บทที่ 30 การพูดคุยอย่างเป็นมิตร

"แล้วถ้าท่านลงมือต่อสู้กับอีกฝ่าย ท่านมั่นใจว่าจะรับมือไหวไหมครับ"

เหอเฉียวอวี่เอ่ยถามอีกครั้ง

"หากอีกฝ่ายมีระดับพลังเท่ากับฉัน โอกาสชนะก็คือ 50 ต่อ 50"

ถังฉี่หย่วนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

ซี๊ด

เหอเฉียวอวี่กับซ่งจิ่งหรานอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า อัศวินผนึกเวทถือเป็นดาวข่มโดยธรรมชาติของผู้มีอาชีพสายเวทมนตร์เลยทีเดียว

โดยทั่วไปแล้ว เมื่ออยู่ในระดับเดียวกัน พวกเขาสามารถบดขยี้ผู้มีอาชีพสายเวทมนตร์ได้อย่างง่ายดาย

แต่ใครจะไปคิดว่า ในตอนนี้ถังฉี่หย่วนกลับบอกว่าทำได้แค่เสมอกับอีกฝ่ายเท่านั้น

"แต่ถ้าฉันร่วมมือกับสัตว์อสูรพาหนะ ก็มีโอกาสชนะถึง 8 ส่วน"

ถังฉี่หย่วนเอ่ยเสริมขึ้นมาอย่างใจเย็น

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วครับ"

เหอเฉียวอวี่รู้สึกโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก แต่ในใจก็แอบบ่นกะปอดกะแปดว่า ทำไมท่านไม่พูดให้จบในรวดเดียวเล่า

กิ๊ซ!

ทันใดนั้น เสียงร้องของนกฟีนิกซ์ที่ดังกึกก้องกังวานทะลุชั้นเมฆและแหวกอากาศก็ดังระเบิดขึ้น

บนท้องนภาอันกว้างใหญ่ สายลมพัดพามวลเมฆให้ม้วนตัว ราวกับปุยเมฆบนท้องฟ้าหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

นั่นไม่ใช่เสียงร้องของนกธรรมดาทั่วไป แต่เป็นเสียงร้องเรียกจากจิตวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์ของสายเลือดหงส์มารหลิงซวี เสียงนั้นทั้งดังกังวานและทรงพลัง กึกก้องราวกับเสียงอสนีบาตจากสรวงสวรรค์ที่ฟาดผ่าลงมากลางทะเลเมฆ และยังคล้ายคลึงกับเสียงหวีดหร้องอันแหลมคมของสายลมที่ฉีกกระชากห้วงอากาศ คลื่นเสียงแผ่ขยายออกไปเป็นระลอกๆ ทันทีที่เสียงนี้กระทบโสตประสาท ก็สั่นสะเทือนจนพลังงานวิญญาณระหว่างฟ้าดินปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง กระแสลมแรงบนที่สูงม้วนตัวกลับอย่างกะทันหัน แม้แต่ปุยเมฆก็ยังถูกเสียงร้องของหงส์มารกระแทกจนแตกสลายและปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า

เดิมทีรอบกายของอัศวินผนึกเวทถังฉี่หย่วนจะมีมิติสยบเวทก่อตัวขึ้นมาเองตามธรรมชาติ พลังงานธาตุใดๆ ล้วนถูกกดข่มเอาไว้อย่างสมบูรณ์

แต่ท่ามกลางเสียงร้องของนกฟีนิกซ์นี้ กลับมีเค้าลางของการถูกทำลายล้างอย่างเห็นได้ชัด

บนท้องฟ้าเบื้องบน ยอดฝีมือทั้ง 3 คนที่ยืนอยู่เหนือหมู่เมฆ ล้วนมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ภายในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด

สัตว์อสูรพาหนะที่อยู่ใต้เท้าของพวกเขายิ่งมีสภาพย่ำแย่กว่า

กริฟฟอนวายุคลั่งถูกคลื่นเสียงกระแทกจนสลบเหมือดคาที่ ร่างของมันร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศในทันที

โชคดีที่เหอเฉียวอวี่และซ่งจิ่งหรานตัดสินใจอย่างฉับไว รีบใช้ม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ที่สลักเวทลอยตัวเอาไว้ จึงสามารถรักษาสภาพการลอยตัวเอาไว้ได้อย่างทุลักทุเล

ส่วนสิงโตสวรรค์คุกทมิฬ ทั่วทั้งร่างของมันมีแสงเย็นเยียบสว่างวาบขึ้นมา ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ เกล็ดสีม่วงเข้มบนตัวของมันเปล่งประกายเจิดจ้า

ความหวาดกลัวปะทุขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ นั่นคือความเคารพยำเกรงที่มาจากส่วนลึกของสายเลือด เป็นความหวาดหวั่นตามสัญชาตญาณเมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันดั้งเดิมของสัตว์เทพยุคโบราณ

วินาทีต่อมา ท่ามกลางทะเลเพลิงก็ปรากฏพายุหมุนสีเขียวครามก่อตัวขึ้น หงส์มารหลิงซวีตัวหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กางปีกสีเขียวครามที่กว้างใหญ่จนบดบังแสงอาทิตย์ ยืนหยัดอย่างสง่างามอยู่กลางเวหา

หงส์มารหลิงซวีสยายขนสีเขียวหยกที่อาบไล้ไปด้วยแสงสว่างแห่งโลกหลิงซวี ปลายปีกสีเขียวอมฟ้าแหวกว่ายท่ามกลางหมู่เมฆและสายลม หางยาว 9 จั้งทิ้งตัวลงมา แสงสีเขียวไหลเวียนไปมา รอบกายมีกระแสลมสีเขียวหมุนวนซ้อนทับกัน เกิดขึ้นเองโดยไร้ซึ่งสายลม สายลมหมื่นลี้ล้วนยอมสยบและพัดวนอยู่รอบกายของมัน

ท่วงท่าของหงส์มารสีเขียวนั้นทั้งงดงามและดุดัน หัวของมันเชิดขึ้นอย่างสง่างาม

เสียงร้องของนกฟีนิกซ์ที่ดังกึกก้องทะลุชั้นเมฆเมื่อครู่นี้ ก็เปล่งออกมาจากปากของมันนั่นเอง ดวงตาสีเขียวมรกตทอประกาย จ้องมองลงมายังเบื้องล่างด้วยความเย่อหยิ่ง เผยให้เห็นถึงความจองหองและความน่าเกรงขามของราชันหงส์แห่งสายลมอย่างเต็มเปี่ยม

อานุภาพระดับนี้ ย่อมไม่ใช่หงส์ธรรมดาอย่างแน่นอน

และบนแผ่นหลังของหงส์มารหลิงซวีที่ทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือนและผู้คนหวาดผวาตัวนี้ ในตำแหน่งที่สูงขึ้นไปอีกหนึ่งชุน และเย่อหยิ่งยิ่งกว่า กลับมีเงาร่างสีทองแดงยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง

นั่นก็คือเจียงหยวนที่กำลังขี่หงส์มารหลิงซวีอยู่นั่นเอง

เพียงแต่ในเวลานี้ เจียงหยวนยังคงรักษาสถานะร่างสถิตเทพเพลิงเอาไว้

คนภายนอกไม่มีทางมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาได้เลย มองเห็นเพียงแค่ร่างเทพสีทองแดงเท่านั้น

"พวกคุณมาหาฉัน มีธุระอะไรหรือ"

เจียงหยวนเปล่งเสียงอันน่าเกรงขามออกมา

เช่นเดียวกับที่ถังฉี่หย่วนและคนอื่นๆ รู้สึกตกตะลึง

ภายในใจของเจียงหยวนเองก็ประหลาดใจเป็นอย่างมากเช่นเดียวกัน

สำหรับคนทั้ง 3 ที่อยู่ตรงหน้านี้ เจียงหยวนย่อมรู้จักเจ้าเมืองเหอเฉียวอวี่และประธานกิลด์ซ่งจิ่งหรานที่มักจะปรากฏตัวในงานสาธารณะอยู่บ่อยครั้งอย่างแน่นอน

แต่ในเวลานี้ ทั้ง 2 คนกลับเป็นเพียงแค่ผู้ติดตามเท่านั้น

คนที่เป็นผู้นำก็คืออัศวินผนึกเวทที่มีเลเวลสูงถึง 172

ข้อมูลเลเวลและอาชีพของผู้มีอาชีพ สามารถเลือกที่จะตั้งค่าให้แสดงผลต่อสาธารณะได้เหมือนกับฉายาความสำเร็จ

เพียงแต่ว่า โดยทั่วไปแล้วผู้มีอาชีพมักจะเลือกซ่อนเอาไว้

ท้ายที่สุดแล้ว การเปิดเผยเลเวลและตำแหน่งของตัวเอง ก็เท่ากับเป็นการเปิดเผยความแข็งแกร่งของตัวเอง ซึ่งจะทำให้ตกเป็นเป้าหมายของคนอื่นได้ง่าย และอาจถูกโจมตีที่จุดอ่อนได้

แต่สาเหตุที่อัศวินผนึกเวทถังฉี่หย่วนไม่ได้ปกปิดข้อมูลเลเวลและอาชีพของตัวเอง

หลักๆ เป็นเพราะเบื้องหลังของเขาคือตัวแทนของสหพันธ์ การเดินทางมาในครั้งนี้ก็เพื่อปกป้องเมืองซานไห่ ซึ่งแฝงไว้ด้วยเจตนาที่จะแสดงแสนยานุภาพ

สำหรับผู้มีอาชีพสายเวทมนตร์ส่วนใหญ่แล้ว การได้เห็นอัศวินผนึกเวทก็เหมือนกับการได้พบเจอกับดาวข่มตามธรรมชาติ

แทบจะไม่มีผู้มีอาชีพสายเวทมนตร์คนไหนกล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับอัศวินผนึกเวทเลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้แบบตัวต่อตัว ซึ่งอัศวินผนึกเวทแทบจะเป็นฝ่ายชนะอย่างแน่นอน

"กระผมคือผู้ตรวจการของสหพันธ์ เขตรับผิดชอบในการลาดตระเวนคือบริเวณรัฐหนานเจียงและพื้นที่โดยรอบ"

"เมื่อได้ยินข่าวว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เกิดปรากฏการณ์ประหลาดที่มีฝนดาวตกเพลิงร่วงหล่นลงมาที่ซากเมืองเทียนไห่อย่างต่อเนื่อง เกรงว่าจะก่อให้เกิดอันตรายต่อเมืองฐานทัพในบริเวณใกล้เคียง จึงได้เดินทางมาตรวจสอบดู"

"ไม่ทราบเลยว่าท่านกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ ขออภัยที่มารบกวน"

หลังจากที่ถังฉี่หย่วนตกตะลึงไปชั่วครู่ เขาก็ยังคงรักษาสถานะที่ไม่เย่อหยิ่งและไม่ถ่อมตนจนเกินไปเอาไว้ได้

แต่ในน้ำเสียงนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเผยให้เห็นถึงความเคารพยำเกรง

ไม่เพียงแต่เป็นการเปิดเผยสถานะและจุดประสงค์ของการมาเยือนในนามของสหพันธ์เท่านั้น แต่ยังเป็นการแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้มีความคิดที่จะตั้งตัวเป็นศัตรูกับเจียงหยวนอีกด้วย

ช่วยไม่ได้ หากอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่มหาจอมเวทระดับเปลี่ยนอาชีพครั้งที่ 6 ที่ควบคุมพลังแห่งเปลวเพลิงขั้นสูงสุด ถังฉี่หย่วนในฐานะอัศวินผนึกเวท ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

แต่หากรวมเข้ากับหงส์มารหลิงซวีที่มีความแข็งแกร่งถึงระดับเปลี่ยนอาชีพครั้งที่ 6 เช่นเดียวกัน ต่อให้เขาจะมีสัตว์อสูรพาหนะ เกรงว่าโอกาสชนะก็คงมีไม่มากนัก

แน่นอนว่า การที่ทั้ง 2 ฝ่ายจะผิดใจและต่อสู้กัน นั่นเป็นเพียงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดเท่านั้น

"อ้อ หากฝนดาวตกเพลิงที่พวกคุณพูดถึง หมายถึงสกิลที่ฉันร่ายออกมาล่ะก็"

"ไม่นึกเลยว่าจะทำให้ทางการต้องตื่นตระหนก"

"พวกคุณวางใจเถอะ ฉันจะไม่ทำลายเมืองซานไห่หรอกนะ"

เจียงหยวนนิ่งคิดไปไม่กี่วินาที

เดิมทีเขาคิดว่าอย่างมากที่สุดก็คงจะดึงดูดความสนใจจากทางการเมืองซานไห่เท่านั้น ดังนั้นต่อให้จะสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ เขาก็ไม่กลัว

แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะดึงดูดความสนใจจากสหพันธ์ จนถึงขั้นส่งยอดฝีมือมาตรวจสอบโดยเฉพาะ

ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบัน การจะรับมือกับผู้มีอาชีพที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองซานไห่ย่อมไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

แต่หากมองไปถึงระดับสหพันธ์ล่ะก็ มันแทบจะไม่คู่ควรให้พูดถึงเลย

โดยเฉพาะเมื่อสหพันธ์เป็นฝ่ายลงมือ ส่งอัศวินผนึกเวทซึ่งเป็นดาวข่มของนักเวทมาจัดการ

เจียงหยวนเคยศึกษาเกี่ยวกับอาชีพระดับมหากาพย์อย่างอัศวินผนึกเวทมาบ้างแล้ว

และตัวเองก็ยังเป็นอาชีพนักเวทที่ถูกข่มทางอีกด้วย

บางทีหากอัศวินผนึกเวทลงมือ พลังงานธาตุในร่างกายของเขาอาจจะใช้งานไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ดังนั้น เช่นเดียวกับถังฉี่หย่วน ภายในใจของทั้ง 2 ฝ่ายต่างก็มีความรู้สึกหวาดระแวงอยู่ลึกๆ

"ถ้าอย่างนั้นเรื่องทั้งหมดนี้ก็คงเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดใช่ไหมครับ"

ถังฉี่หย่วนฝืนยิ้มออกมา

"เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ นั่นแหละ"

เจียงหยวนเห็นด้วยกับคำพูดนี้เป็นอย่างมาก

เมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกฝ่ายก็ล้วนแฮปปี้

ในที่สุดก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจของเหอเฉียวอวี่และซ่งจิ่งหรานที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด ก็ถูกยกออกไปเสียที

"ถ้าอย่างนั้นไม่ทราบว่าท่านเดินทางมาจากที่ใด แล้วเป็นคนของสหพันธ์เราหรือไม่ครับ"

พอได้ยินเจียงหยวนพูดจาผ่อนปรน ภายในใจของถังฉี่หย่วนก็โล่งอกขึ้นมาเปราะหนึ่ง

อย่างน้อย เขาก็ตัดความเป็นไปได้ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดออกไปได้แล้ว

เจียงหยวนไม่ได้มีความคิดเป็นศัตรูกับพวกเขา

"ใช่"

เจียงหยวนพยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้นก็เยี่ยมไปเลย ไม่ทราบว่าตอนนี้ท่านดำรงตำแหน่งอะไรในสหพันธ์หรือครับ"

ถังฉี่หย่วนลองหยั่งเชิงถามดู

คนตรงหน้านี้มีความแข็งแกร่งอย่างต่ำก็ระดับเปลี่ยนอาชีพครั้งที่ 6 ย่อมไม่ใช่บุคคลนิรนามที่ไม่มีใครรู้จักอย่างแน่นอน

เพียงแต่ เจียงหยวนไม่ได้ตอบคำถามนี้

"เป็นผมที่เสียมารยาทเอง"

"ถ้าอย่างนั้น ไม่ทราบว่าท่านพอจะบอกนามแฝงให้ทราบได้หรือไม่ครับ"

"แบบนี้ ผมจะได้มีคำตอบไปรายงานเบื้องบนของสหพันธ์ และถือเป็นการปิดฉากภารกิจในครั้งนี้ด้วย"

"สำหรับบุคคลที่เป็นมิตรซึ่งลงทะเบียนไว้กับสหพันธ์ วันหน้าหากบังเอิญไปพบเจอผู้มีอาชีพคนอื่นๆ ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงความขัดแย้งและการปะทะกันโดยไม่จำเป็นได้ครับ"

ถังฉี่หย่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอวิธีประนีประนอมขึ้นมา