บทที่ 19 ตามฉันมา รับรองว่าได้กินหรูอยู่สบาย

บทที่ 19 ตามฉันมา รับรองว่าได้กินหรูอยู่สบาย

ทักษะการร้องเพลงของจูเสี่ยวซีนั้นถือว่าดีมาก ครั้งนี้เธอแทบจะร้องออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

ทว่าลู่หางผู้รักความสมบูรณ์แบบ ก็ยังคงคอยแก้ปัญหาเรื่องการออกเสียงให้จูเสี่ยวซีอยู่สองสามจุด และสาธิตให้เธอดูด้วยตัวเอง

จูเสี่ยวซีก็ยอมรับข้อผิดพลาดของตัวเองอย่างถ่อมตัวและนำไปแก้ไข

หลังจากได้เห็นความเป็นมืออาชีพของลู่หาง จูเสี่ยวซีก็รู้สึกชื่นชมเขาขึ้นมาเล็กน้อย

ทั้งสองคนบันทึกเสียงเพลง 'จำต้องรัก' ใหม่อีกสองรอบจนเสร็จสมบูรณ์ในที่สุด!

หลังจากคัดลอกเพลงที่บันทึกเสียงทั้งหมดลงในแฟลชไดรฟ์แล้ว ทุกคนก็เดินออกจากสตูดิโออัดเสียง

เมื่อดูเวลา ก็พบว่าถึงเวลาอาหารแล้ว จูเสี่ยวซีจึงเสนอขึ้นว่า "พวกเราไปหาอะไรกินกันก่อนดีไหม?"

ลู่หางพยักหน้าและหันไปมองหลิวฮ่าว ผู้กำกับประจำตัว "ผู้กำกับหลิว มื้อเที่ยงนี้พวกเราจะกินอะไรกันครับ?"

หลิวฮ่าวเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อพวกคุณสองคนไม่ได้อยู่บนเกาะ มื้อเที่ยงก็ต้องจัดการกันเอาเองแล้วล่ะ"

บัดซบ ว่าแล้วเชียว

ลู่หางถลึงตาใส่หลิวฮ่าวอย่างขุ่นเคือง รายการเฮงซวยนี่มันไม่มีขอบเขตความหน้าด้านเลยจริงๆ!

เมื่อได้ยินดังนั้น นัยน์ตาสวยของจูเสี่ยวซีก็เบิกกว้างขึ้นทันที เธอรีบหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา

"จบกัน จบสิ้นกันคราวนี้ ก่อนหน้านี้ฉันซื้อขนมมาเยอะเกินไป พวกเราเหลือเงินแค่ยี่สิบหยวนเอง"

จูเสี่ยวซีดึงแบงก์ยี่สิบหยวนออกมาจากกระเป๋าสตางค์ด้วยใบหน้าขมขื่น "ลู่หาง พวกเรากินแค่บะหมี่สักชาม หรือไม่ก็ขนมนิดๆ หน่อยๆ ดีไหม?"

ลู่หางเลิกคิ้วขึ้นเมื่อมองดูเงินยี่สิบหยวนในมือของจูเสี่ยวซี

เขาคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าทีมงานจะไม่มีอาหารเตรียมไว้ให้ ดังนั้นตอนที่อยู่ซูเปอร์มาร์เก็ต เขาถึงได้คอยยุยงให้จูเสี่ยวซีซื้อนู่นซื้อนี่จนผลาญเงินไปแทบจะหมดเกลี้ยง

ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อให้ตัวเขาและจูเสี่ยวซีไม่มีเงินกินข้าวเที่ยง ซึ่งจะทำให้ลู่หางมีข้ออ้างในการจัดการกับทีมงาน

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่หางก็รีบพูดขึ้นทันที "กินขนมมันจะไปอิ่มอะไร รีบเก็บเงินไปเถอะ นี่ยี่สิบหยวนสุดท้ายของเราแล้วนะ จะใช้สุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้"

"อ้อๆ" เมื่อได้ยินแบบนั้น จูเสี่ยวซีก็รีบเก็บเงินยี่สิบหยวนนั้นไว้ราวกับเป็นของล้ำค่า

"แล้วมื้อเที่ยงของพวกล่ะ?" จูเสี่ยวซีมองลู่หางด้วยสายตาน่าสงสาร หลังจากร้องเพลงมาตั้งนาน ตอนนี้เธอเริ่มจะหิวขึ้นมานิดๆ แล้ว

【แย่แล้ว ไอ้หมาลู่จะปล่อยให้เสี่ยวซีอดข้าวเหรอเนี่ย?】

【ทีมงานใจดำเกินไปแล้ว ข้าวปลาก็ไม่ยอมเตรียมไว้ให้】

【บ้านฉันอยู่แถวนั้น มาแวะกินข้าวที่บ้านฉันไหมล่ะ?】

【มีพี่น้องคนไหนอยู่แถวนั้นบ้าง? รีบเอาของกินไปส่งให้เทพธิดาหน่อยสิ!】

เมื่อเห็นว่าจูเสี่ยวซีกำลังจะอดโซ ผู้ชมในไลฟ์สดก็พากันรู้สึกสงสารเธอจับใจ

ผิดคาด ลู่หางกลับหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ไม่ต้องห่วง ตามฉันมา รับรองว่าเธอจะได้กินหรูอยู่สบายแน่ เอาโทรศัพท์เธอมาสิ"

แม้จูเสี่ยวซีจะไม่รู้ว่าลู่หางกำลังจะทำอะไร แต่เธอก็ยังคงหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งให้เขา

ลู่หางมองโทรศัพท์ใส่เคสแมวสีชมพูที่จูเสี่ยวซียื่นให้แล้วส่ายหน้า "ไม่ใช่เครื่องนี้ เครื่องที่ทีมงานให้พวกเรามาต่างหาก"

"อ้อๆ" จูเสี่ยวซีเพิ่งนึกขึ้นได้ เธอรีบหยิบโทรศัพท์ที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ซึ่งทำได้แค่โทรออกและรับสายออกมา

ลู่หางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ท่ามกลางสายตางุนงงของจูเสี่ยวซีและทีมงาน เขาก็สาวเท้าเดินเข้าไปในร้านรับซื้อโทรศัพท์มือถือมือสอง

ลู่หางวางโทรศัพท์ที่ทีมงานให้เขากับจูเสี่ยวซีลงบนเคาน์เตอร์ "เถ้าแก่ครับ โทรศัพท์สองเครื่องนี้ขายได้เท่าไหร่ครับ?"

จูเสี่ยวซีตกตะลึง หลิวฮ่าวเบิกตาโพลง ส่วนผู้ชมในไลฟ์สดก็แทบจะคลั่ง

【เชี่ยเอ๊ย ต้องเป็นท่านพ่อลู่ของฉันอยู่แล้ว! คิดแผนสุดยอดแบบนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย?】

【ฮ่าๆๆ ทีมงานถึงกับสมองช็อตไปเลยมั้งเนี่ย?】

【เมื่อก่อนตอนดูรายการวาไรตี้แล้วเห็นแขกรับเชิญต้องมานั่งเครียดเรื่องเงิน ฉันล่ะลุ้นตามจนปวดหัว ในที่สุดก็เจอคนฉลาดๆ สักที!】

เถ้าแก่มองดูโทรศัพท์ที่ลู่หางส่งให้ "โอ้ รุ่นใหม่เลยนี่ แถมสภาพยังเหมือนใหม่อีกต่างหาก? เอาอย่างนี้แล้วกัน ให้เครื่องละสามพัน สองเครื่องก็หกพัน"

ลู่หางตบโต๊ะฉาดทันที "ตกลงครับ! จ่ายเงินมาเลย!"

เมื่อเห็นดังนั้น หลิวฮ่าวก็กำลังจะก้าวเข้าไปห้าม แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงตื่นเต้นของเหล่าอู๋ดังมาจากหูฟัง "ไม่ต้องห้าม ปล่อยให้เขาขายไป เดี๋ยวพวกนายค่อยไปตามซื้อคืนทีหลังก็แล้วกัน"

เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้กำกับใหญ่ หลิวฮ่าวก็ถอนหายใจอย่างจนใจ เขามองลู่หางราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด

เขาถ่ายทำรายการมาก็เยอะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็นแขกรับเชิญที่แหกสคริปต์ขนาดนี้

เถ้าแก่เองก็เป็นคนตรงไปตรงมา เขาหยิบเงินสดออกมาจากตู้ทันที "น้องชาย โทรศัพท์พวกนี้คงไม่ได้มีปัญหาเรื่องที่มาที่ไปใช่ไหม?"

ลู่หางชี้ไปที่ตากล้องด้านหลัง "เถ้าแก่ดูพวกเราสิครับ จะมีปัญหาอะไรได้ล่ะ?"

พูดจบ เขาก็รับเงินมายัดใส่มือจูเสี่ยวซี กล่าวขอบคุณเถ้าแก่ แล้วเดินอาดๆ ออกจากร้านขายโทรศัพท์ไป

จูเสี่ยวซีเดินตามหลังลู่หางพลางนับเงินในมือ ท่าทางราวกับคนหน้าเงิน รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงไม่ได้เลย

"ฮ่าๆ เรามีเงินแล้ว! ลู่หาง นายนี่มันอัจฉริยะชัดๆ!"

เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่ารายการวาไรตี้จะเล่นกันแบบนี้ได้ด้วย!

ถ้าอย่างนั้นความยากลำบากที่เธอเคยเผชิญในรายการวาไรตี้ก่อนหน้านี้มันคืออะไรกันล่ะ?

【ค่าอารมณ์เชิงบวกของจูเสี่ยวซี +2999, ค่าอารมณ์เชิงลบ +122】

ลู่หางยิ้มบางๆ หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาหาร้านอาหารที่ค่อนข้างหรูหราในละแวกนั้น แล้วพาจูเสี่ยวซีเดินตรงไป

เมื่อจูเสี่ยวซีเห็นหน้าร้าน เธอก็มีท่าทีลังเล "ลู่หาง ร้านนี้น่าจะแพงมากเลยนะ พวกเราประหยัดกันหน่อยดีไหม?"

ตอนนี้จูเสี่ยวซีตระหนักถึงความสำคัญของเงินแล้ว อุตส่าห์ได้เงินมาตั้งหกพันหยวนทั้งที เธอจึงอยากจะเก็บไว้ใช้จ่ายอย่างประหยัดให้ได้นานๆ

ทว่าลู่หางกลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า "เธอไม่เข้าใจอะไรเลยใช่ไหม? ตามนิสัยของทีมผู้กำกับแล้ว พอพวกเรากลับไป เงินหกพันหยวนนี่ต้องถูกยึดคืนแน่นอน"

"เพราะงั้นมื้อนี้พวกเราจะผลาญเงินหกพันหยวนให้เรียบ กินไม่หมดก็ห่อกลับไป ยังไงก็ยอมให้ทีมผู้กำกับได้ผลประโยชน์ไปไม่ได้เด็ดขาด"

นัยน์ตาสวยของจูเสี่ยวซีเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ที่แท้มันก็มีเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อนขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

สมองของลู่หางทำด้วยอะไรกันนะ? ทำไมเขาถึงได้ฉลาดหลักแหลมขนาดนี้?

【ค่าอารมณ์เชิงบวกของจูเสี่ยวซี +666】

ผู้ชมในไลฟ์สดเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ลู่หางคิดการไกลไปถึงขั้นนี้เลยเหรอ?

【พระเจ้า ด้วยมันสมองของลู่หาง ในอนาคตเสี่ยวซีจะไม่ถูกเขาปั่นหัวเล่นจนตายเลยเหรอ?】

【คนแบบลู่หาง ถ้าหลุดเข้าไปในซีรีส์ ต้องอยู่รอดไปจนถึงตอนจบแน่ๆ】

【ขนาดฉลาดเบอร์นี้ ลู่หางก็ยังเคยโดนเสิ่นเชี่ยนเชี่ยนปั่นหัวมาแล้ว นี่แสดงให้เห็นเลยว่าเสิ่นเชี่ยนเชี่ยนร้ายกาจขนาดไหน】

"ไปกันเถอะ อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่เลย"

ลู่หางดึงแขนจูเสี่ยวซีเข้าไปในร้านอาหาร และไม่นานนักทั้งสองคนก็สั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะ

จูเสี่ยวซีเป็นพวกสายกินตัวยงอยู่แล้ว หลังจากต้องทนกินแต่อาหารทะเลมาทั้งวันเมื่อวาน วันนี้พอได้เปลี่ยนรสชาติบ้าง เธอจึงมีความสุขมากและเริ่มสวาปามอาหารอย่างเอร็ดอร่อยทันที

แน่นอนว่าลู่หางก็ไม่สนภาพลักษณ์เช่นกัน ถึงขั้นไปแย่งอาหารจากจูเสี่ยวซีเลยทีเดียว

แม้ว่าอาหารจะเต็มโต๊ะจนต่อให้ยัดทะนานกินจนตายก็คงกินไม่หมด แต่ทั้งสองคนก็ยังคงแข่งขันกัน ใครกินอะไร อีกคนก็ต้องคอยแย่ง

ในที่สุด เมื่อลู่หางแย่งเนื้อแกะสับชิ้นสุดท้ายไปได้ มุมปากของจูเสี่ยวซีก็คว่ำลงทันที

ทว่าลู่หางกลับทำราวกับจะอวดเบ่ง เขายัดเนื้อแกะชิ้นนั้นเข้าปากแล้วสวาปามจนหมดเกลี้ยงในไม่กี่คำ

【ค่าอารมณ์เชิงลบของจูเสี่ยวซี +233】

จูเสี่ยวซีบุ้ยปากด้วยความขัดใจ จากนั้นก็หันไปมองเนื้อวัวสไลซ์ในหม้อไฟทองแดงตรงหน้า รอยยิ้มซุกซนก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

ขณะที่ลู่หางกำลังสวาปามอย่างเมามัน จู่ๆ ตะเกียบชูหนึ่งก็คีบเนื้อวัวสไลซ์มาวางแหมะลงในชามของเขา

ลู่หางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นจูเสี่ยวซีกำลังส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ "วันนี้คุณเหนื่อยมามากแล้ว กินเนื้อสักชิ้นสิคะ!"

ลู่หางมองจูเสี่ยวซีด้วยความหวาดระแวง ยัยเด็กนี่จะใจดีคีบอาหารให้เขาเนี่ยนะ?

เขาใช้ตะเกียบค่อยๆ พลิกชิ้นเนื้อดูอย่างระมัดระวัง แล้วดวงตาของลู่หางก็เบิกกว้างยิ่งกว่าตาป๊อปอาย เพราะข้างในเนื้อวัวสไลซ์ชิ้นนั้น ดันมีเม็ดหม่าล่าซ่อนอยู่เป็นสิบๆ เม็ด!