บทที่ 1 ข้าเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้!

เทือกเขาซวนหลิง จุดสูงสุดของแท่นสวรรค์อมตะ

ร่างสูงยืนตระหง่านท่ามกลางสายลม เสื้อผ้าสีขาวนวลและผมยาวของเขาพลิ้วไสวอย่างสง่างาม ศิษย์นิกายหลายคนยืนกระซิบกระซาบกันอยู่ไม่ไกล

“เซิงจื่อเฝ้ามองทัศนียภาพเบื้องหน้ามาสามชั่วยามแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องบ่มเพาะหรือ?” ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย

[TL: 圣子(เซิงจื่อ) = โอรสศักดิ์สิทธิ์ = ศิษย์ที่มีความก้าวหน้าสูงสุดในการบ่มเพาะ]

“เจ้าโง่! ด้วยระดับการบ่มเพาะของเซิงจื่อ การหยั่งรู้จึงมีความสำคัญมากกว่าการบ่มเพาะ ระวังคำพูดของเจ้าด้วย มันอาจไปรบกวนการหยั่งรู้ของเซิงจื่อ!” ศิษย์พี่คนหนึ่งตำหนิเสียงต่ำ

ศิษย์หนุ่มเงียบลงทันที เมื่อคิดถึงบุคลิกที่โหดเหี้ยมของเซิงจื่อ เขาอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังและไม่กล้าเอ่ยอันใดออกมาอีก

ในอีกด้านหนึ่ง เหล่าศิษย์หญิงต่างมองเซิงจื่อด้วยสายตาหลงใหล

“เซิงจื่อราวกับเป็นการกลับชาติมาเกิดของจักรพรรดิอมตะผู้ยิ่งใหญ่! เขากำลังเข้าสู่สภาวะหยั่งรู้อันลึกล้ำอีกครั้ง!”

“ท่านเซิงจื่อพึ่งจะหยั่งรู้ไปเมื่อครึ่งเดือนก่อนมิใช่หรือ? ช่างเป็นทักษะการหยั่งรู้ที่ทรงพลังจริงๆ!”

“เซิงจื่อหล่อเหลามาก!”

“แม้เขาจะหันหลังให้เรา ข้าก็ยังรู้สึกได้ถึงอารมณ์อันสันโดษของเขา!”

“อา... ข้าอยากเป็นเตาหลอมมนุษย์ของเขาจริงๆ...”

[TL: “เตาหลอมมนุษย์” คือเหยื่อที่ถูกคนชั่วร้ายดูดพลัง โดยปกติจะทำผ่านการบ่มเพาะคู่(มีเพศสัมพันธ์)]

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ อารมณ์ของ ‘เซิงจื่อ’ หลี่หรานนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาคิด

‘พวกนั้นกำลังพูดบ้าอะไรกัน?’

‘การหยั่งรู้?’

ใช่ เขารู้จักทุกตัวอักษรของคำนี้ ‘ก-า-ร-ห-ยั่-ง-รู้’ แต่เมื่อพูดถึงการกระทำนั้น เขาไม่เข้าใจมันเลยแม้แต่น้อย อันที่จริงเขายืนอยู่ที่นี่โดยแสร้งทำเป็นว่าอยู่ในสภาวะหยั่งรู้อย่างลึกซึ้ง

ครึ่งเดือนผ่านไปแล้วตั้งแต่เขามาถึงโลกแห่งการบ่มเพาะนี้ หลี่หรานเพิ่งจะปรับตัวให้เข้ากับตัวตนใหม่ของเขา – ‘เซิงจื่อ’ ของนิกายปีศาจ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีว่ามีอารมณ์รุนแรงและโหดเหี้ยม

ครั้งหนึ่งเขาเคยปรารถนาในสมบัติ และเพื่อให้ได้มันมา เขาปลุกปั่นการต่อสู้ระหว่างสองนิกายใหญ่ และส่งผลให้หนึ่งในนั้นถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ อีกทั้งเขายังไล่ล่าเหล่าศิษย์จากนิกายฝ่ายธรรมะหลายพันไมล์เพื่อแย่งชิงมรดกอมตะเพียงชิ้นเดียวและฆ่าล้างพวกเขาทิ้งทั้งหมด

แม้แต่ศิษย์ในนิกายเดียวกัน ตราบใดที่มีคนทำให้เขาขุ่นเคือง สถานเบาคือความทุกข์ทรมานทางร่างกาย สถานหนักคือพิการและสูญสิ้นการบ่มเพาะ พูดให้สั้นคือเขาเป็นบุรุษที่ปราศจากความเห็นอกเห็นใจ เขาเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ไม่แยแสต่อทุกสิ่ง เป็นลักษณะทั่วไปของตัวตนที่ชั่วร้าย

แต่ตัวตนที่ชั่วร้ายนี้กลับมีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาราวกับว่าเขาได้รับพรจากเทพธิดาแห่งความงาม เขามีคิ้วคมดั่งดาบและสายตาที่ลึกล้ำราวกับดวงดาว แม้แต่สุริยันและจันทราก็ยังถูกบดบังด้วยรูปลักษณ์อันไร้ที่เปรียบนี้

ดังนั้น ไม่ว่าเขาจะชั่วร้ายขนาดไหน เหล่าสตรีก็ยังหน้ามืดตามัวเพียงแค่เห็นรูปโฉมของเขา

......

‘แล้วนี่มันบัดซบอะไรกัน แม้ว่าข้าจะเป็นตัวร้ายแต่ทำไมฐานการบ่มเพาะของข้าจึงพิการ? พระเจ้ากำลังเล่นตลกกับข้าหรือไง?’ หลี่หรานอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ

เขามาที่โลกนี้พร้อมกับความทรงจำครบถ้วน แต่ฐานการบ่มเพาะดั้งเดิมในร่างกายนี้กลับถูกปิดผนึก เขาไม่สามารถใช้แม้แต่ทักษะพื้นฐานที่สุดได้ นับประสาอะไรกับการบ่มเพาะ พูดง่ายๆคือตอนนี้เขาเป็นคนพิการที่มีการบ่มเพาะขอบเขตแก่นทองคำ

เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถบ่มเพาะได้ หลี่หรานต้องมาที่นี่ทุกวันเพื่อแสร้งทำเป็นว่าเขาเกิดการหยั่งรู้อย่างกะทันหัน แต่ถึงกระนั้นตอนนี้เขาก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

‘พี่สาวเจ้าสิ... นี่มันการเล่นตลกของพระเจ้าหรือไง!?’

‘คนอื่นมีนิ้วทองคำขณะข้ามมิติไปยังโลกอื่น บางคนมีอาวุธวิเศษอันไร้ที่เปรียบ บางคนมีเทคนิคการบ่มเพาะที่ไม่มีใครเทียบได้ บางคนมีผู้เชี่ยวชาญอันทรงอำนาจคอยติดตาม แต่แล้วข้าล่ะ?’

[TL: “นิ้วทองคำ” ความสามารถพิเศษ, สูตรโกง]

‘นอกศัตรูจำนวนมาก ไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้น!’

“ระบบ ถ้าเจ้าไม่แสดงตัวตอนนี้ เจ้าเชื่อไหมว่าข้าจะกระโดดลงจากหน้าผาและตายไปพร้อมกับเจ้า!” หลี่หรานกัดฟันของเขา

【ตรวจพบความผันผวนอย่างรุนแรงจากอารมณ์ของโฮสต์ ระบบภารกิจรายวันถูกเปิดใช้งาน】เสียงเย็นเยียบดังขึ้นในใจของเขา

หลี่หรานตกใจ จากนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้น “ข้าแค่พูดไปลอยๆแต่กลับกลายเป็นว่าระบบมีอยู่จริง!”

【ระบบภารกิจรายวัน: ทำความดีหนึ่งประการในทุกๆวัน อุทิศตนให้กับการฟื้นฟูบุคลิกที่ชั่วร้ายของโฮสต์และเปลี่ยนแปลงไปสู่การเป็นคนใหม่...】

ด้วยข้อมูลมากมายที่ไหลเวียนอยู่ในจิตใจ หลี่หรานเรียบเรียงความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว พูดง่ายๆคือระบบจะออกภารกิจให้แบบสุ่มและเขาสามารถรับรางวัลได้ตราบเท่าที่เขาทำสำเร็จ ยิ่งความยากของภารกิจสูงเท่าไหร่รางวัลก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

“ทำความดีหนึ่งประการในทุกๆวัน? เจ้าคงจะไม่ให้ข้าไปช่วยหญิงชราข้ามถนนหรอกใช่ไหม? ท้ายที่สุดแล้วข้าคือเซิงจื่อของนิกายปีศาจ!” หลี่หรานบ่นเงียบๆ

‘ทำไมข้ารู้สึกว่าระบบนี้ดูไม่น่าเชื่อถือเล็กน้อย?’

แต่การมีบางอย่างก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย นี่คือโลกแห่งการบ่มเพาะที่ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง สถานที่แห่งนี้กฎแห่งป่าถูกนำมาใช้งานจนถึงขีดสุด

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา ตราบใดที่เขาเดินออกจากนิกาย เขาจะถูกศัตรูกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

“ระบบ รีบออกภารกิจเร็วเข้า! ข้าต้องรีบฟื้นฟูความแข็งแกร่ง!”

【เนื่องจากโฮสต์เลือดเย็นเกินไปและไร้ซึ่งมิตรสหาย ตอนนี้มันถึงเวลาแล้วที่จะตามหาสายสัมพันธ์ที่เร่าร้อน!】

【ภารกิจ: ภายใน 24 ชั่วโมง สารภาพรักกับเพศตรงข้ามและถูกตอบรับให้เป็นคนรัก หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ โฮสต์จะได้รับรางวัล คุณภาพของรางวัลขึ้นอยู่กับความสำเร็จของภารกิจ!】

หลี่หราน: “——”

‘สารภาพรักกับเพศตรงข้าม? นั่นมันบัดซบอะไรกัน?’

‘ทำไมตอนนี้ข้าถึงคิดว่าการช่วยหญิงชราข้ามถนนยังจะดีเสียกว่า?’

“บิดาเจ้าสิ! ข้าคือเซิงจื่อ!!! การกลับชาติมาเกิดของจักรพรรดิอมตะผู้โหดร้าย! ตอนนี้เจ้ากลับต้องการให้ข้าสารภาพรัก? ระบบบ้าๆนี่ยังสติดีอยู่หรือเปล่า?”

【หากภารกิจไม่สำเร็จ ระบบจะเข้าสู่สถานะหลับใหลแบบไม่มีกำหนด โฮสต์เลือกที่จะยอมแพ้หรือไม่?】

“โอ้! มันก็แค่ทำให้ใครสักคนตกหลุมรักข้ามิใช่หรือ? ข้าเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้!” การแสดงออกของหลี่หรานเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วราวกับว่าเขาเป็นลูกสุนัขที่พยายามทำให้เจ้าของของมันพอใจ

//////////