บทที่ 2: สีเอ้อหูเปิดหมวกริมถนน

บทที่ 2: สีซอเอ้อหูเปิดหมวกริมถนน

เวลาหกโมงครึ่ง ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มมืดสลัว แสงไฟริมถนนสว่างไสวขึ้นมาแล้ว ลู่ชิงอวี่เดินออกมาจากใต้สะพานลอย ทอดน่องไปแถวนั้นพลางคิดว่าหากหางานที่มีที่พักและอาหารให้สักสองสามวันได้ก็คงดี

รอบๆ จัตุรัสกลางเมืองส่วนใหญ่เป็นร้านดอกไม้และร้านกาแฟ ซึ่งไม่ใช่ที่ที่จะมีที่พักหรืออาหารให้

ลู่ชิงอวี่เดินลัดเลาะไปจนสุดจัตุรัสก็ยังไม่เห็นวี่แววของงานที่มีที่พักให้ เขาคิดว่าคงต้องหาซอกมุมอุ่นๆ สักแห่งเพื่อซุกหัวนอนในคืนนี้ ทว่าตอนที่หันหลังกลับ เขากลับเหลือบไปเห็นชายชราคนหนึ่งกำลังสีซอเอ้อหูเปิดหมวกขอทานอยู่

ภายใต้แสงไฟริมถนน ชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก มีไมโครโฟนจิ๋วหนีบไว้กับขาตั้งโน้ตและมีลำโพงพกพาวางอยู่ข้างๆ ฝีมือการสีของเขาไม่ได้มีอะไรพิเศษ ซ้ำท่วงทำนองยังฟังดูแปร่งหู ทว่ากระป๋องบิสกิตตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยธนบัตร

ในบรรดาคนที่เดินผ่านไปมาสิบคน จะต้องมีสักเจ็ดคนที่โยนเงินให้ ทั้งแบงก์ห้า แบงก์สิบ แบงก์ยี่สิบ หรือแม้กระทั่งแบงก์ร้อยสองร้อย กะคร่าวๆ ดูแล้วน่าจะได้สักห้าหกร้อยหยวนเข้าไปแล้ว ข้างกระป๋องยังมีคิวอาร์โค้ดสำหรับสแกนจ่ายเงิน หญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่าน ล้วงกระเป๋าแล้วพบว่าไม่มีเงินสด ก็ยังอุตส่าห์สแกนคิวอาร์โค้ด เสียงระบบจากโทรศัพท์ของชายชราดังขึ้น "รับเงินผ่านอาลีเพย์ ยี่สิบหยวน"

ลู่ชิงอวี่สบถด่าในใจเป็นหมื่นๆ คำ

โลกนี้ช่างใจดีกับนักดนตรีเหลือเกินหรือ? ทักษะแค่นี้ก็หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำขนาดนี้เลยเชียว? ถ้าอย่างนั้นฉัน... พอคิดได้แบบนี้ หัวใจของลู่ชิงอวี่ก็เต้นแรงขึ้นมา เขาเริ่มเรียนเปียโนตอนสามขวบ ไวโอลินตอนสี่ขวบ เครื่องเป่าเครื่องสายอะไรก็ล้วนเคยจับมาหมด แม้จะไม่ได้เป็นปรมาจารย์ซอเอ้อหู แต่รับรองว่าฝีมือต้องกินขาดคุณตาคนนี้อย่างแน่นอน

ลู่ชิงอวี่ก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปหาทันที

เพลงของชายชรายังไม่จบ ลู่ชิงอวี่จึงนั่งยองๆ รออยู่ใกล้ๆ

แม้ท่วงทำนองจะฟังไม่ได้ศัพท์ แต่คุณตากลับเล่นด้วยอินเนอร์เต็มเปี่ยม เมื่อเพลงจบลง เขาก็เห็นเด็กหนุ่มผมทองสภาพซอมซ่อแต่หน้าตาหล่อเหลานั่งอยู่ตรงหน้า

ชายชราก้มลงหยิบแบงก์ร้อยซึ่งเป็นธนบัตรใบใหญ่ที่สุดในกล่องออกมา

"ไอ้หนู เอาไปหาอะไรกินซะนะ"

ลู่ชิงอวี่: โห คุณตาใจดีเกินไปแล้ว

"ผมไม่ได้มาขอเงินครับ"

ชายชรามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "แล้วเอ็งมาทำไมล่ะ..."

ลู่ชิงอวี่: "คุณตาครับ ผมขอลองเล่นดูหน่อยได้ไหม?"

เขาบุ้ยใบ้ไปทางซอเอ้อหู

ชายชรากะพริบตาอย่างนึกขบขัน ซอเอ้อหูเป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้านที่ขึ้นชื่อเรื่องเล่นยาก เด็กสมัยนี้โตมากับเปียโนกันทั้งนั้น มีแต่ผู้ชายรุ่นเขาเท่านั้นแหละที่ยังเล่นอยู่ เจ้าหนุ่มนี่ไม่มีทางเล่นเป็นแน่ คงแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น

"พ่อหนุ่ม นี่มันซอเอ้อหูนะ ไม่ใช่ว่าใครจะจับก็เล่นได้หรอก"

ลู่ชิงอวี่: "ผมทราบครับ ผมเล่นเป็น"

แววตาของชายชราฉายความไม่เชื่อถือ

ทว่าท่าทางของเด็กหนุ่มก็ดูไม่ได้ล้อเล่น หรือว่าปู่ของเขาจะเคยสอนมา?

ด้วยกลัวว่าลู่ชิงอวี่จะมาเล่นสนุก ชายชราจึงถามย้ำ "เอ็งเล่นเป็นจริงๆ รึ?"

ดวงตาสีเข้มของลู่ชิงอวี่ทอประกายจริงใจสุดๆ "อืม ให้ผมลองสักเพลงเถอะครับ ถ้ามีคนให้เงินเรามา แบ่งกันคนละครึ่งดีไหมครับ?"

ชายชรายิ้มกริ่ม เรื่องเงินน่ะไม่ใช่ปัญหา เขามีบ้านเรือนสี่ประสานอยู่ในเมืองหลวงถึงสองหลัง แถมยังมีไร่นาในชนบทอีกสามร้อยเอเคอร์ การมาเปิดหมวกสีซอก็แค่กิจกรรมยามว่างเท่านั้นแหละ

"เอาสิ ลองดูก็ได้"

เขาลุกขึ้นสละที่นั่งให้

ลู่ชิงอวี่รับซอเอ้อหูมานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก ปรับระดับขาตั้งไมค์ให้สูงขึ้นเพื่อให้รับทั้งเสียงร้องและเสียงดนตรี

"คุณตาอยากฟังเพลงอะไรครับ? เดี๋ยวผมเล่นให้ฟัง"

ไม่ว่าจะเป็นเพลงหนานหนีวาน เพลงพระจันทร์เสี้ยว หรือเพลงนัดพบที่เอ๋าเปา เขาก็พอจะงัดมาเล่นได้สักสองสามท่อน

ชายชราเอ่ยขึ้น "มั่นใจขนาดนั้นเชียว? งั้นเอาเพลง 'ดอกไม้งามสีแดง' ก็แล้วกัน"

ลู่ชิงอวี่: ??? "ดอกไม้ ทำไมดอกไม้ถึงแดงนักหรือครับ?"

ชายชราส่ายหน้า "ไม่ใช่ ชื่อเพลง 'ดอกไม้งามสีแดง' ต่างหากล่ะ ไม่รู้จักงั้นรึ? งั้นเพลง 'พวกเราล้วนเป็นพี่น้องที่ดี' ล่ะ?"

ลู่ชิงอวี่ส่ายหน้า ชายชราจึงลองเสนออีกเพลง "'ชนแก้วสิเพื่อนเก่า' ล่ะ?"

ลู่ชิงอวี่: !!! เขาประมาทไปหน่อย ช่องว่างระหว่างวัยของพวกเขามันช่างกว้างใหญ่เสียเหลือเกิน

เห็นดังนั้น ชายชราก็หัวเราะร่วน "นั่นมันเพลงที่ฮิตที่สุดในติ๊กต็อกตอนนี้เลยนะ เอ็งไม่รู้จักเรอะ?"

ลู่ชิงอวี่: "คุณตาครับ แล้วเพลง 'ห่างกันพันลี้' ผลงานชิ้นเอกของคุณเฟ่ยอวี่ชิงล่ะครับ?"

ชายชรา: "เฟ่ยอะไรนะ?"

ลู่ชิงอวี่: "เฟ่ยอวี่ชิงไงครับ... คุณตาไม่เคยได้ยินชื่อนี้จริงๆ เหรอ?"

คราวนี้ชายชราส่ายหน้า "ไม่เคยได้ยินเลย ฉันคงตามเพลงที่พวกวัยรุ่นฟังกันไม่ค่อยทันน่ะ"

จู่ๆ ลู่ชิงอวี่ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ประกายความคิดสว่างวาบขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้น คุณตารู้จักเจย์ โจวไหมครับ?"

ชายชราส่ายหน้า ลู่ชิงอวี่ขนลุกซู่ "แล้วถูหงกาง เซวียจือเชียน วงฟีนิกซ์เลเจนด์ หรือวงเซคันด์แฮนด์โรสล่ะครับ?"

ยิ่งชายชราได้ฟังก็ยิ่งงุนงง "ฉันดูติ๊กต็อกกับหลานสาวทุกวัน ยัยหนูนั่นเจื้อยแจ้วชื่อนักร้องให้ฟังออกบ่อย ฉันก็รู้จักตั้งหลายคนนะ แต่ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อพวกนี้เลยล่ะ?"

ขุมทรัพย์กองโตก่อร่างสร้างตัวขึ้นในหัวของลู่ชิงอวี่ เยี่ยมไปเลย เขารู้วิธีหาเงินก้อนแรกแล้ว พรุ่งนี้เขาจะไปหาร้านอินเทอร์เน็ตแล้วจัดการจดลิขสิทธิ์ให้หมด

ด้วยอารมณ์เบิกบานใจสุดขีด เขาจึงเอ่ยว่า "คุณตาครับ เดี๋ยวผมจะเล่นเพลงอมตะสุดคลาสสิกสำหรับคนทะลุมิติให้ฟัง... เพลง 'หลานถิงซวี่' ครับ"

ชายชราไม่เข้าใจหรอกว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไร แต่ก็ยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี "เอาสิ ลองว่ามาเลย"

ลู่ชิงอวี่ลองทดสอบเสียงซอเอ้อหู... เสียงดีเกินคาด จากนั้นก็ลองเทสต์ไมค์ โห อุปกรณ์ดูบ้านๆ แต่คุณภาพเสียงระดับเทพเลยนะเนี่ย

"คุณตาครับ อุปกรณ์ของคุณตาเจ๋งสุดๆ ไปเลย"

"แหงล่ะ หลานสาวฉันซื้อให้นี่นา"

เธอทุ่มเงินไปกว่าสองแสนหยวนเพื่อสั่งทำเครื่องเสียงชุดนี้โดยเฉพาะ เพียงเพื่อให้คุณตาได้ทำตามใจชอบที่จัตุรัสแห่งนี้

บรรดาคู่รักพากันเดินทอดน่อง ใกล้ๆ กันมีพ่อค้าเร่ขายของเล่นหลอกล่อเด็กๆ ลูกค้าร้านกาแฟก็นั่งจิบกาแฟร้อนรับลมเย็นยามค่ำคืนอยู่ด้านนอก

ท่ามกลางความจอแจ จู่ๆ ท่วงทำนองหนึ่งก็ดังกังวานขึ้น สะกดให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้าลงอย่างลืมตัว

ซอเอ้อหูมีช่วงเสียงที่กว้างขวาง น้ำเสียงทุ้มกังวานเปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก เมื่อบทนำของเพลงหลานถิงซวี่บรรเลงขึ้น มันก็ราวกับมีเรื่องราวบทหนึ่งกำลังถูกร้อยเรียงเปิดเผยออกมา

ชายชรากะพริบตาปริบๆ... ยอดฝีมือเพียงขยับก็รู้ผล เด็กหนุ่มคนนี้คือปรมาจารย์ของจริง

เสียงซอเอ้อหูลอยไปได้ไกล ห่างออกไปห้าสิบเมตร ซูจี้ซิงที่กำลังจิบกาแฟอยู่ถึงกับสะดุ้งตัวลุกพรวด

แม้จะไม่ได้เป็นนักดนตรีมืออาชีพ แต่เขาก็ปั้นนักร้องมามากพอที่จะแยกแยะของดีชั้นเลิศได้ในทันที

สไตล์การเล่นแบบนี้ไม่เหมือนสิ่งใดที่เขาเคยได้ยินมาก่อน น้ำเสียงของซอเอ้อหูแฝงไปด้วยความห่างไกล ทว่าอัดแน่นไปด้วยเรื่องราวที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ

ซูจี้ซิงผุดลุกขึ้นยืน สัญชาตญาณของผู้จัดการนักร้องตะโกนก้องบอกเขาว่าขุมทองกำลังกวักมือเรียกอยู่

เขาทิ้งแก้วกาแฟแล้วเดินตามเสียงเพลงไปจนถึงมุมถนนฝั่งตรงข้ามของจัตุรัส... แล้วก็พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังสีซอเอ้อหูอยู่

ซูจี้ซิงก้าวเข้าไปใกล้ ตรงกับจังหวะที่ลู่ชิงอวี่เริ่มเปล่งเสียงร้องพอดี