บทที่ 15: ผมไม่ได้อยากดังขนาดนั้นเสียหน่อย

บทที่ 15: ผมไม่ได้อยากดังขนาดนั้นเสียหน่อย

ตอนนี้เฉินถิงดูไม่เหมือนประธานบริษัทเลยสักนิด เขาดูเหมือนเด็กหน้าใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์เสียมากกว่า ปิดบังความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่หลังจากรู้ว่าผลงานของตัวเองจู่ๆ ก็ดังเป็นพลุแตก

ซูจี้ซิงเอ่ยขึ้น "บอสครับ บอสสุดยอดไปเลย คืนนี้ต้องเลี้ยงข้าวนะครับ"

เฉินถิงพยักหน้าอย่างมีความสุข "แน่นอน คืนนี้พวกนายเลือกร้านได้ตามสบายเลย"

พอได้ยินคำพูดของบอส พนักงานก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจทันที ในที่สุดพวกเขาก็จะได้กินล็อบสเตอร์ตัวโตๆ ที่ปกติไม่มีปัญญาซื้อกินเสียที

"ขอบคุณครับบอส"

ซูจี้ซิงเคยฟังเพลง "ความกล้าหาญ" แค่ครั้งเดียวแถมยังลืมทำนองไปบ้างแล้ว ดังนั้นระหว่างที่กำลังคุยกับทุกคน เขาก็กดเปิดเพลง ทว่าเสียงที่ดังออกมากระแทกหูทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

เอ๊ะ? นี่มันอะไรกัน? เสียงเครื่องเป่าซัวน่าเหรอ?

เปิดผิดเพลงหรือเปล่าเนี่ย

ทั้งสองคนอึ้งกิมกี่ ซูจี้ซิงคิดว่าตัวเองพิมพ์ชื่อเพลงผิดเลยรีบก้มดูมือถือ เขากดออกแล้วเข้าใหม่ แต่มันก็ยังเป็นเพลงเดิมอยู่ดี

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

ยิ่งเฉินถิงได้ฟังก็ยิ่งสังหรณ์ใจไม่ดี ถึงเขาจะไม่ได้เป็นคนร้อง แต่เพลงนี้มันทำนองเพลงของเขาชัดๆ

ซูจี้ซิงรีบเช็กข้อมูลเพลงทันที และเห็นว่าเพลง "ความกล้าหาญ" นักร้องต้นฉบับคือ เฉินถิง แต่มีคำต่อท้ายกำกับไว้ว่า: เวอร์ชั่นลู่ชิงอวี่!

'เชี่ยเอ๊ย!' ซูจี้ซิงสบถในใจ

ลู่ชิงอวี่? ลู่ชิงอวี่ไหนวะ? ยังมีลู่ชิงคนอื่นอีกหรือไง

อีกด้านหนึ่ง เฉินถิงที่กำลังงุนงงก็เปิดมือถือขึ้นมาดูข้อความฉบับเต็มที่เสี่ยวเย่ส่งมาให้ แล้วกดเล่นวิดีโอที่บันทึกหน้าจอไว้

เสียงของลู่ชิงอวี่ดังมาจากในคลิป

ซูจี้ซิงสะดุ้งโหยงและชะโงกหน้าเข้าไปดูจอมือถือพร้อมกับบอส ก่อนจะพบว่านั่นคือลู่ชิงอวี่จริงๆ

ในคลิป ลู่ชิงอวี่กำลังเป่าซัวน่า และที่สำคัญคือมันเป็นทำนองเพลง "ความกล้าหาญ" แม่งเอ๊ย! เหมือนกับที่ฟังในแอปเพลงเมื่อกี้เปี๊ยบ

ซูจี้ซิง "!!!" เชี่ยเอ๊ย!

เฉินถิง "!!!" เดี๋ยวนะ ผมชักจะงงๆ แล้ว!

ขณะที่ทั้งคู่สุมหัวดูจอมือถือ พวกเขาก็เห็นว่าในคลิปลู่ชิงอวี่ยังจงใจโปรโมตเพลงให้เฉินถิงเป็นพิเศษ โดยเน้นย้ำว่านี่คือเพลงใหม่ของบอสเฉินถิงของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เพลงนี้ยังได้รับการการันตีจากลูกพี่นักดนตรีงานศพมืออาชีพอีกด้วย จากนั้นพวกเขาก็เลื่อนไปดูคอมเมนต์

"ตัดสินใจแล้ว วงการงานศพมีเพลงประจำวงการเพลงใหม่แล้ว"

"ฮ่าๆๆ ฉันจะขำตาย บอสของลู่ชิงอวี่... เฉินถิง คุณคงคิดไม่ถึงล่ะสิว่าจะดังเปรี้ยงปร้างด้วยวิธีนี้"

"อยากรู้จังว่าลู่ชิงอวี่ต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้เฉินถิงไหมเนี่ย"

"ในที่สุดก็มีคนแต่งเพลงให้วงการงานศพเสียที เฉินถิงคนนี้ฝีมือไม่เบาเลยนะ"

สีหน้าของเฉินถิงเรียบเฉย ทว่าในหัวของเขากลับมีตัวเขาร่างจิ๋วอีกคนกำลังสติแตกโวยวาย 'ไม่! ฉันไม่ได้แต่งเพลงนี้ให้วงการงานศพโว้ยยย!'

'นี่มันเพลงปลุกใจชัดๆ เข้าใจไหม! จะบอกว่าฉันแต่งให้นักเรียนที่กำลังเตรียมสอบ คนที่กำลังลดน้ำหนัก หรือมนุษย์เงินเดือนก็ได้ทั้งนั้น แต่ทำไมถึงกลายเป็นเพลงงานศพไปได้ฟะเนี่ย?!'

ตอนนั้นมีคนดูไลฟ์สดตั้งหกล้านคน คอมเมนต์ไหลเร็วเป็นน้ำตกจนแทบมองไม่เห็นคนในจอ

พนักงานคนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต่างนั่งเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมา

ซูจี้ซิงกับเฉินถิงมองหน้ากัน เป็นครั้งแรกที่ดวงตาของซูจี้ซิงลุกหลิกอย่างคนมีความผิด และน้ำเสียงของเขาก็ฟังดูขาดความมั่นใจ

"บะ... บอสครับ ยินดีด้วยนะครับ บอสดังแล้ว"

ถึงวิธีการดังมันจะแปลกๆ ไปหน่อย แต่ก็ถือว่าดังนั่นแหละ

เฉินถิงเปิดดูชาร์ตเพลงในแอปพลิเคชัน ตอนนี้มีเพลง "ความกล้าหาญ" สองเวอร์ชั่นติดอันดับอยู่

เวอร์ชั่นต้นฉบับที่เฉินถิงร้องเองอยู่ในอันดับที่หก ในขณะที่เวอร์ชั่นซัวน่าของลู่ชิงอวี่พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่ง

ก่อนที่ลู่ชิงอวี่จะช่วยโปรโมต เพลง "ความกล้าหาญ" ยังอยู่อันดับที่ยี่สิบเอ็ดอยู่เลย

ทีมวางแผนที่เตรียมโปรโมตเพลงใหม่ของเฉินถิงต่างพากันยิ้มแก้มปริ โดยไม่ต้องเสียเงินงบประมาณสักแดงเดียว เพลงใหม่ของบอสก็ได้รับการโปรโมตโดยเด็กใหม่ในบริษัทจนพุ่งพรวดไปอยู่อันดับหนึ่งและอันดับหก มันช่างสุดยอดเกินบรรยาย

พอทีมวางแผนเครื่องติด พวกเขาก็ไม่ได้สนใจสวัสดิภาพจิตใจของบอสอีกต่อไป พวกเขาตัดต่อคลิปวิดีโอและใส่พาดหัวข่าวเวอร์ๆ สารพัด ชั่วระยะเวลาหนึ่ง เพลง "ความกล้าหาญ" ก็ไวรัลไปทั่วทุกโซเชียลมีเดีย

จู่ๆ โทรศัพท์ของเฉินถิงก็ดังขึ้น เขากดรับสาย เป็นหวังฮ่าว เพื่อนนักร้องของเขานั่นเอง

ทันทีที่รับสาย หวังฮ่าวก็รัวใส่ทันที "เฮ้ย เฉินถิง ฉันเห็นเพลงนายบนชาร์ตแล้วนะ พนักงานบริษัทนายอัปโหลดไฟล์เพลงผิดเวอร์ชั่นหรือเปล่า รีบไปแก้ด่วนเลย"

เฉินถิงไม่รู้จะอธิบายให้หวังฮ่าวฟังอย่างไรดีว่าไม่ได้อัปโหลดผิดไฟล์ หลังจากอึกอักอธิบายไปสั้นๆ สองสามประโยค เขาก็วางสาย เฉินถิงไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองควรอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี หรือควรจะขอบคุณลู่ชิงอวี่ดี

ดังน่ะดังจริง เขาดีใจที่ตัวเองดังได้ แต่มันก็เครียดจนหัวแทบระเบิดเหมือนกัน

เฉินถิงยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่ พยายามสงบสติอารมณ์ที่ตีกันยุ่งเหยิงราวกับไฟและน้ำแข็งในใจ

"มัน... มันก็ดี เสี่ยวลู่เป็นเด็กดี"

ซูจี้ซิงหัวเราะเจื่อนๆ "ชะ... ใช่ไหมล่ะครับบอส ผมบอกแล้วว่าเสี่ยวลู่น่ะทำงานเป็น"

เฉินถิง "ใช่ เขาเป็นเด็กดี แต่ถ้าถ่ายรายการจบเมื่อไหร่ ฝากบอกเขาด้วยนะว่าคราวหน้าไม่ต้องช่วยโปรโมตเพลงให้ฉันแล้ว ฉันไม่ได้อยากดังขนาดนั้นเสียหน่อย"

เฉินถิงถือถาดอาหารใบเล็กของตัวเองเดินจากไป เมื่อเขาเดินไปไกลแล้วนั่นแหละ พนักงานคนอื่นๆ ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ตกลงว่าคืนนี้บอสยังจะเลี้ยงข้าวพวกเราอยู่ไหมเนี่ย"