี้พวกเราชนะชัวร์ เอาล่ะ ลงมือทำงานกันได้แล้ว!"
ทั้งสิบคนเริ่มกลับมายุ่งวุ่นวายอีกครั้ง พวกเขาต้องจัดการเรียบเรียงแนวคิดที่เกาหยางมอบให้เสียก่อน!
ทางด้านเกาหยางเองก็ไม่ได้อยู่ว่าง เขามุ่งหน้าตรงไปยังหอสมุด!
และกลับไปหมกตัวอยู่กับกองหนังสือต่อไป
ไอเดียที่เขาให้ไปนั้น อย่างมากก็แค่ช่วยเพิ่มโอกาสชนะในการซ้อมรบได้เพียงห้าสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น แต่ถ้าต้องการจะชนะแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม เขาก็ต้องลงมือทำด้วยตัวเอง!
เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งเดือนเท่านั้นก่อนที่การซ้อมรบจะเริ่มต้นขึ้น
เขาต้องรีบอ่านหนังสือเพื่อชาร์จพลังงานสำหรับโอกาสในการขยายขีดความสามารถครั้งที่สอง!
เกาหยางกลับสู่วิถีชีวิตการอ่านหนังสืออย่างเอาเป็นเอาตายจนลืมกินลืมนอนอีกครั้ง
ยิ่งเขาอ่านหนังสือมากเท่าไหร่ ความคืบหน้าในการชาร์จพลังงานของเขาก็ยิ่งรวดเร็วมากขึ้นเท่านั้น!
เขาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องราวภายนอกเลยแม้แต่น้อย
ทว่าในช่วงเวลานั้นเอง ทางการของอาณาจักรมังกรก็ได้ออกมารับมือกับเหตุการณ์ที่เลเซอร์ยิงดาวเทียมระเบิดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!