บทที่ 121 ผลวาร์ป วาร์ป

บทที่ 121 ผลวาร์ป วาร์ป

ฮาจิโนสึ... ท่าเรือ

ไดจิเดินลงจากเรือพร้อมกับมือกุมเอว

การเดินทางในทะเลหลายวันทำเอาเขาอาเจียนอย่างหนัก แถมเอวยังต้องรับภาระงานหนักอึ้ง เรียกว่าโดนทั้งขึ้นทั้งล่อง

ด้านหลังเขา...

อุลติและสปีดกำลังซุบซิบกัน

“สปีด สองสามวันมานี้เธอดูสวยขึ้นผิดหูผิดตาเลยนะ!”

“เอ๋? จริงเหรอ?”

“จริงสิ! ผิวเธอเปล่งปลั่งอมชมพูขนาดนั้น ไปใช้สกินแคร์หรู ๆ ที่ไหนมา? แบ่งกันใช้บ้างสิ!”

“ไม่ได้ใช้อะไรเลยยย!”

“อย่ามาโกหก! บอกมานะ!”

“อยากรู้จริง ๆ เหรอ?”

“อื้อ ๆ ๆ!”

“ความจริงก็คือ...”

“จริงดิ? คืนนี้ฉันจะไปบุกห้องเขาบ้าง!”

ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบและสายตาหื่นกระหายจากด้านหลัง ขาของไดจิก็อ่อนยวบยาบ เอวยิ่งปวดตุบ ๆ หนักกว่าเดิม

แค่ผลปีศาจผลเดียว จำเป็นต้องทรมานเขาทั้งคืนขนาดนั้นเลยเรอะ? ร่างกายใครมันจะไปทนไหว เครื่องคั้นน้ำผลไม้ยังไม่โหดขนาดนี้เลย!

“ไม่นึกเลยว่าจะเป็นความสามารถนั้น”

แม้ขาจะสั่นพั่บ ๆ จากการถูกรีดจนหมดตัว แต่ไดจิก็รู้สึกประหลาดใจและดีใจไม่น้อย

ผลวาร์ป วาร์ป  สายพารามีเซีย

ถ้าเขาไม่เข้าไปแทรกแซง พลังของผลปีศาจนี้จะตกไปอยู่ในมือของ แวน ออเกอร์ ลูกสมุนหนวดดำในอนาคต (หรือพูดให้ถูกคือถูกล่ามา)

ความสามารถของมันเรียบง่ายและตรงไปตรงมา

ผู้ใช้สามารถเคลื่อนย้ายตำแหน่งได้ในพริบตา และยังพาคนอื่นไปด้วยได้ ส่วนระยะทางสูงสุดในการวาร์ปนั้นยังไม่ทราบแน่ชัด

จากคำบอกเล่าของสปีด เธอสามารถวาร์ปไปที่ไหนก็ได้ที่สายตามองเห็น และยังสามารถใช้ร่วมกับฮาคิสังเกตเพื่อรับรู้ตำแหน่งและวาร์ปไปได้ทันที

เป็นความสามารถที่ทรงพลังมาก

ประจวบเหมาะกับที่สปีดเป็นมือปืนสไนเปอร์ การจับคู่เธอกับผลวาร์ป วาร์ป ถือว่าเข้ากันสุด ๆ ถ้าฮาคิทั้งสองรูปแบบของเธอพัฒนาขึ้นอีก ในอนาคตเธอจะเป็นขุนพลที่น่ากลัวอีกคนของเขาแน่นอน

นี่คือเสน่ห์เฉพาะตัวของผลปีศาจสายพารามีเซีย มันเหมือนหวย... ก่อนกินไม่มีใครรู้หรอกว่าจะถูกรางวัลใหญ่หรือเปล่า

ถ้าผู้จัดงานประลองมีสารานุกรมผลปีศาจ พวกเขาคงไม่เอาผลนี้มาเป็นของรางวัลแน่ ๆ แต่สารานุกรมพวกนั้นหายากมาก ส่วนใหญ่อยู่ในมือรัฐบาลโลก

ขนาดกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวเองยังไม่มีสารานุกรมเลย ไม่งั้นพวกนั้นคงกินผลความมืดทันทีที่ได้มา ไม่ปล่อยให้ตกถึงมือหนวดดำหรอก

“มากันแล้ว!”

บาบานุกิพาคนงานกลุ่มหนึ่งมารอรับที่ท่าเรือนานแล้ว พอเห็นไดจิ เขาก็ยืนตัวตรง อกผายไหล่ผึ่่ง แล้วทำวันทยหัตถ์ทันที

เสียงตะโกนพร้อมเพรียงดังก้องท่าเรือ

“ยินดีต้อนรับ ท่านไดจิ!”

“อืม!”

ไดจิพยักหน้าอย่างพอใจ

ดีมาก... ดูน่าเกรงขามดี

“ไปกันเถอะ”

ไดจิเงยหน้ามองกำแพงเมืองสูงตระหง่านในระยะไกล แม้ขนาดจะเล็กเทียบไม่ได้กับป้อมปราการกองทัพเรือ แต่มันก็ดูอลังการไม่เบา

โดยเฉพาะปืนใหญ่ที่เรียงรายอยู่บนกำแพง

ดูทรงพลังสุด ๆ!

แถมการสร้างป้อมปราการทหารขนาดย่อม ๆ บนฮาจิโนสึ เกาะที่เต็มไปด้วยโจรสลัด แค่นี้ก็เป็นเรื่องที่ระเบิดเถิดเทิงมากพอแล้ว

ที่หน้าประตูเมือง...

ไม่สิ หน้าทางเข้าหมู่บ้าน

มาร์โก้ยืนพิงกำแพง ยกนิ้วทักทายไดจิ

“โย่ ไม่เจอกันนานเลยนะ!”

“มาร์โก้?”

ไดจิแปลกใจนิดหน่อย

“ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?”

“ก็นี่มันถิ่นพวกเรา จะแปลกอะไรถ้าฉันจะอยู่ที่นี่?!”

มาร์โก้สวนกลับอย่างหงุดหงิด

โปรเจกต์สร้างเมืองใหญ่โตขนาดนี้ เขาจะไม่มาดูดำดูดีได้ยังไง? ถ้าไม่มาเฝ้า ป่านนี้เหล็กเส้นในไซต์งานคงโดนขโมยเกลี้ยงตั้งแต่คืนแรกแล้ว

ในหมู่โจรสลัดน่ะมีพวกขี้ขโมยเยอะจะตาย

สายตาของมาร์โก้คมกริบขึ้น

“ได้ข่าวว่านายเอาชนะคาตาคุริได้เหรอ?”

“เรื่องจิ๊บจ๊อย ไม่น่าเอามาคุยหรอก!”

ไดจิกอดอก เชิดคางขึ้น

ที่เกาะแชมเปี้ยน เขาได้เปรียบเรื่องภูมิประเทศสุด ๆ แถมมีพลังงานแทบจะไร้ขีดจำกัด จะแพ้ก็ให้มันรู้ไป

ถ้าเป็นที่อื่น อย่างเช่นในโลกกระจก คงเป็นงานหินแน่ ๆ เผลอ ๆ อาจมีโอกาสแพ้นิดหน่อยด้วยซ้ำ ถ้าคาตาคุริเล่นซ่อนแอบเพื่อตัดกำลังเขาไปเรื่อย ๆ

อีกอย่าง ฮาคิเกราะของคาตาคุริแข็งแกร่งกว่าเขามาก ต่อยทีเจ็บไปถึงกระดูก แต่พลังป้องกันร่างแปลงของเขาก็แทบจะ Max แล้ว ด้อยกว่าแค่ไคโดกับบิ๊กมัมเท่านั้น

ตอนนี้พลังในร่างเขายังเป็นแค่ช่วงวัยรุ่น ถ้าพัฒนาจนโตเต็มวัยเมื่อไหร่ รับรองว่าไม่ด้อยไปกว่าร่างมังกรของไคโด หรือลูกโป่งเหล็กของบิ๊กมัมแน่ หรืออาจจะรวมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกันเลยก็ได้

ข้อเสียอย่างเดียวคือ... บินไม่ได้

แต่เขาก็ไม่อยากบินหรอก ยืนบนพื้นดินมั่นคงกว่าเยอะ!

“เรื่องจิ๊บจ๊อยงั้นเรอะ?”

มาร์โก้มองไดจิที่กำลังขี้โม้ แล้วคันไม้คันมืออยากจะซัดสักเปรี้ยง

จิ๊บจ๊อยบ้านแกสิ?

เรื่องนี้เป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ในโลกใต้ดินไปแล้ว ตอนนี้โจรสลัดบนฮาจิโนสึคุยกันแต่เรื่องนี้ในวงเหล้า

ขนาดพ่อหนวดขาวยังตกใจเลยตอนได้ยินข่าว

คาตาคุริสร้างชื่อตั้งแต่เป็นวัยรุ่นและไร้พ่ายมาสามสิบปี

บารมีของเขาเป็นรองแค่สี่จักรพรรดิเท่านั้น!

แถมมาร์โก้เคยปะทะกับคาตาคุริมาหลายครั้ง ยังไม่เคยรู้ผลแพ้ชนะกันเลย เขารู้ซึ้งดีว่าคาตาคุริเก่งแค่ไหน

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าไดจิชนะมาได้ยังไง

ไดจิมองซ้ายมองขวา

“แล้วคนอื่นในกลุ่มนายไปไหนหมด?”

“ออกทะเลไปแล้ว”

มาร์โก้ทำหน้าเซ็ง

หนวดขาวไม่อยากยุ่งเรื่องวุ่นวายพวกนี้ เลยพาพรรคพวกออกไปเที่ยวทะเล แต่เจ้าตัวก็เป็นห่วงที่นี่มาก มาร์โก้เลยต้องอยู่เฝ้า แล้วก็ช่วยงานนิด ๆ หน่อย ๆ

ก็คนมันว่างนี่หว่า

“เข้ามาสิ!”

มาร์โก้หันหลังเดินนำเข้าประตูไป น้ำเสียงภูมิใจสุด ๆ “เทียบกับตอนนายไป ที่นี่เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ อย่าตกใจล่ะ!”

“ดูตรงนั้นสิ แถวต้นไม้นั่นฉันปลูกกับมือเลยนะ แล้วก็แปลงดอกไม้นั่น ดอกไม้ข้างในฉันก็ปลูกเอง”

“ถ้าไม่ได้เพลิงฟื้นฟูของฉัน มันไม่โตเร็วขนาดนี้หรอก!”

มาร์โก้ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

เขาเองก็มีส่วนร่วมในการสร้างที่นี่นะ!

รู้สึกประสบความสำเร็จชะมัด!

ไดจิเดินตามมาร์โก้ไป สายตามองด้วยความรู้สึกแปลก ๆ

ทำไมเขารู้สึกว่าไอ้พวกนี้มี "สัญชาตญาณแรงงาน" อยู่ในตัวกันนะ?

ยามาโตะชอบทำงานก็พอเข้าใจได้ ยัยนั่นซื่อบื้อ หลอกง่าย แถมถูกขังอยู่ในโอนิกาชิมะมาตั้งแต่เด็ก ย่อมต้องการเติมเต็มความรู้สึกว่าตัวเองมีค่าเป็นที่ต้องการ

เด็กก็แบบนี้แหละ

ชมหน่อยก็ขยันทำงานแล้ว

แต่ทำไมมาร์โก้ถึงดูภูมิใจที่ได้ใช้แรงงานด้วยล่ะ? นายเป็นถึงหัวหน้าหน่วยที่ 1 ของกลุ่มหนวดขาวนะเฮ้ย!

เอาเถอะ... เขาชอบแบบนี้แหละ

ไดจิรีบตบมือรัว ๆ

“โอ้โห มาร์โก้ นายสุดยอดไปเลย!”

“ต้นไม้พวกนี้โตเร็วมาก!”

“นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย ว่านายจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดสวนด้วย!”

มาร์โก้เขินจนเกาหัวแกรก ๆ หัวเราะร่า “ก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกน่า ฉันแค่แวะมาช่วยนิดหน่อยเอง”

“อย่าถ่อมตัวน่า! ถ้าเป็นฉัน คงปลูกต้นไม้สวย ๆ แบบนี้ไม่ได้แน่!”

ไดจิยกนิ้วโป้งให้

ทั้งสองเดินชมหมู่บ้านไปเรื่อย ๆ

ด้วยความพยายามของทีมก่อสร้าง หมู่บ้านเกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว

ถนนสายหลักกว้างขวาง สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้และพื้นที่สีเขียว ถัดไปเป็นอาคารพาณิชย์ห้าชั้นเรียงราย

ใจกลางหมู่บ้านมีถนนคนเดิน คลินิกเล็ก ๆ และโรงเรียน สร้างล้อมรอบสวนสาธารณะส่วนกลาง

จะกิน จะช้อป หรือหาหมอ ก็สะดวกสบาย

ลึกเข้าไปอีกเป็นโซนวิลล่าหรู รวมทั้งหมด 50 หลัง ไม่เพียงแต่มีพื้นที่กว้างขวาง แต่สภาพแวดล้อมยังดีเยี่ยมอีกด้วย

แต่ละหลังมีสวนหย่อมส่วนตัวสำหรับปลูกผักปลูกดอกไม้

นอกจากนี้ ยังมีการพัฒนาโซนรีสอร์ทริมชายหาดและท่าเรือเล็ก ๆ ทางฝั่งทะเลของหมู่บ้าน เพื่อใช้ขนส่งสินค้าและเสบียง

ถึงจะเล็ก แต่ก็มีครบทุกอย่าง

เทียบกับโลกภายนอก สภาพความเป็นอยู่ที่นี่ดีกว่าหลายสิบเท่า

แถมยัง... ปลอดภัย!

กำแพงเมืองแข็งแกร่งติดตั้งปืนใหญ่จำนวนมาก ภายในหมู่บ้านมีหอยทากสื่อสารเฝ้าระวังนับไม่ถ้วน และหลังจากเริ่มเปิดใช้งาน จะมีการจัดตั้งทีมลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยด้วย

ยิ่งดู ไดจิก็ยิ่งพอใจ เขาหันไปถามมาร์โก้

“มาร์โก้ นายชอบที่นี่ไหม?”

“ชอบสิ”

แววตาของมาร์โก้มีร่องรอยความอิจฉา

เขาเป็นคนร่วมสร้าง ย่อมรู้ดีว่าการได้อยู่ที่นี่มันสบายแค่ไหน อย่างน้อยก็นอนหลับได้โดยไม่ต้องระแวงว่าจะโดนใครบุก

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเงินซื้อบ้านที่นี่หรอก

บ้านที่นี่แพงหูฉี่!

โดยเฉพาะโซนวิลล่า หลังละตั้ง 100 ล้านเบรี!

ไดจิแสยะยิ้มกว้าง

“ฉันยกวิลล่าให้นายหลังนึง!”

“ไม่ใช่แค่นายนะ”

“พวกหัวหน้าหน่วยทุกคน... เอาไปคนละหลังเลย!”

พวกหัวหน้าหน่วยคือผู้ถือหุ้นนะ!

ถ้าผูกมัดพวกนี้ไว้ได้... เท่ากับได้บอดี้การ์ดฟรี ๆ ตลอดชีพไม่ใช่รึไง?

ฮี่ ฮี่ ฮี่~~

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═ โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═