บทที่ 6 ได้โปรด ข้าไม่ได้อยากสารภาพรักท่านอาจารย์เลยจริงๆ!

“จะ...เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน!” เหลิงอู่เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน

ริ้วสีแดงสดพาดผ่านหูของนางไปยังแก้มที่สวยงาม

“ฮึ่ม! แม้ว่าเจ้าจะจริงใจแต่ช่องว่างระหว่างเรานั้นใหญ่เกินไป หยุดความคิดเพ้อฝันของเจ้าเสีย!”

หลี่หรานพยักหน้า

เป็นเรื่องจริง เมื่อเทียบกับสถานะเซิงจื่อ ศิษย์น้องกับเขานั้นต่างกันเกินไป แต่ถ้าเขาต้องการฟื้นฟูการบ่มเพาะของตัวเอง เขายังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ?

“ข้าเข้าใจทุกอย่างที่ท่านพูด ท่านอาจารย์ แต่ข้าเชื่อว่าแม้ว่าจะมีภูเขาและทะเลกั้นระหว่างคู่รักทั้งสอง พวกเขาก็ยังสามารถขจัดมันออกไปได้ตราบใดที่ทั้งสองรักกันอย่างแท้จริง!”

เหลิงอู่เหยียนตกตะลึง

‘เพื่อไล่ตามข้า หรานเอ๋อร์กล้าที่จะย้ายภูเขาและแหวกผ่านท้องทะเล!’

“เจ้าเข้าใจความใหญ่หลวงของการที่เรื่องนี้ถูกเปิดเผยหรือไม่? มันจะทำลายเจ้า! ถ้าข้าเห็นด้วยจริงๆเจ้าจะถูกประณามจากโลกหล้า!” เหลิงอู่เหยียนกล่าว

หลี่หรานกล่าวอย่างจริงใจว่า “ข้าไม่สนใจความคิดของโลกหล้า นี่คือความรักที่แท้จริง ข้าไม่สนใจผู้อื่น!”

“เจ้า...” เหลิงอู่เหยียนกัดริมฝีปากของนาง ความคิดนับพันกำลังต่อสู้กันอยู่ในใจ

แม้ว่านางจะมีประสบการณ์ชีวิตมาหลายร้อยปี แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหัวใจที่ร้อนแรงของเขา นางก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร

‘รัก?’ คำพูดนี้ทำให้นางรู้สึกแปลกๆ แต่นางก็มีความปรารถนาเกี่ยวกับมันเล็กน้อยเช่นกัน

ดวงตาของเหลิงอู่เหยียนเต็มไปด้วยความซับซ้อน นางพูดอย่างแผ่วเบาว่า “แล้วถ้าเจ้าต้องสิ้นชีวิตเพราะเหตุนี้ล่ะ?”

หลี่หรานไม่ลังเล “ตราบใดที่ข้าได้อยู่กับคนที่ข้ารัก แม้ว่าข้าจะตายข้าก็ไม่เสียใจ!”

เหลิงอู่เหยียนเงียบลงทันที หลี่หรานเองก็มองนางด้วยความกระวนกระวาย

หลังจากนั้นไม่นาน นางก็หันหน้ามาและพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็ลองตายดูก่อนแล้วกัน!”

“อะไรนะ?” หลี่หรานไม่มีเวลาตอบสนอง ก่อนที่ท้องฟ้าจะเริ่มหมุนวนอย่างกะทันหัน ความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงกลืนกินเขาและเสียงลมที่โหยหวนก็ดังก้องอยู่ในหู

เขากำลังตกลงจากหน้าผา!

???

เขาถูกเหลิงอู่เหยียนโยนลงมาจากยอดเขาปีศาจ!?

“บัดซบ! ข้าได้ใจเกินไป สตรีนางนั้นอำมหิตชะมัด! คราวนี้ข้าได้ตายจริงๆแน่!”

ฐานการบ่มเพาะของหลี่หรานถูกปิดผนึก ถ้าเขาตกจากหน้าผาที่สูงกว่าพันเมตรมันจะไม่มีผลลัพธ์อื่นนอกจากความตาย!

เขาหลับตาลงและนึกถึงพื้นดินที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วด้วยความสิ้นหวัง

แต่ก่อนที่เขาจะตกถึงพื้นเขาก็ได้กลิ่นของสายลมจางๆ จากนั้นเท้าทั้งสองข้างของเขาก็เหยียบพื้นอย่างมั่นคง

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งเขาก็เห็นว่าตัวเองยังคงยืนอยู่บนยอดเขาราวกับว่าเขาไม่เคยเคลื่อนไหว

ดวงตาของเหลิงอู่เหยียนดูซับซ้อน “ทำไมเจ้าถึงไม่ใช้พลังจากการบ่มเพาะ? เจ้าอยากตายหรือไง!”

‘การบ่มเพาะของข้า? ท่านคิดว่าข้าไม่ต้องการหรือไง? ข้าใช้มันไม่ได้ต่างหาก!’

ริมฝีปากของหลี่หรานซีดเผือก และด้วยแรงเฮือกสุดท้ายเขาก็คว้าข้อมือที่สวยงามของนางไว้

“การมีชีวิตอยู่จะมีความหมายอะไรถ้าข้าไม่สามารถอยู่ร่วมกับคนรักได้?”

“...” ปราการทางจิตใจของเหลิงอู่เหยียนถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์

‘หลี่หรานยอมตายเพื่ออยู่กับข้าจริงๆ!’

‘แม้ว่าตอนนี้จะมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเรา แต่ด้วยความสามารถของเขา เขาจะไปถึงขอบเขตจักรพรรดิในสักวันหนึ่ง’

‘สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกของเขา เขาไม่กลัวการนินทาและกล้าที่จะเหยียบย่ำทุกสิ่งที่ขวางหน้า แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็ไม่แสดงอาการลังเลเลยแม้แต่น้อย’

เหลิงอู่เหยียนจะปฏิเสธความรู้สึกที่รุนแรงเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ท่านอาจารย์?” หลี่หรานมองนางอย่างคาดหวัง

เหลิงอู่เหยียนเขินอายและไม่กล้าหันกลับไปมองเขา นัยน์ตาสีแดงเพลิงของนางเต็มไปด้วยน้ำ “อย่าจ้องข้าเช่นนั้น ข้า...ข้ายอมรับ”

“ท่านอาจารย์!” หลี่หรานกอดนางอย่างตื่นเต้น

โดยไม่คาดคิด ไม่เพียงแต่อาจารย์จะไม่ลงโทษเขาเท่านั้น แต่นางยังอนุญาตให้เขามีความสัมพันธ์กับศิษย์น้อง ไม่ใช่ว่านางกำลังชี้ทางให้เขาหรอกหรือ?

“ยะ...หยุดเดี๋ยวนี้นะ ทันทีที่ข้าเห็นด้วยกับเจ้า...” เหลิงอู่เหยียนหน้าแดงและผละตัวออกจากอ้อมแขนของเขา

หลี่หรานเกาหัว “ข้าขอโทษ ข้าตื่นเต้นเกินไป”

“แม้ว่าข้าจะอนุญาต แต่ท้ายที่สุดแล้วกฏนี้ก็ถูกตั้งขึ้นโดยข้า ดังนั้นต้องไม่มีผู้ใดรับรู้เรื่องนี้!” เหลิงอู่เหยียนสั่ง

“ท่านอาจารย์ไม่ต้องกังวล ข้าปากแข็งมาก” หลี่หรานพยักหน้า

เขาแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะจัดการกับศิษย์น้องของเขา!

ในขณะนี้ การแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว

【ภารกิจเสร็จสิ้น】

【เป้าหมายการสารภาพรัก: เหลิงอู่เหยียน】

【ระดับความยาก: นรก】

【อัตราความสำเร็จ: 0.0001%】

【ระดับความสำเร็จ: สมบูรณ์แบบ】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ กำลังประมวลผลรางวัล...】

【รางวัล: ตราประทับที่ปิดกั้นฐานการบ่มเพาะถูกนำออก, หีบสมบัติระดับสุดยอด x3】

“...”

หลี่หราน: “???”

“เป้าหมายการสารภาพรัก... ละ...เหลิงอู่เหยียน?!”

ก่อนหน้านี้เขาสารภาพรักกับศิษย์น้องไม่ใช่หรือ ทำไมเป้าหมายปัจจุบันถึงเป็นท่านอาจารย์?

ทันใดนั้นหลี่หรานก็นึกอะไรบางอย่างได้และถามอย่างระมัดระวัง “ท่านอาจารย์ ใครเป็นคนนำศิลาเงาก้อนนี้มาให้ท่าน?”

เหลิงอู่เหยียนตอบอย่างเขินอาย “เจ้ายังแสร้งทำเป็นไม่รู้อยู่อีก? ไม่ใช่เจ้าหรือไงที่นำมันใส่กล่องยามาให้ข้า...? อย่าทำอะไรแบบนี้อีกในอนาคต ถ้าคนอื่นรู้เข้าความสัมพันธ์ของเราจะถูกเปิดเผย”

หลี่หราน: “…”

เขาเข้าใจทุกอย่างในทันที

ศิษย์น้องของเขาไม่ได้ทรยศ แต่นางส่งกล่องไม้นี้มาให้ท่านอาจารย์โดยบังเอิญ!

เนื่องจากเขาไม่ได้เอ่ยชื่อของนางตลอดการสารภาพรัก เหลิงอู่เหยียนจึงคิดว่าเขากำลังสารภาพกับนาง

ตั้งแต่เริ่ม พวกเขาไม่ได้พูดเรื่องเดียวกันด้วยซ้ำ!

‘ข้าแค่อยากจะเกี้ยวพานศิษย์น้อง! ข้าไม่คิดเลยว่าจะได้ท่านอาจารย์กลับมาแทน!’ หลี่หรานอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

‘ได้โปรด ข้าไม่ได้อยากสารภาพรักกับท่านอาจารย์เลยจริงๆ!’

//////////