บทที่ 111 ทาสสาวคิคาระ

บทที่ 111 ทาสสาวคิคาระ

ค่ำคืนมาเยือน... ไดจิอยู่ในห้องพักของโรงแรม

เขานั่งริมหน้าต่าง พลิกดูรายชื่อผู้เข้าแข่งขันที่ทางผู้จัดงานมอบให้ ซึ่งในนั้นมีชื่อที่เขาคุ้นหูอยู่หลายคน

แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาเป็นพิเศษ

ฮัจรูดิน แห่งกลุ่มโจรสลัดนักรบยักษ์!

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ฮัจรูดินและพรรคพวกเคลื่อนไหวอย่างหนัก จนสร้างชื่อเสียงโด่งดังในฐานะทหารรับจ้างที่ตระเวนไปทั่วสมรภูมิ

“หมอนี่แหละ!”

ไดจิตัดสินใจอย่างแน่วแน่

ไม่ใช่แค่บิ๊กมัมเท่านั้นที่ต้องการพลังของเผ่าคนยักษ์... ทุกขั้วอำนาจต่างก็ปรารถนาพลังนี้ แม้แต่รัฐบาลโลกเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เพราะในกองทัพเรือเองก็ยังมีพลเรือโทที่เป็นเผ่าคนยักษ์อยู่หลายนาย

ถ้าเขาสามารถดึงตัวคนยักษ์เข้ากลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรได้ ไคโดจะต้องพอใจมากแน่ ๆ ยิ่งไปกว่านั้น เพียงแค่โบนัสจากเผ่าพันธุ์ของเขา ฮัจรูดินก็มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะก้าวขึ้นเป็นหนึ่งใน 6 ล่องนภาได้แล้ว

ไดจิวางรายชื่อลง แล้วหันไปมองเด็กสาวสวมเขาในชุดกระสอบหยาบ ๆ ที่ยืนตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวอยู่กลางห้อง

การที่มีเขาบนหัว หมายความว่าเธอมีสายเลือดอสูรไหลเวียนอยู่ในกาย หรือพูดให้ถูกก็คือ... สายเลือดของ “เผ่าคนยักษ์โบราณ”

เนื่องจากสายเลือดที่เจือจางลงตามกาลเวลา เผ่าคนยักษ์โบราณแท้ ๆ จึงเหลืออยู่น้อยนิด แต่พวกเลือดผสมนั้นยังมีอยู่มาก

ลักษณะร่วมของพวกนี้คือเขาปีศาจ ร่างกายที่สูงใหญ่กว่าปกติ และพละกำลังมหาศาลที่มีมาแต่กำเนิด

ไคโด, ฮูส์ฮู, พี่น้องอุลติ และนักรบมีเขาอีกมากมายในกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรต่างก็เป็นเช่นนี้

ส่วนสูงของเด็กสาวคนนี้ใกล้เคียงกับเขา รูปลักษณ์ภายนอกดูเหมาะกับกลุ่มร้อยอสูรมาก... ติดอย่างเดียวคือเธอผอมแห้งเกินไป หน้าอกแบนราบราวกับน็อตสองตัวที่ถูกขันติดอยู่บนแผ่นเหล็ก

ไดจิพิจารณาเด็กสาวอย่างละเอียด

“เธอชื่ออะไร?”

“คิ... คิคาระค่ะ”

คิคาระฝืนยิ้ม มือเล็ก ๆ กุมประสานกันแน่น แสดงออกชัดเจนว่าตื่นตระหนกและหวาดกลัวจนเกินเหตุ

เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าคือคนที่ซื้อเธอมา และเป็นเจ้านายคนใหม่... จากนี้ไปชีวิตของเธอเป็นของเขา

อย่าร้องนะ ยิ้มเข้าไว้...

ถ้าร้องไห้... จะต้องถูกฆ่าแน่

ไดจิพยักหน้าเล็กน้อย

“ถอดเสื้อผ้าออกซะ”

คิคาระตัวสั่นเทิ้ม มือที่สั่นระริกกำชายเสื้อไว้แน่น มันไม่ใช่ความเขินอาย แต่เป็นความกลัวตาย

ถ้าเจ้านายเห็นรอยนั่น... เธอจะต้องถูกส่งคืนแน่ ๆ

หรืออาจจะถึงขั้นถูกฆ่าทิ้ง

“นายท่านคะ... ร่างกายของฉันมันน่าเกลียด...”

“ถอด!”

ไดจิพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่เปิดช่องให้ต่อรอง

คิคาระหลับตาแน่นด้วยความกลัว ก่อนจะค่อย ๆ ถอดชุดสกปรกออก เผยให้เห็นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

แทบจะไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สมบูรณ์เลย

ไดจิมองดูรอยแผลเหล่านั้น และพอจะจินตนาการถึงความเจ็บปวดที่เด็กสาวต้องเผชิญ สตัสซี่เองก็ให้ข้อมูลเกี่ยวกับเธอมาบ้างแล้วเช่นกัน

เพื่อกอบโกยเงินเบรีให้มากขึ้น ทางลานประลองมักจะปล่อยให้คิคาระถูกซ้อมจนปางตายก่อน แล้วค่อยอนุญาตให้เธอสวนกลับเพื่อปิดฉาก

นี่คือทาส...

เลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์เลี้ยงเสียอีก

ไดจิเดินไปด้านหลังของคิคาระ และได้เห็นรอยนั่นเข้าจริง ๆ

รอยประทับกีบเท้ามังกรฟ้า!

ถ้าเป็นคนอื่น คงกลัวจนหัวหดทันทีที่เห็นตราประทับนี้ เพราะการครอบครองทาสของเผ่ามังกรฟ้าถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง

ไดจิชี้ไปที่ห้องน้ำและชุดเสื้อผ้าบนโต๊ะ

“ไปล้างตัวให้สะอาด แล้วเปลี่ยนชุดซะ”

“ค่ะ... นายท่าน”

คิคาระรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำราวกับจะหลบภัย เธอนั่งคุดคู้อยู่ในน้ำอุ่น พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

ถูกเห็นเข้าแล้ว...

เธอรู้ดีถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาเมื่อความลับถูกเปิดเผย

ไม่นานนัก คิคาระก็กลับมาหาไดจิในชุดใหม่ มือเล็ก ๆ คอยดึงชายกระโปรงลงด้วยความประหม่า

กระโปรงมันสั้นเต่อจนแก้มก้นแทบจะโผล่ออกมาอยู่แล้ว

“หอมจัง~~”

เด็กสาวสูดจมูกฟุดฟิด สายตาจับจ้องไปที่เนื้อย่างร้อน ๆ บนโต๊ะ แล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่

โครกคราก~~

ท้องของเธอประท้วงขึ้นมาทันที

ไดจินั่งอยู่ที่โต๊ะ กำลังเขียนอะไรบางอย่าง และออกคำสั่งโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

“กินให้หมดนี่ซะ”

“รับทราบค่ะ นายท่าน!”

เสียงตอบรับดังลั่นทรงพลัง!

คิคาระกระโจนเข้าใส่โต๊ะอาหาร กัดเนื้อติดกระดูกคำโตเคี้ยวตุ้ย ๆ แล้วกระดกเหล้าเอลตามลงไป

ยอมตายตาหลับแล้ว!

ภายในเวลาไม่ถึงสามสิบวินาที เด็กสาวก็จัดการกวาดทุกอย่างจนจานสะอาดวับ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างพึงพอใจสุดขีด

ชีวิตนี้... ไม่มีอะไรต้องเสียใจอีกแล้ว

ไดจิมองดูเด็กสาวกินจนเสร็จ ก่อนจะยื่นบิลค่าใช้จ่ายที่สรุปไว้ให้ แล้วถามว่า

“อ่านหนังสือออกไหม?”

“อื้อ”

คิคาระพยักหน้ารัว ๆ

ไดจิพยักหน้าตอบ แล้วชี้ไปที่บิล

“ดี งั้นเรามาเคลียร์บัญชีกัน ฉันใช้เงิน 20 ล้านเบรีซื้อตัวเธอมา ซึ่งหมายความว่าตอนนี้เธอเป็นหนี้ฉัน 20 ล้าน... แต่เพราะฉันซื้อเธอมาเพื่อทำกำไร ราคาต้นทุนเลยต้องคิดเป็นสองเท่า”

“เอ๋?”

ปากของคิคาระอ้าค้างเป็นรูปตัว O

ไดจิไล่เรียงตัวเลขในบัญชีต่อ

“20 ล้านคูณสองก็เป็น 40 ล้าน... เพื่อความสะดวกในการคิดเลข ปัดเศษขึ้นเป็นว่าเธอติดหนี้ฉัน 100 ล้านเบรี โดยมีอัตราดอกเบี้ย 30% ต่อปี”

“ในอนาคต เงินรางวัลที่เธอหาได้จากการประลอง หรือสมบัติที่ยึดมาได้ จะถูกแบ่งในอัตรา 30/70 เธอได้ 30 ส่วนฉันได้ 70... นี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติ”

“ถ้าเธอทำงานอย่างอื่นได้ ฉันก็จะจ่ายเงินเดือนให้ตามเนื้องาน”

“และเมื่อไหร่ที่เธอใช้หนี้ก้อนนี้หมด... ฉันจะคืนอิสรภาพให้ เข้าใจไหม?”

อิสรภาพหลังใช้หนี้หมดงั้นเหรอ?

คิคาระพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

ไดจิยิ้มมุมปาก “ถ้าเข้าใจแล้วก็เซ็นชื่อแล้วปั๊มลายนิ้วมือซะ สัญญาทำไว้สองฉบับ เธอเก็บไว้หนึ่งฉบับ”

สมองของคิคาระขาวโพลน เธอเซ็นชื่อและประทับนิ้วลงไปราวกับหุ่นเชิด จนกระทั่งได้กอดสัญญาฉบับนั้นแนบอก

หยาดน้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นขึ้นมาที่หน่วยตา

อย่าร้องนะ... ยิ้มเข้าไว้

ไดจิพอใจกับปฏิกิริยาของเด็กสาวมาก

สำหรับทาสแล้ว... อิสรภาพคือสิ่งเย้ายวนใจที่ไม่อาจต้านทานได้

ถ้าเขาไม่มอบอนาคตที่สดใสให้ พนักงานจะมีแรงจูงใจที่ไหนมาทุ่มเททำงานถวายหัวให้เขาล่ะ? เขาไม่อยากได้ลูกน้องที่มองโลกในแง่ร้ายหรือขี้เกียจ... ทัศนคติเชิงบวกเป็นสิ่งสำคัญมาก

ด้วยทัศนคติที่ดี เด็กสาวคนนี้อาจจะพัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด และกลายเป็นกำลังรบที่หายาก ซึ่งจะทำเงินให้เขาได้มหาศาล

หึ หึ หึ~~

“จริงสิ แสดงร่างต่อสู้ตอนอยู่ในลานประลองให้ดูหน่อย”

“นายท่าน...”

“เรียกท่านไดจิ”

“ท่านไดจิคะ ฉัน...”

คิคาระมีท่าทีอึกอักและประหม่า

“ฉันสู้ไม่เป็นหรอกค่ะ ฉัน... ฉันทำความสะอาดเป็นอย่างเดียว ฉันขัดพื้นเก่งสุด ๆ เลยนะคะ ขัดส้วมก็ได้ด้วย!”

ไดจิถึงกับหน้าทะมึนลงทันตา เขารีบนึกถึงสถานะพิเศษของเด็กสาวในสนามประลองได้ จึงหยิบหน้ากากนักสู้ขึ้นมาแล้วสวมให้เธอ

“โฮกกกก!!!”

คิคาระเปลี่ยนไปเป็นคนละคนทันที แสงสีแดงวาบขึ้นในดวงตา กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น แขนขาขยายขนาดขึ้นเป็นสองเท่า

คิคาระ (โหมดพละกำลัง)!

ออร่าป่าเถื่อนราวกับสัตว์ร้าย แววตากระหายเลือดที่พร้อมจะฉีกกระชากคน และกล้ามเนื้อที่เป็นมัด ๆ ชัดเจนราวกับรูปสลัก

บนหน้าของเธอเหมือนมีคำว่า “ไร้เทียมทาน” แปะหราอยู่

ไดจิเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะดึงหน้ากากออกจากหน้าของคิคาระ... เด็กสาวกลับคืนสู่ร่างเดิมทันที ตัวเล็ก ขี้ขลาด และน่าสมเพช

สวม! ถอด!

“โฮกกกก!!!”

“เอ๋~~”

“โฮกกกก!!!”

“งึมงำ~~”

หลังจากทดลองซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ไดจิก็มั่นใจแล้วว่าคิคาระไม่ได้หลอกเขา เด็กคนนี้เหมือนกับ เดอะฮัลค์ จริง ๆ... เธอมีอีกบุคลิกซ่อนอยู่

หน้ากากต่อสู้คือสวิตช์เปิดปิดของเธอ

“พรุ่งนี้ เธอต้องไปลงประลองเพื่อหาเงินมาใช้หนี้!”

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═ โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═