บทที่ 3 นี่ไม่ใช่ผลงานของผม!
บทที่ 3 นี่ไม่ใช่ผลงานของผม!
บทที่ 3 นี่ไม่ใช่ผลงานของผม!
เกาหยางตัดสินใจที่จะลองดู เขาเสียบปลั๊กเครื่องกำเนิดเลเซอร์เข้ากับเต้ารับ จากนั้นก็เหนี่ยวไก
ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงแสงสว่างวาบขึ้น
ลำแสงสีแดงเจิดจ้าพุ่งชนเก้าอี้ไม้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามในพริบตา
ตรงกลางเก้าอี้ปรากฏรอยไหม้เกรียมขนาดเท่ากำปั้น เนื้อไม้กลายเป็นถ่านไปเรียบร้อยแล้ว!
พลังทำลายล้างระดับนี้นับว่าน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!
หากนำไปใช้กับมนุษย์ มันคงแผดเผาร่างกายเป็นวงกว้างได้ในชั่วพริบตา!
ความร้อนจะทะลวงลึกเข้าไปถึงอวัยวะภายใน ส่งผลให้เสียชีวิตในทันที!
เครื่องกำเนิดเลเซอร์ที่มีขายตามท้องตลาด อย่างมากก็ใช้แค่จุดบุหรี่ ส่วนพวกที่มีกำลังสูงขึ้นมาหน่อยก็จะถูกนำไปใช้ในอุตสาหกรรมตัดโลหะ
หรือถ้ามีกำลังสูงกว่านั้นอีก ก็สามารถนำมาใช้เป็นอาวุธรังสีมรณะเพื่อโจมตีกล้องหรืออุปกรณ์ที่บอบบางของศัตรู
ปืนเลเซอร์ของเกาหยางจัดอยู่ในหมวดหมู่อาวุธรังสีมรณะไปแล้ว แถมยังเป็นอาวุธรังสีมรณะแบบพกพาที่มีอานุภาพสังหารไม่เลวเลยทีเดียว!
หากนำสิ่งนี้ไปแสดง ศาสตราจารย์หลี่จะต้องพอใจอย่างแน่นอน
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังก้องขึ้นในหัวของเขา "ตรวจพบว่าโฮสต์ได้สร้างปืนเลเซอร์สำเร็จ ได้รับสิทธิ์ในการทวีคูณหนึ่งหมื่นเท่าจำนวนหนึ่งครั้ง ต้องการใช้งานหรือไม่?"
เกาหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ใช้งาน!"
วินาทีต่อมา วงล้อโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเกาหยาง บนวงล้อมีตัวเลขมากมายตั้งแต่หนึ่งร้อยไปจนถึงหนึ่งหมื่นหมุนสลับกันไปมาแบบสุ่ม ซึ่งตัวเลขเหล่านี้คืออัตราตัวคูณในการเพิ่มประสิทธิภาพทางเทคโนโลยี!
เกาหยางก้าวไปข้างหน้าและหมุนวงล้อโฮโลแกรมนั้น
วงล้อเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว ทำเอาเกาหยางรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
ถึงแม้ว่าการทวีคูณแค่หนึ่งร้อยเท่าซึ่งถือว่าแย่ที่สุดจะดูน่าเหลือเชื่อมากแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังแอบหวังให้มันทวีคูณถึงหนึ่งหมื่นเท่าอยู่ดี!
ความเร็วในการหมุนของวงล้อเริ่มช้าลง และดวงตาของเกาหยางก็เบิกกว้างขึ้น
ดูจากทิศทางแล้ว อย่างน้อยๆ ก็ต้องได้เก้าพันเท่าขึ้นไปแน่!
วงล้อหมุนช้าลงเรื่อยๆ และเข้าใกล้อัตราตัวคูณสูงสุดเข้าไปทุกที!
เกาหยางเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
"กริ๊ก" วงล้อหยุดหมุน
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังก้องขึ้น "ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ สิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้ได้รับการทวีคูณพลังขึ้นหนึ่งหมื่นเท่า!"
เกาหยางตื่นเต้นสุดขีด เขาหมุนได้อัตราตัวคูณสูงสุดตั้งแต่ครั้งแรกที่สุ่มเลย!
วินาทีต่อมา ปืนเลเซอร์ที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ ก็แตกสลายออกเป็นชิ้นๆ ทันใดนั้น อุปกรณ์ต่างๆ ในห้องปฏิบัติการก็เริ่มทำงานด้วยความเร็วสูงโดยปราศจากการควบคุมของมนุษย์!
ความเร็วในการทำงานนั้นรวดเร็วดุจม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน เครื่องจักรทุกชิ้นส่งเสียงคำรามดังกึกก้อง
ชิ้นส่วนวัสดุชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกผลิตออกมา
ในขณะเดียวกัน วัสดุจำนวนมากก็ลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะผสานเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว ภาพตรงหน้านั้นดูพิสดารแต่งดงาม ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วนกำลังประกอบอุปกรณ์เหล่านี้เข้าด้วยกันอย่างพร้อมเพรียง!
เดิมทีเกาหยางรู้สึกว่าการออกแบบของเขานั้นซับซ้อนมากพอแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับได้เห็นชิ้นส่วนนับพันที่ถูกตัดด้วยเครื่องจักรกลำลังถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกันอย่างแม่นยำเพื่อสร้างเป็นตัวถังหลักของเครื่องกำเนิดเลเซอร์ จากนั้นก็ถูกพันทับด้วยขดลวดโลหะ
เส้นลวดสำหรับทำขดลวดก็ถูกนำไปหลอมชั่วคราวโดยใช้เตาหลอมในห้องปฏิบัติการเพื่อทำความร้อนและหลอมละลาย สูตรการทำขดลวดเหล่านี้ประเมินค่าไม่ได้เลยทีเดียว!
ระบบเส้นทางแสงก็ถูกดัดแปลงเช่นกัน วัสดุและการขัดเงามีความประณีตมากยิ่งขึ้น และในขณะเดียวกัน การขยายแสงเลเซอร์ของระบบเส้นทางแสงก็ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม!
ผ่านไปสิบนาทีเต็ม เสียงคำรามในห้องปฏิบัติการก็เงียบลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังก้องขึ้นในหัวของเกาหยาง "อุปกรณ์ในห้องปฏิบัติการล้าสมัยและวัสดุมีไม่เพียงพอ เนื่องจากข้อจำกัดเหล่านี้ การดัดแปลงปืนเลเซอร์ให้มีพลังเพิ่มขึ้นหนึ่งหมื่นเท่าจึงไม่สามารถดำเนินการให้เสร็จสิ้นได้!"
"ปัจจุบัน พลังของปืนเลเซอร์ได้รับการทวีคูณขึ้นหนึ่งร้อยหกสิบสองเท่า!"
เกาหยางรู้ได้ทันทีว่าระบบได้ดึงศักยภาพของห้องปฏิบัติการแห่งนี้ออกมาใช้จนถึงขีดสุดแล้ว แต่มันก็เหมือนกับแม่ครัวฝีมือดีที่ไม่อาจทำอาหารได้หากไร้ซึ่งวัตถุดิบ!
แต่ถึงกระนั้น การทวีคูณถึงหนึ่งร้อยหกสิบสองเท่า อานุภาพของมันก็คงจะร้ายกาจจนเกินบรรยายแล้ว!
แค่ปืนที่เขาเพิ่งสร้างเสร็จเมื่อครู่ยังมีพลังทำลายล้างมหาศาลขนาดนั้น แล้วถ้ามันถูกเพิ่มประสิทธิภาพขึ้นอีกหนึ่งร้อยหกสิบสองเท่าล่ะ มันจะทรงพลังขนาดไหนกัน?
เกาหยางอยากจะลองทดสอบดู แต่เขาไม่กล้า เพราะกลัวว่าจะเผลอทำลายห้องปฏิบัติการแห่งนี้จนพินาศ!
และเรื่องราวก็ยังไม่จบเพียงแค่นั้น ระบบเริ่มอัดฉีดความรู้มหาศาลเข้ามาในหัวของเกาหยาง!
มันคือความรู้ทั้งหมดที่เกี่ยวกับปืนเลเซอร์หลังจากการทวีคูณหนึ่งหมื่นเท่า ซึ่งครอบคลุมไปถึงวัสดุ หลักการ และเทคนิคการผลิต!
ตอนนี้ ตราบใดที่เกาหยางมีอุปกรณ์การผลิตระดับไฮเอนด์และวัสดุที่เพียงพอ เขาก็สามารถสร้างปืนเลเซอร์ระดับทวีคูณหนึ่งหมื่นเท่าได้ด้วยตัวเอง!
เมื่อสัมผัสได้ถึงองค์ความรู้ในหัว เกาหยางก็ตระหนักได้ทันทีว่าบัดนี้เขาได้กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในแวดวงเลเซอร์ ซึ่งล้ำหน้ามนุษยชาติไปนับปีแสงแล้ว!
สิ่งนี้ทำให้เกาหยางตกตะลึงเป็นอย่างมาก ระบบนี้มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!
ไม่เพียงแต่จะเพิ่มประสิทธิภาพให้กับสิ่งประดิษฐ์ได้เท่านั้น แต่มันยังป้อนความรู้ที่ได้รับการยกระดับกลับมาให้เขาอีกด้วย!
ตอนนี้ แค่เศษเสี้ยวความรู้ที่เขามีก็สามารถเปลี่ยนแปลงทิศทางของวงการทัศนศาสตร์ระดับโลกได้สบายๆ!
ในอนาคต หากมีสิ่งให้วิจัยและมีสิ่งให้เพิ่มประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น เขาก็จะสามารถผลักดันให้อาณาจักรมังกรพัฒนาไปข้างหน้าได้อย่างก้าวกระโดด!
แต่สำหรับตอนนี้ เขาต้องทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับศาสตราจารย์หลี่ให้สำเร็จเสียก่อน!
เขาหยิบปืนเลเซอร์บนโต๊ะขึ้นมา โยนมันใส่ถุงพลาสติกอย่างลวกๆ แล้วหิ้วถุงพลาสติกใบนั้นเดินตรงไปยังสนามซ้อมยิงปืนหมายเลขสอง!
เมื่อเกาหยางเดินออกจากห้องปฏิบัติการ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว หลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน ตอนนี้ก็ปาเข้าไปหกโมงเย็น เขาไม่รู้เลยว่าการไปเอาป่านนี้จะยังทันเวลาอยู่หรือไม่!
เมื่อมีผลงานอยู่ในมือ เกาหยางก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร การที่มหาวิทยาลัยจะไล่เขาออกก็ต้องเป็นไปตามขั้นตอน ตราบใดที่เขานำปืนเลเซอร์ไปแสดงก่อนที่กระบวนการเหล่านั้นจะเสร็จสิ้น เขาก็จะได้เรียนต่อ
หรือต่อให้เขาถูกไล่ออกไปแล้ว การนำปืนเลเซอร์ไปแสดงก็จะทำให้เขาถูกเชิญตัวกลับมาอย่างเอิกเกริกอยู่ดี
แต่อย่างไรก็ตาม ต่อให้เขาจะไม่รีบร้อนแค่ไหน มารยาทและความเคารพที่ควรมีก็ยังคงเป็นสิ่งจำเป็น!
เมื่อเกาหยางเดินเข้ามาในสนามซ้อมยิงปืน เพื่อนร่วมชั้นของเขายังคงอยู่ที่นั่น แต่การทดสอบน่าจะใกล้จบลงแล้ว เพราะเป้าหมายในระยะไกลนั้นแทบจะพังพินาศไม่มีชิ้นดี
เดิมทีศาสตราจารย์หลี่กำลังยิ้มแย้มแจ่มใส เพราะนักศึกษาเหล่านี้ทำผลงานได้ดีเยี่ยม!
ผลงานการออกแบบอาวุธทั้งสิบหกชิ้นล้วนควรค่าแก่การยกย่อง!
พวกมันถือเป็นผลงานการออกแบบที่สมบูรณ์แบบ!
การที่เรียนมาได้แค่ปีครึ่งแต่สามารถสร้างผลงานได้ขนาดนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว!
นี่เป็นเครื่องยืนยันถึงความสำเร็จของคลาสพิเศษได้อย่างชัดเจน!
แต่เมื่อเห็นเกาหยาง สีหน้าของศาสตราจารย์หลี่ก็มืดครึ้มลงทันที "นักศึกษาเกาหยาง เวลาที่กำหนดให้นำเสนอผลงานออกแบบคือเจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า แล้วนี่มันกี่โมงแล้ว?"
"หกโมงครึ่งตอนเย็นแล้ว!"
ศาสตราจารย์หลี่ส่งปืนพกในมือให้รั่วรั่ว สีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ถ้าไม่ใช่เพราะปืนที่คุณมีส่วนร่วมในการออกแบบนั้นทำออกมาได้ไม่เลว คุณคงโดนไล่ออกไปแล้ว!"
"อย่างไรก็ตาม การปรับปรุงปืนพกกระบอกนี้ก็แค่ใช้ได้ ยังห่างไกลจากคำว่ายอดเยี่ยม ผลลัพธ์จากการที่คุณไปหมกตัวอ่านหนังสืออยู่ในหอสมุดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับการเข้าเรียนในห้อง!"
เกาหยางชะงักไป เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในการออกแบบปืนกระบอกนั้นสักหน่อย
จากนั้นเขาก็เห็นรั่วรั่วขยิบตาให้ จึงเข้าใจได้ในทันทีว่ารั่วรั่วแอบใส่ชื่อเขาลงไปในกลุ่มออกแบบด้วย!
แต่ทำไมรั่วรั่วถึงช่วยเขา? เขาคิดไม่ออกเลยจริงๆ ถึงเขาจะหล่ออยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้หล่อขนาดนั้นเสียหน่อย หรือเปล่านะ?
เสียงของศาสตราจารย์หลี่ขัดจังหวะความคิดของเกาหยาง "เกาหยาง บทลงโทษทัณฑ์บนของคุณจะยังคงอยู่ต่อไป เป็นระยะเวลาครึ่งปี หากคุณทำตัวดีขึ้นภายในครึ่งปีนี้ บทลงโทษก็จะถูกยกเลิก!"
เกาหยางดึงสติกลับมา "เรียนศาสตราจารย์ ผมไม่ได้มีส่วนร่วมในการออกแบบปืนพกกระบอกนั้นครับ ผมมีผลงานการออกแบบของตัวเอง!"
ศาสตราจารย์หลี่หันไปมองรั่วรั่วสลับกับเกาหยาง ก่อนจะทวนคำ "คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้เป็นสมาชิกของกลุ่มวิจัยกระโปรงพลิ้ว?"
เกาหยางชะงัก อัจฉริยะหน้าไหนมันเป็นคนตั้งชื่อกลุ่มวิจัยกระโปรงพลิ้วกันวะเนี่ย "แน่ใจครับ!"
ศาสตราจารย์หลี่ปัดหน้าจอแท็บเล็ตในมือ "บอกชื่อกลุ่มวิจัยของคุณมา แล้วผลงานการออกแบบของคุณในครั้งนี้คืออะไร?"
เกาหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น "ถ้าผลงานการออกแบบออกมายอดเยี่ยม มันจะส่งผลดีต่อกลุ่มวิจัยไหมครับ?"
"มีเงินรางวัลให้!"
"งั้นผมขอเข้าร่วมกลุ่มวิจัยกระโปรงพลิ้วตอนนี้เลยได้ไหมครับ?"
ศาสตราจารย์หลี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสนใจ เกาหยางมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองวิจัยขนาดนั้นเชียวหรือ?
ถึงขั้นคิดจะตอบแทนบุญคุณกันเลยงั้นสิ?
"ได้! แล้วคุณวิจัยอะไรมาล่ะ?"
"ปืนเลเซอร์ครับ!"