บทที่ 300 - มาผิดทางแล้ว

บทที่ 300 - มาผิดทางแล้ว

ในเวลานี้ เดวิด คาร์ลคอยจับตาดูกิริยาท่าทางของฉินฉีอย่างใกล้ชิด พอเห็นว่าฉินฉีไม่ได้แสดงสีหน้าตำหนิอะไรมากมายเขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลังจากลูซิงเทอร์ลินอธิบายจบ เขาก็ยืนรอให้ฉินฉีตั้งคำถาม

ในพริบตานั้นบรรยากาศภายในห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ฉินฉีสัมผัสได้ถึงความกดดันของพวกเขาจึงยิ้มและพูดว่า "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก ฉันก็แค่มาดูว่าพวกนายเจอปัญหาและอุปสรรคอะไรบ้างเท่านั้นเอง"

พอฉินฉีพูดแบบนั้น ความตึงเครียดในใจของลูซิงเทอร์ลินก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายลงไปบ้าง เขาตอบว่า "ปัญหาสำคัญที่สุดที่พวกเราเจอในโปรเจกต์นี้ก็คือ ทิศทางที่พวกเราวางแผนไว้มันถูกต้องแล้วครับ"

"แต่พอถึงเวลาลงมือทำจริงๆ กลับพบว่าหลักการทำงานหลายๆ อย่างมันขัดแย้งกันเอง ข้อมูลก็รวนไปหมด นี่แหละครับคือสาเหตุหลักที่ทำให้โปรเจกต์ของพวกเราต้องหยุดชะงัก"

ฉินฉีนั่งฟังลูซิงเทอร์ลินอธิบายรายละเอียดข้อมูลของโปรเจกต์อย่างใจเย็นพลางพยักหน้ารับ

แต่ก่อนที่เขาจะเดินทางมาถึงที่นี่ เขาได้ตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดของโปรเจกต์อากาศยานรุ่นใหม่ล่าสุดคร่าวๆ ไว้แล้ว

เมื่อนำไปประมวลผลร่วมกับคลังความรู้ด้านการบินและอวกาศที่เขามี เขาก็ได้ข้อสรุปออกมาอย่างหนึ่ง นั่นก็คือทิศทางที่ทีมวิจัยกำลังดำเนินอยู่นั้นมันมาผิดทางแล้ว

ทิศทางการวิจัยในภาพรวมของโปรเจกต์อากาศยานรุ่นใหม่มันผิดพลาดไปหมด ต่อให้ทีมวิจัยจะทุ่มเททั้งเงินและเวลาลงไปมากแค่ไหนมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

จากนั้นฉินฉีก็มองหน้าลูซิงเทอร์ลินและพูดขึ้นช้าๆ "ที่จริงแล้วทิศทางการวิจัยของทีมโปรเจกต์อากาศยานของพวกนายมันผิดมาตั้งแต่แรกแล้ว และนี่ก็คือสาเหตุหลักที่ทำให้โปรเจกต์ของพวกนายหยุดชะงักและเดินหน้าต่อไปไม่ได้ไงล่ะ"

พอฉินฉีพูดประโยคนี้จบ ทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ ทุกคนต่างตกตะลึงกันไปหมด

ที่สำคัญคือวิศวกรวิจัยกลุ่มนี้ต่างพากันมองฉินฉีด้วยความสับสนงุนงงเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น

ลูซิงเทอร์ลินที่ยืนอยู่หน้าจอขนาดใหญ่ยิ่งเบิกตากว้างด้วยความช็อก เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเจ้านายถึงบอกว่าทิศทางการวิจัยของทีมโปรเจกต์มันผิดพลาด

เดวิด คาร์ลที่นั่งอยู่ก็สะดุ้งตกใจเหมือนกัน เขาไม่คาดคิดเลยว่าเจ้านายจะพูดประโยคนี้ออกมา

ในขณะเดียวกัน เดวิด คาร์ลก็ยิ่งรู้สึกว่าเจ้านายอาจจะไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับโปรเจกต์อากาศยานรุ่นใหม่ล่าสุดของบริษัทโบอิ้งมากพอก็ได้

การด่วนสรุปออกมาทั้งๆ ที่ยังไม่เข้าใจถ่องแท้ ทำให้เดวิด คาร์ลเดาไม่ออกเลยว่าเจ้านายกำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนหลี่อวี่เหวินที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่ได้คิดจะคัดค้านความคิดของเจ้านายเลย เพราะเขารู้ดีว่าเจ้านายคือผู้สร้างปาฏิหาริย์มานักต่อนักแล้ว เขากลับมองว่าที่เจ้านายพูดแบบนั้นออกมาย่อมต้องผ่านการคิดไตร่ตรองมาอย่างดีแล้วแน่ๆ

ฮอร์นลีย์มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความประหลาดใจ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก และเหมือนกับที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ผลลัพธ์ที่เลวร้ายกำลังจะตามมาแล้ว

ลูซิงเทอร์ลินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะมองฉินฉีด้วยสีหน้างุนงงและถามว่า "เจ้านายครับ ผมไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคุณเท่าไหร่ คุณกำลังจะบอกว่าทิศทางการวิจัยของทีมโปรเจกต์อากาศยานรุ่นใหม่ล่าสุดของเรามันผิดพลาดอย่างนั้นเหรอครับ"

ฉินฉีพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว พวกนายมาผิดทางแล้วล่ะ"

เมื่อได้รับคำตอบที่หนักแน่นแบบนั้น ลูซิงเทอร์ลินก็ส่ายหน้าปฏิเสธ เขาทำงานในแวดวงอากาศยานมานานกว่าสามสิบปี ถือว่าเป็นระดับหัวกะทิของวงการเลยก็ว่าได้

แล้วเขาจะนำพาทีมโปรเจกต์ทั้งหมดหลงทิศหลงทางไปได้อย่างไรกัน

ในใจของลูซิงเทอร์ลินไม่ยอมรับในสิ่งที่ฉินฉีพูดเลยแม้แต่น้อย

จากนั้นลูซิงเทอร์ลินก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เจ้านายครับ ผมอยากจะบอกคุณว่าผมอยู่ในวงการนี้มาสามสิบกว่าปีแล้ว ตอนที่ผมนำทีมงานทั้งหมดกำหนดทิศทางนี้ พวกเราได้พิจารณาและประเมินกันอย่างรอบคอบแล้ว พวกเราไม่มีทางผลาญงบประมาณของโปรเจกต์เล่นแน่ๆ เพราะฉะนั้นที่คุณบอกว่าทิศทางการวิจัยของทีมพวกเรามันผิดพลาด ผมไม่เห็นด้วยครับ"

เมื่อลูซิงเทอร์ลินประกาศจุดยืนอย่างชัดเจน เดวิด คาร์ลที่นั่งอยู่ก็เริ่มคิ้วขมวด

เขารู้จักนิสัยของลูซิงเทอร์ลินดี ชายคนนี้มีนิสัยหัวรั้นแบบฉบับเด็กสายวิทย์ของแท้ เขามั่นใจว่าทิศทางที่ตัวเองเลือกนั้นไม่มีทางผิดพลาดไปได้อย่างแน่นอน

ในฐานะผู้บริหารระดับสูง เดวิด คาร์ลรู้ดีว่าคนนิสัยแบบลูซิงเทอร์ลินไม่มีทางยอมรับความจริงข้อนี้ได้ง่ายๆ หรอก

วิศวกรวิจัยคนอื่นๆ ในห้องประชุมพอได้ยินลูซิงเทอร์ลินพูดยืนยันแบบนั้น พวกเขาก็พากันพูดสนับสนุน

"ใช่ครับเจ้านาย พวกเราทุกคนล้วนมีประสบการณ์และภูมิหลังทางความรู้ที่อัดแน่นในสายงานอากาศยาน พวกเราไม่ได้สุ่มสี่สุ่มห้ากำหนดทิศทางการวิจัยขึ้นมามั่วๆ หรอกนะครับ"

"อายุเฉลี่ยของทีมเราคือสามสิบเจ็ดปี ทุกคนถือเป็นระดับแนวหน้าของวงการทั้งนั้น ตอนที่กำหนดทิศทางการวิจัยอากาศยานรุ่นใหม่ล่าสุด พวกเราไม่ได้ตั้งขึ้นมาลอยๆ แน่ ผมก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่าทิศทางของทีมเราจะผิดพลาด"

"ถึงแม้ว่าความคืบหน้าของทีมโปรเจกต์อากาศยานจะหยุดชะงักก็จริง แต่เจ้านายก็ไม่ควรจะใช้วิธีนี้มาตั้งข้อสงสัยในทิศทางการวิจัยของพวกเรานะครับ"

"ในเมื่อเจ้านายมองว่าทิศทางการวิจัยของทีมเรามันผิดพลาด งั้นในฐานะที่ผมเป็นวิศวกรวิจัยด้านวัสดุน้ำหนักเบา ผมขอถามเจ้านายหน่อยว่า คุณมีความรู้เกี่ยวกับเซนเซอร์อัจฉริยะ ระบบนำทาง และวัสดุน้ำหนักเบาบ้างไหมครับ"

"เจ้านายครับ อากาศยานรุ่นใหม่ล่าสุดที่พวกเรากำลังวิจัยไม่ใช่อากาศยานธรรมดาทั่วไปนะครับ สิ่งที่พวกเรากำลังสร้างคือเทคโนโลยีที่จะมาพลิกโฉมวงการ หากทำสำเร็จมันจะกลายเป็นนวัตกรรมที่เปลี่ยนยุคสมัยไปเลย ตกลงแล้วคุณเข้าใจเรื่องพวกนี้จริงๆ หรือเปล่าครับ"

ในชั่วพริบตา วิศวกรวิจัยทุกคนในห้องประชุมต่างก็ลุกขึ้นยืน เมื่อเป็นเรื่องวิชาการ พวกเขาไม่มีวันยอมอ่อนข้อให้แม้แต่ก้าวเดียว

พวกเขาไม่สนใจเลยว่าฉินฉีจะเป็นเจ้านายของพวกเขาหรือไม่ พวกเขาสนใจแค่จะยืนยันว่าทิศทางการวิจัยที่ทีมงานทุ่มเทเวลาวางแผนมาตั้งห้าปีนั้นมันถูกต้องแล้ว

เดวิด คาร์ลสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่คุกรุ่นของบรรดาวิศวกร เขารีบลุกขึ้นยืนแล้วห้ามทัพ "พอได้แล้ว นี่มันห้องประชุมนะ ไม่ใช่เวทีให้พวกคุณมาโต้วาทีกัน แถมเจ้านายก็แค่ตั้งข้อสังเกตขึ้นมาถึงความเป็นไปได้ ไม่ได้ปฏิเสธทิศทางการวิจัยของพวกคุณซะหน่อย พวกคุณไม่มีความมั่นใจในตัวเองกันเลยหรือไง"

เมื่อเดวิด คาร์ลพูดจบ พวกวิศวกรวิจัยก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งตามเดิม

ฉินฉีที่นั่งอยู่ตรงนั้นมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วก็หลุดยิ้มออกมา

เขาเข้าใจดีว่าทิศทางการวิจัยที่ใช้เวลาคิดค้นมานานหลายปี ถ้าจู่ๆ มีคนมาบอกว่ามันผิดก็คงยากที่จะทำใจยอมรับได้

จากนั้นสติของฉินฉีก็พุ่งตรงเข้าไปในมิติของระบบทันที

เมื่อเข้ามาในมิติของระบบ เขาก็สั่งการกับระบบทันที "ระบบ ไฟล์นำเสนอและข้อมูลที่ฉันให้นายเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม"

[ไฟล์นำเสนอที่โฮสต์สั่งการไว้เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว ข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมดถูกรวบรวมและจัดระเบียบให้เป็นไฟล์เอกสารขนาดใหญ่เพียงไฟล์เดียวแล้ว]

[ทีมวิจัยบริษัทโบอิ้งของโฮสต์สามารถใช้ข้อมูลในเอกสารนี้ เป็นแนวทางในการสร้างแบบจำลองอากาศยานโดยสารรุ่น G875 ของโรงงานยานอวกาศอาทัวแห่งกาแล็กซีราเวนได้เลย]

[ระบบได้ทำการตรวจสอบทิศทางการวิจัยของทีมวิจัยบริษัทโบอิ้งตามที่โฮสต์ส่งมาแล้ว พบว่ามีข้อผิดพลาดจริง และนี่คือสาเหตุหลักที่ทำให้โปรเจกต์หยุดชะงัก]

[โฮสต์สามารถเปิดแสดงข้อมูลทั้งหมดที่อยู่ในไฟล์นำเสนอฉบับย่อให้ทีมวิจัยดูได้เลย]

ฉินฉีเอ่ยชมทันที "ระบบ นายทำได้ดีมาก"

[ความพึงพอใจของโฮสต์คือแรงผลักดันของระบบนะ]

จากนั้นสติของฉินฉีก็กลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริง เขามองไปยังกลุ่มวิศวกรวิจัยที่ยังคงทำหน้าตาบึ้งตึงแล้วยิ้มพูดว่า "เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะบอกให้ฟังเองว่าพวกนายพลาดตรงไหน"

[จบแล้ว]