บทที่ 151 ไม้ตายที่เรียกว่าความจริงใจ

บทที่ 151 ไม้ตายที่เรียกว่าความจริงใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น

“ไสหัวไปให้พ้นหน้าชั้นเดี๋ยวนี้!”

ไดจิที่ยังหลับอุตุอยู่ถูกสตุสซี่ถีบตกเตียงอย่างจัง เล่นเอาเขางงเป็นไก่ตาแตก

เมื่อคืนยังเรียกเขาว่าที่รักคะที่รักขาอยู่เลย ไหงพอเช้ามาไล่กันลงจากเตียงซะงั้น?

ผู้หญิงนี่เปลี่ยนสีหน้าเร็วกว่ากิ้งก่าอีกแฮะ

ไดจิเกาหัวแกรกๆ เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน พอมองเห็นเงาสะท้อนร่างอันบึกบึนของตัวเองในกระจก เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันที

“เป็นเพราะกล้ามพวกนี้สินะ?”

ถ้าจะมีอะไรเปลี่ยนไป ก็คงเป็นเพราะตอนนี้เขากลับมาร่างยักษ์เหมือนเดิมแล้ว สปีดเองก็ดูจะชอบตอนเขาตัวผอมเพรียวมากกว่า

“ฮึบ!”

เบ่งกล้ามแขนคู่หน้า!

เบ่งกล้ามปีกด้านข้าง!

เบ่งกล้ามแขนคู่หน้าอีกรอบ!

และสุดท้าย... ท่าปูที่แข็งแกร่งที่สุด!

ลูกผู้ชายตัวจริง!!!

ไดจิกระแทกหมัดเข้าหากัน ไอน้ำสองสายพุ่งออกมาจากรูจมูก!

โอ้โห ยิ่งดูยิ่งหล่อ ยิ่งดูยิ่งเท่!

ตอนมาโลกนี้ใหม่ๆ เขาไม่ชอบกล้ามเนื้อเวอร์วังพวกนี้เลย แต่พอนานวันเข้า ยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ

เป็นโจรสลัดมันต้องหุ่นล่ำบึ้กน่าเกรงขามแบบนี้แหละ

หลังจากยืนหลงตัวเองอยู่พักใหญ่ ไดจิก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอน มองดูหญิงสาวที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ แล้วแอบเกร็งกล้ามโชว์เงียบๆ

สตุสซี่ (¬_¬)

กล้ามปูเด้งดึ๋งๆ

สตุสซี่ (=_=)

ชิ! ยัยผู้หญิงมองแต่เปลือกนอก!

ครู่ต่อมา ที่ระเบียง

ไดกินั่งกินมื้อเช้าพลางตรวจดูรายงานงบการเงินและแผนพัฒนาบริษัทล่าสุด เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความสามารถของสตุสซี่

นอกจากโครงการพัฒนาที่ฮาจิโนสึและความร่วมมือกับจักรพรรดิโลกใต้ดินแล้ว สตุสซี่เริ่มกว้านซื้อที่ดินในหลายพื้นที่ของโลกใหม่ในนามบริษัท

โดยเฉพาะเกาะที่เป็นของประเทศพันธมิตรและรัฐบาลโลก

ด้วยเครือข่ายข่าวกรองอันทรงพลังของ ‘ควีนชิป’  ทำให้สตุสซี่เข้าใจสถานการณ์ในโลกใหม่อย่างทะลุปรุโปร่ง ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพให้บริษัทได้อย่างมหาศาล

ติดอยู่อย่างเดียวคือเงินทุนไม่พอ

แต่ละโครงการต้องใช้เงินลงทุนขั้นต่ำ 1 พันล้านเบรี แต่สภาพคล่องของบริษัทตอนนี้มีไม่ถึง 5 พันล้านเบรี

ได้เวลาหาเงินแล้ว!

คราวหน้ากลับไปวาโน ต้องไปงัดเซฟส่วนตัวของไคโดซะหน่อยแล้ว เก็บเงินพวกนั้นไว้เฉยๆ จะมีประโยชน์อะไร?

ไดจิปิดแฟ้มรายงานแล้วเอ่ยถาม “สตุสซี่ ทางรัฐบาลโลกกับพวกประเทศพันธมิตรมาขัดขาบริษัทเราบ้างมั้ย?”

“ก็มีปัญหาอยู่บ้างค่ะ”

สตุสซี่พยักหน้าเบาๆ

บริษัทเพิ่งอยู่ในช่วงเริ่มต้น พวกมังกรฟ้าไม่ลงมาสนใจเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้หรอก ส่วนพวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลโลกและเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น แค่เอาเงินฟาดหัวหน่อยก็จบ

บริษัทดำเนินการถูกต้องตามขั้นตอนทุกอย่าง แถมเธอกับเกอร์นิก้ายังกำชับไว้ล่วงหน้า พวกเจ้าหน้าที่คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

ที่น่ารำคาญคือพวกประเทศพันธมิตร หลายประเทศพัฒนาช้ามาก พวกเชื้อพระวงศ์และขุนนางหวงแหนที่ดินของตัวเองสุดๆ ไม่ยอมให้คนนอกเข้าไปยุ่งย่าม

ไดจิพยักหน้า

สรุปก็คือผลประโยชน์ยังไม่ถึงใจสินะ

ไดจิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แผนการเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว “เอาแบบนี้มั้ย ให้คนแอบไปติดต่อประเทศพันธมิตรพวกนั้น ถ้าพวกเขายอมร่วมมือกับบริษัทเรา พวกเขาจะได้ส่วนลดพิเศษ 20% เวลาซื้ออาวุธจากโจ๊กเกอร์!”

“นี่มัน...” สตุสซี่อ้าปากค้างเล็กน้อย

แผนชั่วร้ายชัดๆ!

ไม่ใช่ทุกประเทศจะผลิตอาวุธได้เองจำนวนมาก เพื่อจ่ายเงินบรรณาการสวรรค์และรักษาความมั่งคั่งของตัวเอง ประเทศพันธมิตรมักเลือกที่จะรุกรานประเทศอื่นเพื่อปล้นชิงทรัพยากร

แต่การทำสงครามต้องใช้อาวุธ

โจ๊กเกอร์กลายเป็นพ่อค้าคนกลางเนื้อหอมในโลกใต้ดินได้ ก็เพราะมีไคโดหนุนหลัง มีคลังอาวุธมหาศาลอยู่ในมือ

เพื่อให้ได้อาวุธมากขึ้น ประเทศพวกนั้นต้องยอมอ่อนข้อแน่ และเมื่อมีอาวุธ สงครามก็จะยิ่งขยายวงกว้าง นำไปสู่พื้นที่รกร้างว่างเปล่า ซึ่งบริษัทก็สามารถเข้าไปยึดครองที่ดินเหล่านั้นได้ในราคาถูก

ในแผนของบริษัท ไม่ใช่แค่พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ แต่ที่ดินก็เป็นส่วนสำคัญ โดยเฉพาะที่ดินทำกินและทรัพยากรแร่ธาตุที่พัฒนาต่อได้

ขายอาวุธของกลุ่มร้อยอสูร ลดต้นทุนการลงทุนของบริษัท และทำให้ประเทศต่างๆ ยอมยกที่ดินให้ด้วยความเต็มใจ

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว

ผู้ชายคนนี้เป็นอัจฉริยะงั้นเหรอ?

สตุสซี่ลังเลก่อนจะถาม

“แล้วทางกลุ่มร้อยอสูรกับโจ๊กเกอร์ล่ะคะ?”

“เดี๋ยวชั้นรับผิดชอบเอง!”

ไดจิเบ้ปาก

ในฐานะดารานำและลูกเขยสุดที่รักของไคโด เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย อีกอย่าง กลุ่มร้อยอสูรก็ไม่ได้เสียผลประโยชน์อะไร

ยังมีโดฟลามิงโก้อยู่ทั้งคน

อ้อ โดฟลามิงโก้อาจจะต้องเจ็บตัวนิดหน่อยละนะ

“ตกลงค่ะ”

สตุสซี่พยักหน้า ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป

ไดจิยิ้มบางๆ

“มีอะไรเหรอ?”

“เปล่าค่ะ... แค่สงสัยนิดหน่อย”

คิ้วเรียวสวยของสตุสซี่ขมวดมุ่น เธอหยิบรายงานขึ้นมาแล้วถามด้วยความข้องใจ “ไดจิ คุณเป็นโจรสลัดไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงทำเรื่องพวกนี้?”

“ก็เพื่อหาเงินไง”

“แค่หาเงินเหรอคะ?”

“แน่นอนว่ามันมีมากกว่านั้น”

ไดจิยิ้มพลางสังเกตท่าทีของหญิงสาว

เขาดูไม่ออกว่าสตุสซี่กำลังพยายามล้วงข้อมูลหรือแค่ถามไปตามประสา แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก

กับศัตรูเขาโหดเหี้ยมได้ แต่กับคนกันเอง เขาอยากให้มีความจริงใจต่อกัน

การวางแผนซ้อนแผนมันเหนื่อยจะตาย

และเพื่อให้ได้มาซึ่งความจริงใจ การล่วงรู้ความลับของอีกฝ่ายเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาแตกหักกันไม่ได้

รอยยิ้มของไดจิกว้างขึ้น “ชั้นแค่รู้สึกว่าการเป็นโจรสลัดมันไม่มีอนาคต ก็เลยต้องลองหาทางอื่นเพื่อ ‘พลิกกระดาน’ ดูบ้าง”

“เป็นความคิดที่แปลกดีนะคะ”

สตุสซี่อดถามไม่ได้

“แล้วไอ้การ ‘พลิกกระดาน’ ของคุณเนี่ย หมายถึงอะไรคะ?”

“ฟังนะ สตุสซี่”

ไดจิหรี่ตาลง ถามจี้จุด “ถ้ามีสักวันที่รัฐบาลโลก กองทัพเรือ โจรสลัด และขุมกำลังทุกฝ่ายต้องลงมาห้ำหั่นกันด้วยตัวเอง... เธอจะเลือกทางไหน? และเธอจะยืนอยู่ข้างใคร?”

สตุสซี่นิ่งคิด

วันที่ไดจิพูดถึงคงหมายถึงศึกชิงตำแหน่งราชาโจรสลัด แต่ต่อให้มีราชาโจรสลัดคนใหม่เกิดขึ้นจริง ก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อรัฐบาลโลกขนาดนั้น

โรเจอร์กับร็อคส์พิสูจน์ให้เห็นแล้ว

เธอเป็นสายลับ คงเปลี่ยนอาชีพไม่ได้หรอก

ไดจินั่งไขว่ห้าง พูดด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า “ชั้นเดาว่า... เธอคงเลือกที่จะยืนอยู่ข้างเวก้าพังค์ใช่มั้ยล่ะ?”

“เอ๊ะ?!”

ปากของสตุสซี่เผยอค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

ไดจิ... รู้ความลับของเธอ?

“ไม่ต้องตื่นเต้น ชั้นไม่ได้คิดร้าย”

ไดจิโบกมือพร้อมรอยยิ้ม “ชั้นแค่ได้ยินข่าวลือไม่ค่อยดีมาน่ะ ดูเหมือนเวก้าพังค์กำลังวิจัยเรื่อง ‘ร้อยปีแห่งความว่างเปล่า’ อยู่ ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูรัฐบาลโลก เธอคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“ชั้นแค่อยากจะบอกเธอว่า...”

“เมื่อวันนั้นมาถึงจริงๆ... ชั้นช่วยเขาได้นะ!”

“สายแล้ว ชั้นต้องไปล่ะ”

ไดจิลุกขึ้นแล้วเดินจากไป โบกมือลาโดยไม่หันกลับมามอง

สตุสซี่นั่งแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ เรียกสติกลับมาไม่ได้อยู่นาน

เมื่อกี้ไดจิบอกว่าเวก้าพังค์กำลังวิจัยเรื่อง “ร้อยปีแห่งความว่างเปล่า”?

ในฐานะสายลับ CP0 เธอรู้ดีกว่าใครว่ามันหมายถึงอะไร ต่อให้เป็นอัจฉริยะอย่างเวก้าพังค์ แต่ถ้าแตะต้องเรื่องนี้ พวกมังกรฟ้าไม่มีวันยอมปล่อยไว้แน่

นั่นคือข้อห้ามที่ร้ายแรงที่สุดในโลก!

ไม่ได้การ!

เธอต้องไปที่เอ้กเฮด !

ถ้าสิ่งที่ไดจิพูดเป็นความจริง เธอต้องเตรียมรับมือกับวันที่ความจริงถูกเปิดเผย ในโลกใบนี้... บางทีอาจจะมีแค่ไดจิคนเดียวที่ช่วยเวก้าพังค์ได้จริงๆ!

ย่านเริงรมย์ ท่าเรือ

เรือกราวดอนได้รับเสบียงเต็มลำ สาวๆ ที่ไปเที่ยวเล่นบนเกาะมาทั้งวันก็กลับมาครบแล้ว พร้อมออกเรือได้ทุกเมื่อ

“ออกเรือ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═