บทที่ 141 มังกรผู้ใฝ่รู้

บทที่ 141 มังกรผู้ใฝ่รู้

เวลาผ่านไปหลายวันในชั่วพริบตา

โรงงานผลิตอาวุธบนเกาะม้าลายกลับมาเดินเครื่องอีกครั้ง แรงงานจำนวนมากกลับเข้าประจำตำแหน่งและทำงานอย่างขยันขันแข็ง

เมื่อพวกเขาพบว่าพวกโจรสลัดไม่ได้จงใจกลั่นแกล้งทรมานพวกเขาเล่นเหมือนเมื่อก่อนจริงๆ แถมยังเตรียมน้ำดื่มและอาหารกลางวันฟรีให้อีกด้วย ความกระตือรือร้นในการทำงานของแรงงานก็พุ่งสูงขึ้น

สถานการณ์บนเกาะม้าลายส่งผลกระทบต่อเกาะอื่นๆ ที่กำลังก่อกบฏอย่างรวดเร็ว ประกอบกับการปรากฏตัวของ “ฮีโร่” กาบุล ทำให้การลุกฮือของแรงงานที่เคยรุนแรงสงบลงในเวลาอันสั้น

ยังมีข่าวที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าสำหรับเหล่าแรงงาน

เพื่อป้องกันไม่ให้โจรสลัดกลับคำและกดขี่แรงงานตามเกาะต่างๆ อีก กัปตันกาบุลตัดสินใจว่าจะปักหลักอยู่ที่นี่

เพื่อคอยจับตาดูพวกโจรสลัดตลอดเวลา!

และเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของการปฏิวัติ กัปตันกาบุลประกาศว่าเกาะต่างๆ ที่ริเริ่มการลุกฮือครั้งนี้จะถูกรวมเข้าเป็นประเทศเดียว ในนาม “อาณาจักรแรงงาน”

ประเทศที่ไม่มีราชา ไม่มีขุนนาง มีเพียงแรงงานเป็นเจ้าของ!

ในเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ทั่วทุกตรอกซอกซอยของเกาะต่างๆ ต่างพากันโห่ร้องเรียกชื่อกาบุล ยกย่องให้เขาเป็นผู้กอบกู้อาณาจักรแรงงาน

“ฮีโร่” กัปตันกาบุล!

“ผลตอบรับดีใช้ได้”

ไดจิมองดูโปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อ รู้สึกพอใจกับสถานการณ์ปัจจุบันมาก อย่างน้อยก็ดีกว่าการใช้กำลังปราบปรามเป็นสิบเท่า

“งานโฆษณาชวนเชื่อห้ามหยุดเด็ดขาด ต้องหาวิธียกย่องเชิดชูแรงงาน ติดป้ายโปรโมทให้ทั่วทุกพื้นที่!”

“แล้วก็... กำหนดวันหยุดพิเศษและเทศกาลเฉพาะสำหรับแรงงานขึ้นมา สักสามเดือนครั้งก็ได้ ธีมงานต้องเกี่ยวข้องกับแรงงาน แล้วจัดงานฉลองให้ยิ่งใหญ่”

“เอาให้คึกคักเข้าไว้!”

“ผ่านไปสักพักค่อยจัดรายการแข่งขันชิงแชมป์แรงงาน!”

“ขอชั้นคิดก่อนนะ...”

กาเซลแมนที่กำลังจดบันทึกอยู่ข้างๆ อดอุทานออกมาไม่ได้ “กัปตันไดจิ ท่านนี่มันชั่วช้าจริงๆ ครับ!”

“หือ?!”

ไดจิเลิกคิ้วสูง

กาเซลแมนรีบแก้คำพูด ละล่ำละลักประจบสอพลอ “กะ... กัปตันไดจิ ผมหมายถึงท่านหัวดีเป็นเลิศต่างหากครับ!”

“หัวดี?”

ไดจิลูบหัวโล้นๆ ที่เรียบเนียนของตัวเองพลางหรี่ตาลง

“แกกำลังล้อเลียนหัวล้านของชั้นอยู่ใช่มั้ย?”

“ไม่! ไม่ใช่นะครับ!”

กาเซลแมนส่ายหัวดิก

ซวยแล้ว ดันลืมเรื่องนี้ไปซะสนิท!

กัปตันไดจิอ่อนไหวเรื่องหัวล้านจะตายไป

“ไสหัวไป!”

“ครับผม!”

กาเซลแมนออกตัววิ่งแน่บ พอเปิดประตูออกไปก็เจอกับสปีด เขาไม่ทักทายสักคำแล้วหายตัวไปในพริบตา

สปีดงุนงงเล็กน้อย พอเดินเข้ามาในห้องก็เห็นไดจิกำลังส่องกระจก ลูบหัวล้านของตัวเองไปมา

ไดจิมีปมด้อยเรื่องนี้เหรอเนี่ย?

ไว้คราวหน้าเจออุลติค่อยปรึกษาเรื่องซื้อยาปลูกผมให้ไดจิดีไหมนะ? อุลติเชี่ยวชาญเรื่องเครื่องสำอางจะตาย

แต่คงไม่ได้ผลหรอกมั้ง

จริงๆ แล้วไม่มีผมก็ดีออก กอดสบาย เรียบเนียน แถมไม่ทิ่มผิวเลยสักนิด

พอนึกถึงอะไรบางอย่าง หน้าของสปีดก็แดงระเรื่อขึ้นมา เธอรีบกระแอมไอเพื่อเรียกความสนใจจากไดจิ

“อ้าว สปีดเองเหรอ”

ไดจิทักทายด้วยรอยยิ้ม

“เรื่องรับสมัครคนงานไปถึงไหนแล้ว?”

“ได้คนเกือบครบแล้วค่ะ อีกนิดเดียวก็จะครบห้าพันคนแล้ว”

สปีดหัวเราะคิกคักขณะรายงาน

ด้วยการรับประกันจากกัปตันกาบุล การรับสมัครคนงานก่อสร้างจึงราบรื่นมาก เพราะค่าจ้างสูงกว่าโรงงานอาวุธถึงสองเท่า แถมยังมีสวัสดิการพิเศษอีกเพียบ

“ดี!”

เขาไม่อยากอยู่บนเกาะกันดารนี่ต่อแม้แต่นาทีเดียว

“ติดต่ออูมิต  ให้ส่งเรือมารับพวกแรงงานไปส่งที่ไซต์ก่อสร้างตามเกาะต่างๆ ซะ”

“รับทราบค่ะ”

สปีดพยักหน้าเตรียมจะเดินออกไป แต่สายตาของเธอกลับเผลอมองไปที่หัวของไดจิอย่างห้ามไม่อยู่

“เป็นอะไร?”

“ปะ... เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”

สปีดส่ายหน้า หน้าแดงก่ำ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งคร่อมบนตักของไดจิ แล้ววาดแขนโอบรอบศีรษะของเขา

“ท่านไดจิคะ!”

“หือ?!”

ไดจิอ้าปากค้าง

อะไรกันเนี่ย กลางวันแสกๆ เลยเรอะ?

“ประตูยังไม่ได้ปิดเลยนะ”

“กริ๊ก!”

ประตูห้องปิดสนิททันที

ผลวาร์ป วาร์ป  นี่มันสะดวกจริงๆ!

ค่ำคืนมาเยือน

ไดจินั่งรับลมอยู่ที่ระเบียง

“คิคาระ ชงชาให้หน่อย!”

“ใส่เก๋ากี้เยอะๆ แล้วใส่กระติกเก็บความร้อนมานะ”

“ได้ค่ะ ท่านไดจิ”

ไม่นาน คิคาระก็ยกชามาเสิร์ฟ

ไดจิเป่าลมร้อน แล้วจิบชาเก๋ากี้สูตรพิเศษ ด้วยพิธีกรรมดูแลสุขภาพแบบจัดเต็ม เขารู้สึกเหมือนพลังวังชากลับคืนมาทันที

สู้ได้อีกแปดสิบยก!

คิคาระยื่นหนังสือพิมพ์ให้

“ท่านไดจิคะ หนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดค่ะ”

“อืม”

ไดจิรับหนังสือพิมพ์มาอ่าน รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก

พาดหัวข่าวใหญ่เป็นเรื่องไคโดปะทะกลุ่มโจรสลัดผมแดงบนเกาะร้างแห่งหนึ่ง จนเกาะจมหายไปครึ่งเกาะ

ดีๆ ได้ระบายอารมณ์ซะบ้าง

นอกจากข่าวการปะทะของสี่จักรพรรดิแล้ว การก่อตั้ง “อาณาจักรแรงงาน” ก็ได้ลงหนังสือพิมพ์เช่นกัน พร้อมรูปถ่ายของ “ฮีโร่” กัปตันกาบุล

อยากรู้จริงๆ ว่าพวกคณะปฏิวัติเห็นข่าวนี้แล้วจะทำหน้ายังไง

ไดจิพับหนังสือพิมพ์เก็บ จิบชาพลางครุ่นคิด

“ได้เวลาแล้วสินะ”

ตามการคาดการณ์ของซีซาร์ การปิดล้อมเกาะพังค์ฮาซาร์ดใกล้จะถูกยกเลิกแล้ว และปัญหาแรงงานกบฏก็คลี่คลายลงพอดี เป็นเวลาเหมาะที่จะออกเดินทาง

ผลปีศาจลูกนั้น... เขาต้องเอามันมาให้ได้

ด้วยความแข็งแกร่งปัจจุบัน การเผชิญหน้ากับระดับสี่จักรพรรดิยังถือว่าตึงมือเกินไป ถึงจะพอแลกหมัดได้บ้างแต่ก็ไม่มีความหมายอะไร

ไม่ชนะไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยต้องไม่แพ้ภายในเวลาสั้นๆ ไม่งั้นเสียหน้าแย่

จะให้ไคโดคอยออกหน้าให้ตลอดได้ยังไง แบบนั้นมันต่างอะไรกับเด็กตีกันแล้วฟ้องพ่อแม่ล่ะ?

“ฟิ้ว~~ ฟิ้ว~~”

เสียงลมกรรโชกแรง

คิคาระพูดเสียงเบา

“ท่านไดจิคะ ลมแรงขึ้นแล้วค่ะ”

“อืม เธอเข้าไปพักข้างในก่อนเถอะ”

ไดจิโบกมือ สายตาหรี่ลงเล็กน้อย

ลมแบบนี้... มันผิดปกติ

“ตุบ!”

ทันทีที่คิคาระเข้าห้องไปและเหลือไดจิอยู่ที่ระเบียงเพียงลำพัง ชายที่มีรอยรองเท้าบนหน้าก็ปรากฏตัวขึ้นที่ระเบียง

ไดจิเลิกคิ้วแล้วแค่นเสียงเยาะ “ทำไมผู้นำคณะปฏิวัติถึงมาโชว์พลังลมแถวนี้ล่ะ?”

ดราก้อนไม่โกรธที่โดนไดจิเหน็บแนม

ความจริงเขาไม่เคยจากไปไหนเลย

เดิมทีเขาตั้งใจจะคุยกับไดจิตั้งแต่วันที่แชงคูสกลับไป แต่การเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฝ่ามือในอาณาจักรแรงงานทำให้เขาตั้งตัวไม่ติด

เขาจึงแอบสังเกตการณ์ต่ออีกหลายวัน

ยิ่งดู เขาก็ยิ่งตกตะลึง

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ทัศนคติต่อชีวิตของเหล่าแรงงานเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความสิ้นหวังกลายเป็นความเปี่ยมล้นด้วยความหวัง

แรงงานยังคงเกลียดและกลัวโจรสลัด

แต่การมีอยู่ของ “ฮีโร่” กาบุล ทำให้แรงงานและชาวบ้านอุ่นใจ และจุดประกายความหวังในชีวิตอนาคตของพวกเขาอีกครั้ง

แถมยังมีทีมก่อสร้างที่ฮาจิโนสึอีก พอเขารู้ว่าคนงานพวกนั้นล้วนเป็นนักโทษ ความตกตะลึงในใจก็ยิ่งทวีคูณ

ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของคนตรงหน้า วิธีการควบคุมจิตใจคนของอีกฝ่ายทำให้เขาขนลุกซู่

“คุณไดจิ”

ท่าทีของดราก้อนจริงใจมาก เขาโค้งคำนับราวกับนักเรียนที่ขอความรู้

“ชั้นอยากจะขอคำชี้แนะจากคุณเรื่องการปฏิวัติ!”

“ขอคำปรึกษา?”

ดวงตาของไดจิเป็นประกายขึ้นมาทันที

“ค่าปรึกษามันต้องใช้เงินนะ มีตังค์รึเปล่า?”

“หา?”

ดราก้อนอ้าปากค้าง

เขาจะเอาเงินเนี่ยนะ?

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═