บทที่ 27 กินไปกี่กับแกล้มเนี่ย ทำไมถึงเมาขนาดนี้?

บทที่ 27 กินไปกี่กับแกล้มเนี่ย ทำไมถึงเมาขนาดนี้?

"ปีศาจจิ้งจอก? ปีศาจจิ้งจอกอยู่ที่ไหน?"

ลู่หางเดินออกมาข้างนอกด้วยความงุนงง มองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่เห็นใครเลยสักคน

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหา

"สามัญชนคนไหนกล้ามาทำร้ายข้า?"

ลู่หางตอบสนองอย่างรวดเร็ว เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง

เสิ่นเมิ่งที่กระโจนเข้ามาเบรกไม่อยู่ พุ่งชนต้นมะพร้าวเข้าอย่างจัง

"โอ๊ย พี่ลู่หาง ฉันเองค่ะ!"

เสิ่นเมิ่งลูบหัวปูดโนของตัวเองพลางถลึงตาใส่ลู่หางอย่างขุ่นเคือง

【ค่าอารมณ์ของเสิ่นเมิ่ง +1666】

ลู่หางหยิบท่อนไม้ขึ้นมาถือไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นเสิ่นเมิ่งลุกขึ้นยืน เขาก็เลิกคิ้วขึ้น "อ้าว เธอนี่เอง นึกว่าหนูท่อตัวเบ้อเริ่มซะอีก ดึกป่านนี้แล้ว มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

"พี่ลู่หางคะ คือฉัน... ฉันอยากจะขอให้พี่ช่วยแต่งเพลงให้หน่อยน่ะค่ะ"

"แต่งเพลง? ตอนนี้ผมยังไม่มีแพลนจะแต่งเพลงให้ใครหรอกนะ ดึกแล้ว เธอควรกลับไปนอนได้แล้ว!"

พูดจบ ลู่หางก็หันหลังเตรียมตัวจะเดินกลับเข้าไปข้างใน

เมื่อเห็นว่าลู่หางปฏิเสธตนเองตรงๆ เสิ่นเมิ่งก็รู้สึกไม่พอใจ เธอรีบก้าวเข้าไปกอดแขนลู่หางพลางออดอ้อน "พี่ลู่หาง ช่วยฉันแต่งสักเพลงเถอะนะคะ นะๆๆ?

แค่พี่ช่วยแต่งเพลงให้ฉัน ฉันยอมทำตามที่พี่ต้องการทุกอย่างเลยค่ะ"

เสิ่นเมิ่งจุดยิ้มมุมปาก เธอไม่เชื่อหรอกว่าด้วยหน้าอกหน้าใจไซซ์บึ้มขนาดนี้ เธอจะเอาชนะใจลู่หางไม่ได้!

ทว่าผิดคาด จู่ๆ ลู่หางก็ใช้ท่อนไม้ในมืออีกข้างตีเข้าที่ขาของเสิ่นเมิ่ง

เสิ่นเมิ่งร้องโอ๊ยด้วยความเจ็บปวด รีบกระโดดถอยห่างและเอามือกุมขาตัวเองไว้พลางพูดว่า "พี่ลู่หาง ทำอะไรน่ะคะ?"

ลู่หางชี้ท่อนไม้ไปที่เสิ่นเมิ่งแล้วพูดอย่างรำคาญใจ "เธอยั่วยวนเกินไปแล้ว ทำตัวให้มันมีความคิดบวกหน่อยสิ!"

ริมหน้าต่าง จูเสี่ยวซีที่ถือโทรศัพท์อยู่ได้ยินคำพูดของลู่หางก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา

【ค่าอารมณ์เชิงบวกของจูเสี่ยวซี +666】

【ค่าอารมณ์ของเสิ่นเมิ่ง +5555】

เสิ่นเมิ่งมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ลู่หางไม่หวั่นไหวกับเธอเลยงั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกัน?

เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ขา เสิ่นเมิ่งก็กระทืบเท้าด้วยความโกรธแล้วหันหลังเดินจากไป

มองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของเสิ่นเมิ่ง ลู่หางก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงฮึดฮัด ฝีมือแค่นี้คิดจะมายั่วยวนฉันงั้นเหรอ?

ถึงจะจริงที่ลู่หางเป็นคนเจ้าชู้ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจผู้หญิงหน้าไหนก็ได้หรอกนะ

เสิ่นเมิ่งกับเสิ่นเชี่ยนเชี่ยนก็เป็นคนประเภทเดียวกัน ผู้หญิงแบบนี้ไม่ควรเข้าไปข้องแวะด้วยเด็ดขาด—พวกเธอสกปรก!

โดยเฉพาะในช่วงเวลาสำคัญ ถ้าโดนแว้งกัดขึ้นมาล่ะก็ ไม่สนุกแน่

จังหวะที่ลู่หางกำลังจะกลับเข้าไปนอน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง "ลู่หาง เดี๋ยวก่อน"

ลู่หางหันกลับไปและเห็นเสิ่นเชี่ยนเชี่ยนเดินออกมาจากความมืด

เสิ่นเชี่ยนเชี่ยนเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าและพูดว่า "ที่นายเพิ่งปฏิเสธเสิ่นเมิ่งไป เป็นเพราะนายยังลืมฉันไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?"

ลู่หาง: "???"

"เธอเป็นบ้าอะไรของเธออีกเนี่ย? ไสหัวไปให้พ้นๆ อย่ามายืนเกะกะลูกตาแถวนี้"

เสิ่นเชี่ยนเชี่ยนไม่สนใจเลยสักนิด เธอคิดแค่ว่าลู่หางปากไม่ตรงกับใจ เธอจึงก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า "เอาล่ะ เลิกแกล้งทำเป็นฟอร์มจัดได้แล้ว เพลง 'ครึ่งจันทร์บรรเลง' ที่นายแต่งนั่น ก็แต่งให้ฉันใช่ไหมล่ะ?

ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง เรากลับมาคบกันเถอะ!

แค่ตกลง ฉันจะเลิกกับโจวข่ายทันทีเลย!"

ได้ยินดังนั้น ลู่หางก็กรอกตาบนจนแทบจะมองเห็นฟ้า ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านหน้าทนขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย?

"เอาจริงดิเจ๊ กินไปกี่กับแกล้มเนี่ย ถึงได้เมาแอ๋ขนาดนี้?

ไม่ดูสารรูปตัวเองเลยหรือไง? ถ้าที่บ้านไม่มีกระจก ก็ชะโงกดูเงาตัวเองในน้ำสิ?

ดูสภาพน่าสมเพชของเธอสิ จะให้ฉันแต่งเพลงให้เธอเนี่ยนะ? แค่ไม่เขียนกลอนงานศพให้เธอก็บุญเท่าไหร่แล้ว!

ให้ตายเถอะ ถ้าว่างจัดนัก ก็ไปหาคุกตะรางนั่งเล่นไป๊!

ทีนี้ก็ไสหัวไปได้แล้ว ยัยตัวน่ารำคาญ!"

พูดจบ ลู่หางก็เดินกลับเข้าไปในบ้านหลังเล็กและปิดประตูดัง "ปัง"

【ค่าอารมณ์ของเสิ่นเชี่ยนเชี่ยน +9999】

"กรี๊ดดดดด!"

หลังจากโดนลู่หางด่าสาดเสียเทเสีย เสิ่นเชี่ยนเชี่ยนก็โกรธจัดจนแทบจะกัดฟันตัวเองแตก

"แล้วไงล่ะที่แต่งเพลงเป็น? แล้วไงที่ดังขึ้นมานิดหน่อย? มันน่าภูมิใจนักหรือไง?

คอยดูเถอะ!"

...

ในขณะเดียวกัน ที่บริษัทบันเทิงต้าปัวปัว

หยางโย่วขมวดคิ้วแน่นขณะจ้องมองข้อมูลของเพลงทั้งสองเพลงของลู่หาง มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ

"จะเป็นไรไปล่ะ" และ "จำต้องรัก" ครองอันดับหนึ่งและสองบนชาร์ตเพลงใหม่ตามลำดับ แถมยังไต่ขึ้นชาร์ตเพลงฮิตและชาร์ตยอดนิยมประจำปีอีกด้วย

เพลงที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้กลับไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับบริษัทของเขาเลย ซึ่งหยางโย่วยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

เขารู้ดีว่าหากเพลงสองเพลงนี้ถูกปล่อยออกมาในนามของบริษัท อันดับของบริษัทบันเทิงต้าปัวปัวจะต้องพุ่งขึ้นอย่างน้อยหนึ่งอันดับ ทะยานเข้าสู่ท็อปเทนระดับประเทศอย่างแน่นอน!

เดิมทีหยางโย่ววางแผนไว้ว่า หากลู่หางไม่ต่อสัญญา เขาจะติดต่อไปยังแพลตฟอร์มเพลงต่างๆ เพื่อสกัดกั้นไม่ให้เพลงของลู่หางได้เผยแพร่ออนไลน์ เป็นการแบนลู่หางทางอ้อม

เขาไม่คิดเลยว่าลู่หางจะไปจับมือกับต้าเผิงมิวสิกด้วยตัวเองและอัปโหลดเพลงลงโดยตรง

แต่ลิขสิทธิ์เพลงเหล่านั้นก็เป็นของลู่หางทั้งหมดอยู่ดี

ลู่หางเซ็นสัญญาศิลปินกับทางบริษัท ไม่ใช่สัญญานักแต่งเพลง และเขาก็อัปโหลดเพลงหลังจากที่สัญญาหมดลงแล้ว พวกเขาจึงไม่มีสิทธิ์อะไรไปจัดการกับลู่หางได้เลย

"บอสครับ แย่แล้ว!"

ตอนนั้นเอง จูเสี่ยวไห่ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"บอสครับ ลู่หางปล่อยเพลงใหม่อีกแล้ว!"

พูดพลาง จูเสี่ยวไห่ก็วางแล็ปท็อปลงตรงหน้าหยางโย่วและเปิดคลิปจากรายการ "ซัมเมอร์เลิฟ" ซึ่งเผยให้เห็นลู่หางกำลังร้องเพลง "ครึ่งจันทร์บรรเลง"

"แถมจากข้อมูลที่เราสืบมา ลู่หางได้ข้อสรุปเรื่องการเป็นพันธมิตรกับผู้จัดการต้วนแห่งต้าเผิงมิวสิกเรียบร้อยแล้วครับ ต่อไปนี้เพลงทั้งหมดของลู่หางจะถูกปล่อยลงแพลตฟอร์มต้าเผิงมิวสิกแบบเอ็กซ์คลูซีฟเท่านั้น"

บ้าเอ๊ย!

หยางโย่วทุบโต๊ะด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไม่มีทางที่ลู่หางจะต่อสัญญาเลยเหรอ?"

จูเสี่ยวไห่ถอนหายใจแล้วส่ายหน้า

"อย่าว่าแต่ลู่หางเลยครับ แม้แต่จางหรงก็ลาออกแล้ว ถ้าผมเดาไม่ผิด ลู่หางคงวางแผนจะเปิดสตูดิโอเป็นของตัวเองแน่ๆ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ความโกรธของหยางโย่วก็พุ่งปรี๊ดขึ้นอีกระดับ "ไอ้เด็กสารเลวเนรคุณ! บริษัทอุตส่าห์ทุ่มเทปั้นมันมาแทบตาย แล้วนี่คือสิ่งที่มันตอบแทนบริษัทงั้นเหรอ?"

มุมปากของจูเสี่ยวไห่กระตุก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ส่วนเรื่องการปั้น... นอกจากการสร้างภาพลักษณ์ให้ลู่หางตอนเดบิวต์แล้ว ดูเหมือนบริษัทจะไม่เคยป้อนทรัพยากรใดๆ ให้ลู่หางเลย

แม้แต่งานในรายการ "ซัมเมอร์เลิฟ" ครั้งนี้ ก็เป็นจางหรงที่วิ่งเต้นหามาให้ลู่หางเอง

หยางโย่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ในเมื่อมันไม่คิดจะต่อสัญญา งั้นก็อย่าหาว่าเราโหดร้ายก็แล้วกัน นายรีบไปจ้างพวกหน้าม้าอินเทอร์เน็ตมาถล่มลู่หางเรื่องลอกเลียนแบบเพลงซะ"

จูเสี่ยวไห่ถึงกับอึ้ง "บอส หมายความว่า..."

สายตาของหยางโย่วเย็นเยียบ "ถ้าเราไม่ได้มันมา ก็ทำลายมันซะ!"

"แต่เราไม่มีหลักฐานว่าเขาลอกเลียนแบบเลยนะ ฟ้องร้องเขาไม่ได้หรอกครับ!"

หยางโย่วกรอกตาใส่จูเสี่ยวไห่ "ใครบอกว่าฉันจะฟ้องมัน? ฉันแค่อยากจะทำให้ชื่อเสียงของมันป่นปี้ก็พอ!

ด้วยความสามารถในการแต่งเพลงของมัน อีกไม่นานคงมีหลายบริษัทมาตามจีบให้ไปแต่งเพลงให้แน่ ตราบใดที่มันถูกตราหน้าว่าเป็นพวกลอกเลียนแบบ ชื่อเสียงของมันก็จบเห่!

แล้วบริษัทพวกนี้ก็ต้องระวังตัวถ้าจะร่วมงานกับมัน ข่าวลือมันแพร่กระจายไปเร็วกว่าไฟลามทุ่ง กว่าจะแก้ข่าวได้ก็คงสายไปแล้ว!"

จูเสี่ยวไห่พยักหน้าและแค่นเสียงเยาะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีดาราคนดังไม่น้อยที่ต้องพังพินาศเพราะวิธีนี้

ราวกับว่าแค่นั้นยังไม่พอ หยางโย่วจึงเสริมขึ้นอีกว่า "แล้วก็ ติดต่อไปทางสตูดิโอของโจวข่ายด้วย เสิ่นเชี่ยนเชี่ยนเคยมีเรื่องฉะกับลู่หางบนเน็ตไม่ใช่เหรอ? งั้นเราก็ไปจับมือกับพวกนั้น แล้วขุดเรื่องฉาวของลู่หางมาแฉให้หมด!"