บทที่ 4 หาเงินมันยาก ลำบากเหมือนกินขี้

บทที่ 4 หาเงินมันยาก ลำบากเหมือนกินขี้

"ฮ่าๆๆ 'ตัดใจไม่ลง' บ้าบออะไรกัน?"

"ฉันดูออกเลยนะ ลู่หางมันก็แค่พวกหื่นกามล้วนๆ"

"จบกัน ทำไมเสี่ยวซีที่รักของฉันถึงต้องมาจับคู่กับไอ้โรคจิตแบบนี้ด้วยเนี่ย?"

หลังจากเก็บเกี่ยวค่าอารมณ์จากผู้ชมไปได้อีกระลอก ลู่หางก็เดินตามจูเสี่ยวซีเข้าไปในบ้านพักไม้ซุง

กระท่อมไม้หลังเล็กนี้ดูแล้วมีพื้นที่แค่ประมาณสี่สิบตารางเมตร แบ่งออกเป็นสองชั้น ชั้นสองมีห้องนอนสองห้องและห้องน้ำแยกเป็นสัดส่วน ส่วนชั้นล่างมีห้องนั่งเล่นและห้องครัว

ลู่หางเข้ามาในห้องและกำลังจัดกระเป๋าเดินทาง ตอนที่หลิวฮ่าว ผู้กำกับประจำกลุ่มเดินเข้ามาในบ้านพักและประกาศว่า "แขกรับเชิญทุกคนมาถึงกันครบแล้วนะครับ พวกคุณมีเวลาเตรียมตัวสิบนาที กรุณาไปรวมตัวกันที่ริมหาดในอีกสิบนาทีข้างหน้าด้วยครับ"

หลังจากหลิวฮ่าวออกไป จูเสี่ยวซีก็รู้สึกเบื่อๆ เธอเลยเอ่ยขึ้นมาว่า "ลู่หาง เรามาเล่นเกมกันเถอะ!"

"เกมอะไร?"

"เกมผลัดกันชมไง ฉันชมคุณ แล้วคุณก็ชมฉัน ดีไหม?"

"เอาสิ มาเลย!"

จูเสี่ยวซีหัวเราะคิกคัก จากนั้นก็รวบรวมอารมณ์ แสร้งทำเป็นทำตาเป็นประกายวิบวับมองไปที่ลู่หาง "ลู่หาง คุณหล่อจังเลย!"

"โห เสี่ยวซีเล่นใหญ่ให้ความร่วมมือสุดๆ ไปเลย"

"อ๊ากกก เทพธิดาของฉัน ไปชมผู้ชายคนอื่นว่าหล่อได้ยังไงกัน?"

"อยากรู้จังว่าลู่หางจะชมเสี่ยวซียังไง?"

ลู่หางเลิกคิ้ว แค่นเสียงขึ้นจมูกเบาๆ แล้วเอ่ยอย่างไม่แยแสว่า "เรื่องนั้นยังต้องให้บอกอีกเหรอ? ใครๆ ก็รู้ปะว่าฉันหล่อน่ะ?"

จูเสี่ยวซีถึงกับพูดไม่ออกกับความหลงตัวเองของลู่หาง สีหน้าคาดหวังของเธออันตรธานหายไปในพริบตา เธอตีแขนลู่หางด้วยความหงุดหงิด "ชมฉันสิ ไม่ใช่ชมตัวเอง! เร็วเข้า ชมฉันหน่อย!"

"เอ่อ..."

ลู่หางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยชมว่า "รสนิยมคุณดีมากเลยนะ!"

จูเสี่ยวซีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แต่แล้วคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากัน ทำไมมันรู้สึกทะแม่งๆ หว่า?

เมื่อคิดไม่ออก จูเสี่ยวซีก็เอ่ยชมต่อ "ลู่หาง เสียงของคุณเพราะจังเลยนะ"

ลู่หางยิ้มบางๆ "คุณนี่ช่างพูดช่างจาจังนะ"

คราวนี้ จูเสี่ยวซีตระหนักได้ในที่สุด นี่สรุปว่าคำชมทั้งหมดของลู่หาง จริงๆ แล้วมันก็คือการชมตัวเองงั้นเหรอ?!

"【ติ๊ง! ค่าอารมณ์ด้านลบจากจูเสี่ยวซี +299】"

จูเสี่ยวซีโกรธปรี๊ด เธอถลึงตาใส่ลู่หางอย่างเอาเรื่อง ยกแขนขึ้นกอดอกแล้วพูดว่า "ใครเขาสอนให้คุณชมคนอื่นแบบนี้เนี่ย? ฉันชมว่าคุณหล่อ คุณชมกลับว่าฉันสวยหน่อยไม่ได้หรือไง?"

ลู่หางทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ ท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ชะงักไป ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด

เมื่อเห็นแบบนั้น จูเสี่ยวซีก็ร้อนรนขึ้นมาทันที "อ๊ากกก หมายความว่าไง? คุณคิดว่าฉันไม่สวยงั้นเหรอ?"

พูดจบ เธอก็กำหมัดเล็กๆ แน่น ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่ลู่หางอย่างข่มขู่

ถ้าลู่หางกล้าพูดว่าเธอไม่สวยล่ะก็ เขาตายแน่!

ลู่หางรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่ๆๆๆ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นเลย คุณสวยมาก สวยสุดๆ ไปเลย!"

ได้ยินดังนั้น จูเสี่ยวซีกลับไม่ได้รู้สึกดีใจอย่างที่คิด ในทางกลับกัน เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แถมยังเริ่มระแวงในรูปร่างหน้าตาของตัวเองขึ้นมาตงิดๆ

"คุณไม่ได้พูดแค่เพราะกลัวจะทำร้ายจิตใจฉันใช่ไหม?"

ลู่หางตีหน้าขรึมและเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า "จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ?"

จูเสี่ยวซีใจชื้นขึ้นมา ดูเหมือนลู่หางไม่ได้แค่พูดเอาใจเธอ

แต่แล้วเธอก็ได้ยินลู่หางพูดต่อว่า "ผมกลัวคุณจะทำร้ายร่างกายผมต่างหาก"

ขณะที่พูด ลู่หางก็เหลือบมองไปที่หมัดเล็กๆ ที่กำแน่นของจูเสี่ยวซีด้วย

"【ติ๊ง! ค่าอารมณ์ด้านลบจากจูเสี่ยวซี +3666】"

"กรี๊ดดด!"

จูเสี่ยวซีโกรธจัดจนกระทืบเท้าเร่าๆ ในที่สุดเธอก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า คำว่า 'หาเงินมันยาก ลำบากเหมือนกินขี้' มันหมายความว่ายังไง!

ผิดที่เธอเองนั่นแหละที่หน้ามืดตามัวเพราะค่าตัวสิบล้าน เลยต้องมาทนทรมานแบบนี้!

"แงๆ เสี่ยวซีโกรธจนจะร้องไห้อยู่แล้ว"

"เห็นได้ชัดเลยว่าลู่หางกลัวเสี่ยวซีจะทุบเอาจริงๆ"

"นี่มันผู้ชายตายด้านแบบไหนกันเนี่ย?"

"ไอ้หมาลู่มันเกินไปจริงๆ เสี่ยวซีของเราออกจะสมบูรณ์แบบขนาดนี้ แกหาข้อดีมาชมเธอไม่ได้เลยหรือไง?"

"แกทำให้เสี่ยวซีของเราต้องโมโห ลู่หาง ทำไมแกไม่ไปตายซะ!"

"คู่จิ้นคู่อื่นเขากระหนุงกระหนิงจู๋จี๋กัน แต่ทำไมสไตล์ของคู่นี้มันดูแปลกๆ ไปหน่อยนะ?"

ในขณะที่ผู้ชมในห้องไลฟ์สดกำลังรู้สึกสงสารจูเสี่ยวซีและรุมด่าทอลู่หางอย่างดุเดือด เวลาสิบนาทีก็ผ่านไปอย่างเงียบๆ ลู่หางกับจูเสี่ยวซีที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงก็เดินมาถึงริมหาดเพื่อรวมตัว

"【ติ๊ง! ค่าอารมณ์ด้านลบจากจูเสี่ยวซี +1+1+1...】"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว มุมปากของลู่หางก็ยกขึ้นเล็กน้อย โอ๊ะ นี่เธอเรียนรู้วิธีผลิตค่าอารมณ์ด้วยตัวเองได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ช่างรู้ความจริงๆ

ในตอนนั้นเอง แขกรับเชิญทุกคนก็มารวมตัวกันครบแล้ว

นอกจากลู่หางกับจูเสี่ยวซี และโจวข่ายกับเสิ่นเชี่ยนเชี่ยนแล้ว คู่จิ้นอีกสามคู่ที่เหลือได้แก่:

ซูเปอร์สตาร์แห่งฮ่องกง เหลยเจิ้นหัว และ ราชินีเพลงแห่งฮ่องกง เย่ฮุ่ยหลิง

เจ้าชายแห่งวงการบันเทิง ต้วนเผิง และ ไอดอลสาวสายหวาน เสิ่นเมิ่ง

นักร้องไอดอล หลิวเฉิน และ จ้าวเหวินเหวิน หนึ่งในสี่นางเอกดาวรุ่งดวงใหม่

หลังจากที่ทุกคนแนะนำตัวกันเสร็จเรียบร้อย เสิ่นเชี่ยนเชี่ยนที่กำลังควงแขนโจวข่ายอยู่ก็ถลึงตาใส่ลู่หางอย่างขุ่นเคือง

เธอรู้แล้วว่าลู่หางพูดถึงเธอว่ายังไงบ้างหน้ากล้อง

การที่เธอทุ่มเทให้กับอาชีพการงานและไขว่คว้าหาชีวิตที่ดีกว่า มันผิดตรงไหน?

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้โจวข่ายออกไปหาลู่หาง พอกลับมา เขาก็ดูเย็นชากับเธอมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เสิ่นเชี่ยนเชี่ยนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน แต่เห็นได้ชัดว่าท่าทีที่เปลี่ยนไปของโจวข่ายต้องเกี่ยวข้องกับลู่หางแน่ๆ!

เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ในฐานะแฟนเก่า ลู่หางไม่ควรจะอวยพรให้เธอได้ดีอย่างเงียบๆ หรอกเหรอ?

เธอไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ใจแคบขนาดนี้!

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอก็แค่ใช้เงินของลู่หางไปแค่สองแสนหยวนเองนะ!

กะอีแค่เงินเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ จำเป็นต้องตามมารังควานด่าทอเธอถึงในรายการ จนทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับโจวข่ายต้องสั่นคลอนด้วยหรือไง?

ยิ่งเสิ่นเชี่ยนเชี่ยนคิดก็ยิ่งโมโห เธอแทบอยากจะทำให้ลู่หางหายไปจากโลกนี้ในวินาทีถัดไปซะให้รู้แล้วรู้รอด!

"【ติ๊ง! ค่าอารมณ์จากเสิ่นเชี่ยนเชี่ยน +4888】"

ในตอนนั้นเอง ผู้กำกับใหญ่อู๋ก็เดินออกมาและเอ่ยเสียงดังว่า "ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่รายการซัมเมอร์เลิฟนะครับ พวกคุณคงเดินทางกันมาเหนื่อยแล้ว"

"ผู้กำกับครับ ไม่ต้องมัวพิธีรีตองหรอก นี่ก็จะถึงเวลากินข้าวแล้ว ไม่คิดจะเลี้ยงมื้อใหญ่พวกเราหน่อยเหรอครับ?" เหลยเจิ้นหัวพูดกลั้วหัวเราะ

ต้วนเผิงรีบเสริมทันที "ใช่ครับผู้กำกับ ท้องผมร้องจ๊อกๆ แล้วเนี่ย"

คนอื่นๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่ทุกคนล้วนมองไปที่ผู้กำกับใหญ่อู๋ด้วยความคาดหวัง

"แน่นอนครับ มื้อเที่ยงวันนี้เราจะเลี้ยงทุกคนด้วยอาหารทะเลมื้อใหญ่กันไปเลย!"

ทันทีที่ผู้กำกับอู๋พูดจบ ดวงตาของเหล่าแขกรับเชิญก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที

"ผู้กำกับครับ แล้วมื้อใหญ่อยู่ไหนล่ะ? ผมทนรอไม่ไหวแล้วนะ!"

ผู้กำกับอู๋หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "มื้อใหญ่อยู่ข้างหลังพวกคุณไงล่ะครับ!"

ทุกคนหันขวับไปมอง แต่กลับไม่มีมื้อใหญ่ที่ว่า มีเพียงชายหาดน้ำตื้นที่หลงเหลือจากช่วงน้ำลงเท่านั้น

ผู้กำกับอู๋พูดต่อ "ตรงหน้าพวกคุณคือหาดน้ำตื้น ซึ่งมีอาหารทะเลซ่อนอยู่มากมาย พวกคุณมีเวลาครึ่งชั่วโมง อาหารทะเลที่พวกคุณหามาได้ จะกลายเป็นวัตถุดิบสำหรับมื้อเที่ยงของพวกคุณในวันนี้ครับ

อ้อ แล้วคู่ไหนที่หาอาหารทะเลได้มูลค่าสูงที่สุด จะได้รับข้อได้เปรียบในกิจกรรมช่วงบ่ายด้วยนะครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ส่งเสียงโอดครวญ เหลยเจิ้นหัวพูดอย่างหมดความอดทน "เอาล่ะๆ นี่กะจะเล่นกันแบบนี้ใช่ไหม? ถ้าพวกเราหาอาหารทะเลไม่ได้ ไม่ต้องอดข้าวมื้อเที่ยงกันเลยเหรอ?

พวกผู้ชายอย่างเราอดน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่แขกรับเชิญผู้หญิงตั้งหลายคน จะให้มาอดทนหิวไปกับเราด้วยเนี่ยนะ?"

ผู้กำกับอู๋ยิ้มกริ่ม "เพราะฉะนั้น สหายผู้ชายทั้งหลาย พวกคุณต้องพยายามให้เต็มที่ล่ะ! จับเวลาเริ่มได้!"

เมื่อผู้กำกับอู๋กดปุ่มจับเวลาในมือ แขกรับเชิญชายจากอีกสามกลุ่มต่างก็รีบจูงมือคู่ของตัวเองวิ่งตรงไปที่หาดน้ำตื้นทันที

ทว่าโจวข่ายกลับเหลือบมองผู้กำกับประจำกลุ่มอย่างไม่รีบร้อน เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เขาก็เดินเข้าไปหาลู่หางแล้วเอ่ยถามด้วยความมั่นใจว่า

"ลู่หาง นายกล้าพนันกับฉันไหม?"