บทที่ 131 ชั้นไม่ใช่โอเด้งอีกต่อไปแล้ว!

บทที่ 131 ชั้นไม่ใช่โอเด้งอีกต่อไปแล้ว!

ประเทศวาโน ณ ปราสาทโชกุน

“ไดจิ ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว”

“แงงงงง!”

ยามาโตะโผเข้ากอดไดจิพร้อมส่งเสียงร้องไห้จ้า

ไดจิรู้สึกปวดหัวตึ้บกับเสียงโวยวาย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

“หยุดร้องได้แล้ว!”

“อื้ม!”

ยามาโตะรีบกัดริมฝีปากสูดน้ำมูกกลับเข้าไปทันที เธอยืนนิ่งทั้งที่หยดน้ำตาเม็ดโตยังเกาะอยู่ที่หางตา สีหน้าดูน้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่สุด

สีหน้าของไดจิอ่อนลงเล็กน้อย เขาเอ่ยปลอบโยน

“ชั้นแค่ไปทำธุระแป๊บเดียวเอง ไม่ใช่ว่าจะไม่กลับมาสักหน่อย จะร้องไห้ทำไม?”

“ก็ชั้นเหงานี่นา”

ยามาโตะปาดน้ำตาป้อยๆ

เธอไม่อยากอยู่ที่ประเทศวาโนอันเน่าเฟะนี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว!

เธอต้องการอิสระ!

เธอต้องการออกไปผจญภัยในทะเลกว้าง!

ไดจิถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

ดูสภาพเด็กคนนี้ที่ถูกอุดอู้อยู่แต่ในบ้านสิ เหมือนหมาฮัสกี้ในกรงที่ไม่มีที่ระบายพลังงานยังไงยังงั้น

“ไปไหว้ศาลเจ้าคินอินาริมาแล้วรึยัง?”

“ไปมาแล้ว!”

พอพูดถึงศาลเจ้าคินอินาริ ยามาโตะก็กลับมากระตือรือร้นทันที

“ไดจิ ชั้นเห็นมิโกะเต็มไปหมดเลย!”

“แล้วก็มิโกะแอน... เธอมีหูแหลมๆ กับหางจิ้งจอกฟูฟ่องด้วยนะ เขาว่ากันว่าเธอเป็นผู้ส่งสารของเทพเจ้าอินาริแหละ!”

“อ้อ แล้วก็ทางเดินขึ้นเขาไปศาลเจ้ามีเสาโทริอิเรียงยาวสุดลูกหูลูกตา สองข้างทางก็ปลูกต้นซากุระไว้ด้วย สวยมากๆ เลยล่ะ!”

ยามาโตะจ้อไม่หยุด เล่าถึงประสบการณ์ที่ได้ไปเจอมาที่ศาลเจ้าคินอินาริ

ศาลเจ้าคินอินาริถือเป็นศาลเจ้าที่สำคัญที่สุดในประเทศวาโน เทพเจ้าอินาริที่ประดิษฐานอยู่ที่นั่นเป็นสัญลักษณ์ของเทพแห่งธัญญาหารและอาหาร คอยดูแลเรื่องการเก็บเกี่ยว จึงเป็นที่เคารพศรัทธาของชาววาโนอย่างมาก

ช่วงนี้ความเป็นอยู่ของชาววาโนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยพวกเขาก็มีข้าวกินอิ่มท้อง ทำให้มีผู้คนหลั่งไหลไปสักการะที่ศาลเจ้าอย่างไม่ขาดสาย

คนเยอะขนาดนั้น!

“เงินทำบุญคงจะได้มาเป็นกอบเป็นกำเลยสินะ?”

ไดจิลูบคางอย่างใช้ความคิด

เทพแห่งการเก็บเกี่ยวอะไรกัน? ตอนนี้เขาต่างหากคือเทพแห่งการเก็บเกี่ยวของประเทศวาโน เขาเป็นคนทำให้ชาวบ้านตาดำๆ ได้กินอิ่มท้องนะ

จะปล่อยให้อำนาจเทพเจ้ามาทำกำเริบเสิบสานในถิ่นของเขาได้อย่างไร?

เงินบริจาคพวกนั้นควรจะเป็นของเขาทั้งหมด

เดี๋ยวเขาจะสั่งให้ช่างแกะสลักรูปปั้น ‘กราวดอน’ แล้วส่งไปที่ศาลเจ้าคินอินาริทันที ต้องเอาไปตั้งไว้ในวิหารหลักด้วย!

หึ กล้าดียังไงมาขโมยเงินของเขา

แล้วยัยมิโกะจิ้งจอกนั่น ที่มาแอบอ้างว่าเป็นผู้ส่งสารของเทพเจ้า... คงจะเป็นเผ่ามิงค์แน่ๆ ดูจากความสัมพันธ์อันยาวนานระหว่างประเทศวาโนกับเผ่ามิงค์ ก็ไม่แปลกที่จะมีคนของเผ่ามิงค์มาปรากฏตัวที่นี่

ประเทศนี้ยังมีความลับซ่อนอยู่อีกมาก

เอาไว้มีเวลาค่อยจัดการเช็คบิลทีละเรื่อง

ตอนนี้เขายุ่งจะตายอยู่แล้ว ขนาดพวกผู้บริหารที่อยากจะดวลเหล้ากับเขายังต้องต่อคิว แม้แต่ควีนยังมารอของบวิจัยจากเขาเลย

ยามาโตะมองหน้าไดจิอย่างคาดหวัง

“ไดจิ นายจะไปเมื่อไหร่เหรอ?”

“อีกสักสองสามวัน”

ไดจิตอบกลับเรียบๆ

กองเรือที่จะไปปราบกบฏกำลังเตรียมความพร้อม ซึ่งต้องใช้เวลาสักพัก การออกศึกครั้งนี้ต้องใช้เสบียงจำนวนมาก โดยเฉพาะอาหาร

ผ่านไปหลายเดือน ตอนนี้เข้าสู่ช่วงเก็บเกี่ยวของภูมิภาคต่างๆ อีกครั้ง ธัญพืชจำนวนมหาศาลกำลังถูกลำเลียงเข้าสู่ยุ้งฉาง ในโลกที่เต็มไปด้วยสงครามแบบนี้ อาหารคือสกุลเงินที่แข็งแกร่ง... สำหรับชาวบ้านแล้ว มันมีค่ายิ่งกว่าเงินเบรีเสียอีก

ดวงตาของยามาโตะเป็นประกายวิบวับ หางฟูฟ่องของเธอก็โผล่ออกมาส่ายไปมาอย่างรุนแรง

“ไดจิ... พานั่งเรือไปด้วยได้ไหม?”

“พาเธอไปด้วยเหรอ?”

ไดจิมองดูหญิงสาวตรงหน้าแล้วพยักหน้า

“ได้สิ”

“เอ๊ะ?!”

สมองของยามาโตะหยุดทำงานไปชั่วขณะ

เขาตกลงเหรอ?

เธอได้ออกทะเลไปกับเขาจริงๆ เหรอ?

เธอนึกว่าไดจิจะปฏิเสธแน่ๆ ซะอีก!

“ฮ่าๆๆๆๆๆ!”

พอได้สติ เธอก็กระโดดกอดคอไดจิด้วยความตื่นเต้น ระดมจูบไปทั่วใบหน้าของเขา

“ไดจิ! รักนายที่สุดเลย!”

“พอได้แล้วน่า พอได้แล้ว”

ไดจิดันตัวยามาโตะออก เช็ดน้ำลายออกจากหน้าด้วยความรังเกียจ ยัยนี่อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย? เมื่อไหร่จะมีความเป็นกุลสตรีกับเขาบ้าง?

ตอนนี้สถานการณ์ในประเทศวาโนมั่นคงแล้ว ไม่ว่ายามาโตะจะอยู่หรือไม่ก็ไม่มีผลอะไร ยังไงเธอก็เป็นแค่หุ่นเชิดที่บริหารประเทศไม่เป็นอยู่แล้ว

เรื่องบริหารงานปล่อยให้ ชิโมสึกิ ยาสึอิเอะ จัดการไป ตราบใดที่ตระกูลโคสึกิยังไม่กลับมา ยาสึอิเอะก็คงไม่มีความคิดแอบแฝงอะไร

หลักๆ คือเขากลัวว่าขืนปล่อยให้ยามาโตะอุดอู้อยู่แต่ในนี้ เดี๋ยวจะเป็นบ้าไปซะก่อน

เมื่อก่อนตอนอยู่บนเกาะโอนิงะชิมะ ยามาโตะถ้าไม่โดนซ้อมก็กำลังจะโดนซ้อม ชีวิตตอนนั้นเลยไม่ต้องคิดอะไรมาก

คนเรานี่นะ พอสบายเกินไปก็ไม่ดี

“ออกไปเดินเล่นกับชั้นหน่อย”

“อื้ม!”

ฮาคุไม, ท่าเรือ

แม่น้ำเต็มไปด้วยเรือบรรทุกสินค้าที่ขนส่งธัญพืชจากภูมิภาคต่างๆ มายังยุ้งฉางของฮาคุไม หลังจากตรวจนับจำนวนแล้ว มันจะถูกลำเลียงโดยเรือของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรไปยังท่าเรือลับ

“ท่านโชกุนมาแล้ว!”

“ท่านไดจิก็มาด้วย!”

เมื่อไดจิและยามาโตะปรากฏตัวขึ้น คนงานที่ท่าเรือต่างวางมือจากงานแล้วเข้ามาทักทายด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี ชีวิตของพวกเขาพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ แม้งานจะยังหนัก แต่ก็มีความสุขกว่าวันคืนอันยากลำบากในอดีตอย่างเทียบไม่ติด

ชีวิตเริ่มมีความหวัง!

“พวกนายทำงานต่อเถอะ ไม่ต้องสนใจเรา”

ไดจิยิ้มและพยักหน้าให้

จุ๊ๆ ขวัญกำลังใจดีใช้ได้เลยนี่!

ดูท่าภาษีจะถูกเกินไปแล้ว ต้องขึ้นภาษีอีก!

ชีวิตที่มีความสุขเกินไปจะนำมาซึ่งปัญหาไม่จบไม่สิ้น เหมือนอย่างยามาโตะนี่แหละ นิสัยเสียแบบนี้ต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลม

อีกอย่าง ขนาดเงินบรรณาการสวรรค์ช่วงนี้ยังโดนเก็บเพิ่มเลย!

ทั้งสองเดินลัดเลาะผ่านเขตฮาคุไม

“ลัล ล้า ลา!”

ยามาโตะเอามือไขว้หลังเดินกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กน้อย ดีใจจนเนื้อเต้นที่จะได้ออกทะเล

เสียงร้องไห้ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ

ไดจิเหลือบตามองพลางเลิกคิ้ว

“ยามาโตะ ดูตรงนั้นสิ!”

“หือ?”

ยามาโตะมองตามไปอย่างงุนงง

มันคือขบวนศพ ชาวบ้านกำลังประกอบพิธีฌาปนกิจคนรักที่หน้าทางเข้าเมรุเผาศพ ทั้งผู้ใหญ่และเด็กร้องไห้กันระงม

ยามาโตะสงสัย

“ไดจิ มีอะไรเหรอ?”

“ชั้นได้ยินมาว่า โคสึกิ โอเด้ง เคยต้มโอเด้งกินโดยใช้ไฟจากโครงกระดูกคนตายในงานศพ”

ไดจิมองยามาโตะด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เธอจะไม่ทำตามหมอนั่นหน่อยเหรอ?”

“ไดจิ อย่ามาดูถูกกันนะ!”

ยามาโตะเท้าสะเอวด้วยความโกรธ

“ชั้นไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ชั้นอ่านหนังสือมาตั้งเยอะ ตอนนี้ชั้นฉลาดขึ้นแล้วนะ อย่ามาล้อชั้นเล่นซะให้ยาก!”

“โห?”

แววตาของไดจิฉายแววกังขา

ยามาโตะพ่นลมหายใจฮึดฮัดแล้วสะบัดหน้าหนี

“ชั้นไม่มีวันลบหลู่คนตายเด็ดขาด!”

“เรื่องนั้นโอเด้งทำผิดจริงๆ และชั้นจะไม่แก้ตัวแทนเขา... ชั้นรู้อยู่แล้วว่าโอเด้งในจินตนาการของชั้นกับโอเด้งตัวจริงไม่ใช่คนเดียวกัน”

“ตัวชั้นในตอนนี้จะไม่ยึดติดกับการเป็น โคสึกิ โอเด้ง อีกแล้ว ชั้นอยากเป็นตัวของตัวเอง... อยากใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง!”

“ชั้นโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ!”

หญิงสาวยืดอกเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ

นายต้องเปิดตาดูความเปลี่ยนแปลงของชั้นซะบ้าง!

เธอไม่ใช่คนโง่เง่าเหมือนตอนเด็กๆ อีกแล้ว เธออ่านหนังสือมามากมายและเข้าใจสัจธรรมลึกซึ้งตั้งหลายอย่าง!

ไดจิเคยบอกเธอว่า:

การจะเป็นใครสักคน ก็ต้องเข้าใจตัวตนของคนคนนั้นให้ถ่องแท้เสียก่อน!

หลังจากขึ้นเป็นโชกุน เธอได้รวบรวมเรื่องราววีรกรรมของ โคสึกิ โอเด้ง มาศึกษา มีหลายสิ่งที่เธอชื่นชอบในตัวโอเด้ง แต่ก็มีหลายสิ่งที่เธอไม่ชอบ หรือถึงขั้นเกลียดเลยด้วยซ้ำ

เธอไม่ชอบการเล่นพนันและการชกต่อย ไม่ชอบการทำอะไรตามอำเภอใจจนคนอื่นเดือดร้อน ไม่ชอบการกินโอเด้งบนศพคนตาย และที่เกลียดที่สุดคือการทอดทิ้งประชาชนที่เชื่อใจเขา

เธอแยกแยะออกระหว่าง ‘ความเอาแต่ใจ’ กับ ‘การแสวงหาอิสรภาพ’!

เธอเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว!

ดาฮ่าฮ่าฮ่า!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═