บทที่ 10: นั่งรถก็ต้องจ่ายเงินด้วยเหรอ?

บทที่ 10: นั่งรถก็ต้องจ่ายเงินด้วยเหรอ?

ผู้ชมเห็นการกระทำของลู่ชิงอวี่ หน้าจอคอมเมนต์ก็ไหลทะลักเป็นสายน้ำ

"พรืด ฉันล่ะหมดคำจะพูดจริงๆ นึกว่าเขาต้มให้ไป๋ถิงซินซะอีก เพิ่งจะชมอยู่ในใจว่าเด็กคนนี้รู้จักอ่านสถานการณ์ วินาทีต่อมาก็โดนตบหน้าฉาดใหญ่เลย"

"โคตรอึดอัด พี่สาวคนสวยหน้าแตกหมอไม่รับเย็บแล้ว"

"น้องชายคนนี้ทำตัวไม่ถูกกาลเทศะเอาซะเลย บะหมี่ชามเบ้อเริ่มขนาดนั้น อย่างน้อยก็น่าจะแบ่งให้พี่ไป๋ถิงซินกินสักคำก็ยังดี"

กลุ่มอื่นก็กำลังกินข้าวกันอยู่เหมือนกัน พอซูจิงเห็นการกระทำของลู่ชิงอวี่ เขาก็ลอบส่ายหน้าอยู่ในใจ

คู่แข่งของเขาลดลงไปอีกหนึ่ง ลู่ชิงอวี่คนนี้ไม่ประสีประสาอะไรเลยจริงๆ หล่อแล้วได้อะไร? ทำตัวไม่เอาใจใส่คนอื่นแบบนี้ พวกพี่สาวคงทนเขาไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ

เหอเฉินกวงกับหลี่ชิงก็ยิ้มพลางส่ายหน้าเช่นกัน ในขณะที่แขกรับเชิญหญิงอีกสามคนมองไป๋ถิงซินด้วยความเห็นใจ

ซูจิงเริ่มทำคะแนนอีกครั้งด้วยการเรียกชื่อเล่นของไป๋ถิงซิน

"เสี่ยวป๋าย ทางนี้มีสลัดนะ มาทานด้วยกันไหมล่ะครับ?"

ทว่าไป๋ถิงซินกลับกำลังมองไปที่ลู่ชิงอวี่ ซึ่งลู่ชิงอวี่กำลังสูดเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าดูฟินสุดๆ

ลู่ชิงอวี่: "ผมยังคิดว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอร่อยที่สุดอยู่ดี ทำไมพี่ไม่ซื้อสักซองแล้วลองต้มกินเองล่ะครับ?"

ถ้าไม่ติดว่ากำลังถ่ายทอดสด ไป๋ถิงซินคงมองบนไปแล้ว เธอชักมือที่เก้อเขินกลับมา "ขอบคุณค่ะพี่ซู แต่ไม่เป็นไรดีกว่า"

สุดท้ายไป๋ถิงซินก็จำใจเลือกแซนด์วิชราคา 40 หยวน! เธอกินมันด้วยความหงุดหงิดใจ

หลังจากกินข้าวเสร็จ ก็ถึงเวลาเริ่มทำภารกิจ

ในรายการวาไรตี้หาคู่ การได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพังคือสิ่งสำคัญที่สุด

เหอเฉินกวงกับเหวินหมิ่นหมิ่นเลือกตกปลา ส่วนซูจิงกับคาหลัวเลือกอบเค้ก

หลี่ชิงกับเหยาอีอีเลือกทำเครื่องปั้นดินเผา ไป๋ถิงซินไม่อยากให้พวกเขาสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากเกินไปนัก เหยาอีอีดูเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวมาก ถ้าหลี่ชิงเกิดชอบเธอขึ้นมาจริงๆ แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ?

"น้องชาย พวกเราก็เลือกทำเครื่องปั้นดินเผากันเถอะ"

การทำเครื่องปั้นดินเผาฟังดูโรแมนติกก็จริง แต่ทำเสร็จชิ้นหนึ่งจะได้เงินแค่ 40 หยวน ถ้าจะจ่ายค่าห้องพักสุดหรูบวกกับมื้อเย็นของวันนี้ เขาต้องทำถึงห้าชิ้นสำหรับตัวเองคนเดียว และถ้ารวมของไป๋ถิงซินด้วย ก็ต้องทำถึงสิบชิ้น

ลู่ชิงอวี่มั่นใจว่าภารกิจนี้ถึงจะดูโรแมนติกแต่มันต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดแน่ๆ เขาจึงปฏิเสธอย่างไม่ไยดี

ลู่ชิงอวี่: "ผมชอบต้อนแกะ ผมจะเลือกต้อนแกะครับ"

"มาแล้วๆ! ความขัดแย้งแรกของรายการมาถึงแล้ว ผู้ชายกับผู้หญิงเห็นไม่ตรงกันแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ?"

"ต้อนแกะฟังดูง่ายนะ แต่พวกแกะต้องมีกลิ่นเหม็นแน่ๆ ผู้หญิงไม่ชอบหรอก"

"น้องชาย ทำตัวแบบนี้จะหาแฟนไม่ได้เอานะ"

ใบหน้าของไป๋ถิงซินเจื่อนลง ต่อให้ลู่ชิงอวี่จะไม่ช่วยเธอ เขาก็ไม่ควรมาเป็นตัวถ่วงกันสิ

เธอไม่มีทางไปต้อนแกะเด็ดขาด ไป๋ถิงซินจึงพูดขึ้นว่า "ถ้าอย่างนั้น เราก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจของตัวเองเถอะค่ะ"

ลู่ชิงอวี่: "ได้เลยครับ งั้นตกลงตามนี้นะ เงินที่ผมหามาได้ก็ต้องเป็นของผมคนเดียว"

ไป๋ถิงซิน: !!! ใครจะไปสนเงินเศษอัฐของนายกัน

"แน่นอนค่ะ เราต่างคนต่างใช้จ่ายก็แล้วกัน"

กลุ่มคนต่างแยกย้ายกันไปตามทิศทางของตัวเอง โดยเดินตามแผนที่ที่ทีมงานผลิตรายการเตรียมไว้ให้เพื่อไปยังสถานีรถมินิบัสที่ทำเครื่องหมายไว้

เมื่อรถบัสมาถึง ทุกคนก็พบว่ามันไม่ได้ให้นั่งฟรีๆ แต่ต้องจ่ายค่าโดยสารคนละ 10 หยวน!

เหวินหมิ่นหมิ่น: "ไม่จริงน่า จ่ายค่ารถไปแล้วเราจะเหลือเงินแค่ 10 หยวนเองนะ"

เหยาอีอี: "ผู้กำกับคะ ลดราคาให้หน่อยไม่ได้เหรอคะ?"

เหยาอีอีพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนลากหางเสียงยาวๆ แถมยังเอียงคอใส่กล้อง พยายามทำตัวน่ารักใส่พีดีจ้าว

พีดีจ้าว: "ไม่มีส่วนลดครับ"

ตอนนี้ไป๋ถิงซินเหลือเงินแค่ 10 หยวน ถ้าจ่ายให้ผู้กำกับไป เธอจะไม่เหลือเงินติดตัวเลยสักหยวนเดียว

"ผู้กำกับคะ พวกเราเดินไปได้ไหมคะ?"

พีดีจ้าวตอบ "แกลเลอรีเครื่องปั้นดินเผาอยู่ห่างจากที่นี่สิบสี่กิโลเมตรครับ เดินไปกลับต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามชั่วโมง"

ไป๋ถิงซินยังคงสวมรองเท้าส้นสูงอยู่ ทันทีที่ได้ยินว่าต้องใช้เวลาเดินถึงสามชั่วโมง เธอก็รีบควักเงินจ่ายทันที

ชาวเน็ตเห็นว่านอกจากเหวินหมิ่นหมิ่นกับเหอเฉินกวงที่ยังเหลือเงินอยู่สิบหยวน คนอื่นๆ ต่างก็ถูกทีมงานสูบเงินไปจนหมดเกลี้ยง พวกเขาก็พากันหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ธีมหลักของตอนนี้คือความงก ไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะสูบเงินจากแขกรับเชิญเลยจริงๆ"

"ขนาดคนสวยทำตัวน่ารักยังไม่ได้ผลเลย ผู้กำกับใจร้ายสุดๆ"

"ฮ่าๆๆ ลู่ชิงอวี่เอาเงินไปลงกับของกินหมดแล้ว ทีนี้เขาจะทำยังไงล่ะเนี่ย?"

ถึงตอนนั้นทุกคนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลู่ชิงอวี่ที่แยกไปทำภารกิจเดี่ยว ดูเหมือนจะไม่มีเงินเหลือแล้วนี่นา

และก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อลู่ชิงอวี่ยืนรอรถมินิบัสของทีมงานและกำลังจะก้าวขึ้นไป คนขับรถในชุดยูนิฟอร์มก็โค้งคำนับให้ลู่ชิงอวี่อย่างเป็นทางการทันทีที่เขาเหยียบเท้าขึ้นไป

"ค่าโดยสาร 10 หยวนครับ กรุณาหยอดเหรียญด้วย"

ลู่ชิงอวี่: ??? นั่งรถก็ต้องจ่ายเงินด้วยเหรอ?