บทที่ 4 การคาดเดาไร้พ่าย

บทที่ 4 การคาดเดาไร้พ่าย

ฟางหลี่ซูใช้เวลาช่วงเช้าส่วนใหญ่ไปกับการเล่นเกมอยู่ในร้านชานม

เวลาอ่านหนังสือยังมีอีกเยอะแยะ ค่อยว่ากันทีหลังก็แล้วกัน~

เมื่อใกล้ถึงเวลาเที่ยง

พิธีปลุกใจก็จบลง และบรรดาผู้ปกครองต่างพากันเดินทางกลับออกจากโรงเรียน

ในทางกลับกัน เหล่านักเรียนต่างกลับมากระปรี้กระเปร่า เตรียมพร้อมสำหรับการนับถอยหลัง 99.5 วันสุดท้าย

ฟางหลี่ซูบิดขี้เกียจพลางเอ่ยว่า

"กินอิ่มน้ำจุกแล้ว แถมแบตมือถือก็หมด

ถึงเวลาต้องไปออกกำลังกายสักหน่อยแล้วล่ะ"

ฟางหลี่ซูเดินมาถึงสนามบาสเกตบอล

ถังหลี่ไป๋กับเพื่อนๆ ก็อยู่ที่นั่นเหมือนกับเมื่อวาน

ฟางหลี่ซูจึงเข้าไปร่วมทีมกับพวกเขา

ขณะที่พวกเขากำลังเล่นกันอยู่

จู่ๆ ก็มีกลุ่มเด็กผู้หญิงในชุดเชียร์ลีดเดอร์เดินเข้ามา

ภาพอันงดงามนั้นทำให้ทุกคนหยุดเล่นกันโดยอัตโนมัติ

แต่ทว่า ด้านหลังกลุ่มเชียร์ลีดเดอร์นั้น

กลับมีเด็กผู้ชายหลายคนเดินล้วงกระเป๋า กร่างเข้ามาอย่างโอ่อ่า

"ไม่จริงน่า... หมอนั่นมาที่นี่..."

"แย่แล้ว เขาไม่เคยมาเพื่อเรื่องดีๆ เลยนะ..."

ทุกคนจดจำเด็กหนุ่มผิวเข้มที่เดินนำหน้ากลุ่มได้และเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

เขาคือขาโจ๋ชื่อกระฉ่อนแห่งโรงเรียนมัธยมหมายเลข 6 — จางตงจี!

เขาเย่อหยิ่งและชอบวางอำนาจ จนไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งด้วย

แถมเขายังเป็นนักบาสเกตบอลของโรงเรียน รูปร่างสูงใหญ่และแข็งแรงอีกต่างหาก

วินาทีต่อมา จางตงจีก็ตะโกนลั่น "เคลียร์สนาม!!!"

"เฮ้อ... ทำไมถึงเป็นแบบนี้อีกแล้ว..."

"พวกเราไม่มีแม้แต่คาบพละแล้วนะ ตอนเที่ยงเป็นเวลาเดียวที่พวกเราจะได้เล่นแท้ๆ..."

เหล่านักเรียนต่างรู้สึกโกรธเคืองแต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากพูด

จางตงจีก้าวออกมาข้างหน้า "รุ่นน้องผู้หญิงต้องถ่ายวิดีโอเชียร์ลีดเดอร์ พวกแกทุกคนออกไปให้หมด!

เดี๋ยวนี้!!!"

"เร็วเข้า! อย่าให้พวกเราต้องลงไม้ลงมือนะ!"

"เร็วเข้าๆ! อย่าทำให้รุ่นน้องเสียเวลาถ่ายวิดีโอ!"

ลูกสมุนของจางตงจีส่งเสียงโวยวาย

ทุกคนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยิบเสื้อแจ็คเก็ตและรีบเดินไปที่ทางออก

"โธ่เอ๊ย! ช่วยไม่ได้ ไปเถอะๆ..."

ท่ามกลางเสียงฝีเท้ามากมาย

กลับมีเสียงเดาะบาสและชู้ตบาสดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

จางตงจีหันไปมอง

คนอื่นๆ กำลังเดินออกไปหมดแล้ว แต่ฟางหลี่ซูกลับยังคงเล่นบาสเกตบอลอยู่

"ฟางหลี่ซู! แกหูหนวกหรือไง ถึงไม่ได้ยินที่ฉันพูด?!"

ฟางหลี่ซูกระโดดชู้ตทำคะแนนแบบเฟดอะเวย์อย่างใจเย็น

ลูกบาสเกตบอลลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบกลางอากาศ ก่อนจะลงห่วงไปอย่างแม่นยำ

หลังจากรับลูกบาสได้แล้ว ฟางหลี่ซูก็ค่อยๆ หันหน้าไป

ด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก เขาเอ่ยถามอย่างไม่แยแสว่า

"นายอยากจะโชว์พาวต่อหน้ารุ่นน้องผู้หญิง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?"

...เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งสนามก็ตกตะลึง:

"ให้ตายสิ! ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย... ฟางหลี่ซูห้อง 6 กล้างัดกับพี่จี๋เหรอ???"

"จบเห่แล้ว งานนี้ไม่รู้ว่าจะตายอีท่าไหนเลย..."

"กล้าหาเรื่องแม้กระทั่งพี่จี๋ ฉันล่ะนับถือความใจเด็ดของเขาเลย..."

...คนที่กำลังจะเดินออกไปต่างหยุดชะงัก ราวกับกำลังรอชมฉากเด็ด

ถังหลี่ไป๋ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น

"ช่างมันเถอะพี่ซู เขาคือจางตงจีนะ... นายไปหาเรื่องเขาไม่รับไหวหรอก..."

"ก่อนที่เขาจะโมโห พวกเราแอบชิ่งหนีกันดีกว่า..." นักเรียนคนอื่นๆ ก็ช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อม

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน กลุ่มนั้นก็เดินคุกคามเข้ามาใกล้แล้ว

"ฟางหลี่ซู ไอ้เวรนี่ แกกล้าดียังไงมาพูดกับพี่จี๋แบบนั้น?!"

ฟางหลี่ซูชู้ตบาสอย่างไม่ยี่หระแล้วตอบกลับไปว่า

"ทำไมล่ะ? หรือแกหวังจะให้พี่จี๋ของแกคุกเข่าก่อน ฉันถึงจะพูดกับเขาได้?"

"แก..."

จางตงจีผลักลูกสมุนของเขาออกไปด้านข้างแล้วพุ่งพรวดเข้ามา:

"ฟางหลี่ซู แกอยากโดนอัดใช่มั้ย? ออกไปเจอกันนอกโรงเรียนหน่อยเป็นไง!"

ฟางหลี่ซูยักไหล่ "พวกเราก็อยู่ม.6 กันหมดแล้วนะพี่จี๋

ทำตัวให้มันเป็นผู้ใหญ่แบบฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?"

จางตงจีรู้สึกไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเล็กน้อย

ฟางหลี่ซูคนนี้มันเป็นบ้าอะไรของมัน?

เขาเคยวางก้ามไปทั่วโรงเรียนมัธยมหมายเลข 6 มาโดยตลอด ไม่เคยมีใครกล้าใช้ถ้อยคำแบบนี้กับเขามาก่อน

และในตอนนี้ รุ่นน้องผู้หญิงก็กำลังรอให้เขาเคลียร์สนามให้อยู่ด้วย

จางตงจีกล่าว "ได้ งั้นมาแข่งบาสดวลเดี่ยวกัน!

ชนะ 2 ใน 3 ถ้านายแพ้ นายต้องคลานออกไปจากที่นี่!"

"โห! แบบนี้สิเด็ด!"

"พี่จี๋ ขยี้มันเลย!!"

ลูกสมุนของจางตงจีเริ่มส่งเสียงเชียร์

ผิดคาด ฟางหลี่ซูตอบกลับไปว่า "ตกลง ฉันรับคำท้า

ถ้านายแพ้ นายต้องมาเป็นเชียร์ลีดเดอร์ให้พวกเรา"

ชั่วขณะหนึ่ง ถังหลี่ไป๋และคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วงฟางหลี่ซู

ถึงแม้ว่าฟางหลี่ซูจะเล่นบาสเกตบอลเก่ง

แต่จางตงจีคือผู้เล่นตัวจริงของทีมบาสโรงเรียนเชียวนะ

การเอาชนะตัวแทนโรงเรียนมันพูดง่ายกว่าทำตั้งเยอะ...

"ดี! ตกลงตามนี้!"

ใบหน้าของจางตงจีมืดครึ้มลง "ทุกคนหลบไป!

คอยดูฉันขยี้ไอ้หมอนี่ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงให้ดี!"

..."มีเรื่องแล้ว! มีเรื่องแล้ว!

ฟางหลี่ซูห้อง 6 กับพี่จี๋กำลังมีเรื่องกัน!"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกน คนที่กำลังจะออกไปก็พากันเดินกลับมา

ในขณะเดียวกัน มันก็ดึงดูดผู้คนอีกมากมายให้เข้ามามุงดูเหตุการณ์

"รุ่นพี่ตงจีหล่อเท่มากเลยค่า!"

"สู้ๆ นะค้ารุ่นพี่ตงจี~~~"

เมื่อได้ยินเสียงเชียร์ของรุ่นน้องผู้หญิง

จางตงจีก็มีสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง เขาหมุนลูกบาสบนปลายนิ้วแล้วถอยกลับไปหลังเส้นสามคะแนน

จากนั้นเขาก็จับลูกบาสไว้ จ้องมองฟางหลี่ซูด้วยสายตาดุดัน:

"ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปที่จะยอมแพ้นะ เรียกฉันว่าพ่อสิ แล้วฉันจะปล่อยให้แกไสหัวไป"

ฟางหลี่ซูตอบกลับอย่างใจเย็น "ถ้าฉันตบแกจนทำแต้มไม่ได้สักคะแนนเดียว

แกจะต้องไปเต้นเชียร์คู่กับหัวหน้าห้องของพวกฉัน... พร้อมกับตะโกนว่า 'สู้ๆ นะคะคุณพ่อ!'~"

"กล้าดูถูกฉันงั้นเหรอ?!"

จางตงจีเปิดฉากบุกอย่างกะทันหัน โดยพุ่งเข้าโจมตีจากทางซ้าย

ฟางหลี่ซูไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ย่อตัวลดจุดศูนย์ถ่วงลงเล็กน้อย

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ไหล่ขวาของจางตงจี

อันที่จริง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฟางหลี่ซูได้เผชิญหน้ากับจางตงจีแบบตัวต่อตัว

เมื่อวานตอนเที่ยง ฟางหลี่ซูก็เล่นบาสเกตบอลอยู่ที่นี่เหมือนกัน

และจางตงจี ขาโจ๋ประจำโรงเรียนก็มาไล่ที่เพื่อเคลียร์สนาม เหมือนกับวันนี้เป๊ะ

ตอนนั้นฟางหลี่ซูไม่ได้ตั้งใจจะมีเรื่องกับเขา และตัดสินใจที่จะย้ายไปเล่นสนามอื่นต่อ

แต่ผิดคาด จางตงจีกลับยังคงเรียกเขาเอาไว้และท้าดวลบาสเกตบอลแบบตัวต่อตัว

โชคร้ายที่ฟางหลี่ซูพ่ายแพ้และต้องเดินออกจากสนามไปอย่างเงียบๆ

ท้ายที่สุด ซุนเจียเวย หัวหน้าห้องก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ ฉวยโอกาสเข้ามาเยาะเย้ยเขา

ชัดเจนเลยว่าจางตงจีถูกซุนเจียเวยเรียกมาเพื่อแก้แค้นเขาแน่ๆ

แต่ครั้งนี้ สถานการณ์มันต่างออกไป

หลังจากการรีเซ็ต ฟางหลี่ซูจำได้อย่างชัดเจนว่า... การโจมตีครั้งแรกของจางตงจี—เขาจะเปลี่ยนทิศทางไปทางขวา!

...และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ การโจมตีของจางตงจีเป็นเพียงแค่การสับขาหลอก

การเปลี่ยนทิศทางไปทางขวาอย่างกะทันหันของเขาทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง

อย่างไรก็ตาม ฟางหลี่ซูสามารถจับทิศทางการเลี้ยงบอลของจางตงจีได้หมดแล้ว

ป้าบ—!

ฟางหลี่ซูปัดบอลสตีลได้อย่างแม่นยำ

ก่อนที่จางตงจีจะเปลี่ยนทิศทางได้สำเร็จ ลูกบาสก็ตกไปอยู่ในมือของฟางหลี่ซูเรียบร้อยแล้ว

"สู้ๆ! รุ่นพี่ตงจีสู้..."

เสียงเชียร์ของรุ่นน้องผู้หญิงหยุดชะงักลงทันที

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง:

"พระเจ้าช่วย... สับขาหลอกเปลี่ยนทิศทางได้เนียนขนาดนั้น แต่พี่ซูก็ยังขโมยบอลไปได้เนี่ยนะ?"

"มันเร็วมาก ฉันยังมองไม่ทันเลยว่าเขาแย่งบอลไปได้ยังไง..."

"เซนส์การคาดเดาของเขาไร้เทียมทานจริงๆ

ราวกับว่าเขารู้ล่วงหน้าว่าพี่จี๋จะเล่นมุกไหน..."

【ทักษะการแย่งลูกบาสเกตบอลของคุณพัฒนาขึ้น】

..."บัดซบ!" จางตงจีสบถอย่างหัวเสีย

แต่ฟางหลี่ซูไม่ปล่อยให้จางตงจีมีเวลามามัวหน้าแตก

เขาก้าวออกไปนอกเส้นสามคะแนนและเปิดฉากการสวนกลับอย่างเป็นทางการ

เมื่อต้องเผชิญกับการเลี้ยงบอลบุกทะลวงอย่างรวดเร็ว จางตงจีก็ตามไม่ทัน

เพียงพริบตาเดียว ฟางหลี่ซูก็ทำเลย์อัปปล่อยบอลลงห่วงไปได้อย่างง่ายดาย

"1 ต่อ 0! โห! ไม่นึกเลยว่าพี่ซูจะเป็นฝ่ายทำแต้มนำไปก่อน!"

"โคตรตึง... ทั้งแย่งบอล สวนกลับ แล้วก็เลย์อัป ทุกอย่างเชื่อมต่อกันแบบสมูทสุดๆ..."

"สู้เขาสิพี่จี๋! จัดการมันเลย!"

"รุ่นพี่ตงจีเจ๋งที่สุด สู้ๆ นะค้ารุ่นพี่!"

...【ทักษะการชู้ตของคุณพัฒนาขึ้น】

...จางตงจีเก็บลูกบาสขึ้นมาด้วยใบหน้ามืดครึ้ม กำปั้นของเขากำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

ด้วยความกระหายที่จะทำคะแนนตีตื้น เขารีบตั้งท่าเตรียมพร้อมทันที

ฟางหลี่ซูจ้องมองลูกบาสเขม็ง พลางครุ่นคิดในใจ:

"เมื่อเงื่อนไขทุกอย่างยังคงเดิม

การบุกครั้งแรกของจางตงจีก็จะเหมือนกับครั้งก่อนอย่างแน่นอน คือเลือกที่จะเปลี่ยนทิศทางไปทางขวา

ฉันจึงสามารถคาดเดาได้อย่างแม่นยำ

แต่ตอนนี้บอลถูกแย่งไปแล้ว แผนการบุกของเขาย่อมเปลี่ยนไป

ดังนั้นในครั้งที่สองนี้ ฉันจะไม่สามารถอ้างอิงจากการแข่งของเมื่อวานได้อีก"

"อย่างไรก็ตาม จากความเข้าใจในสไตล์การเล่นของเขาและการเผชิญหน้ากันครั้งก่อนๆ

ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาแผนการบุกครั้งต่อไปของเขาออกแล้วล่ะ..."