บทที่ 64 - บุกโจมตี (1)

บทที่ 64 - บุกโจมตี (1)

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น จ้าวเย่าก็วุ่นวายอยู่กับการวิ่งเต้นจัดการเรื่องเอกสารและเซ็นสัญญากับเซียวซืออวี่

จากนั้นเขาก็ต้องมานั่งวางแผนตกแต่งร้านกาแฟใหม่ ถึงแม้จะไม่ต้องรื้อทำใหม่ทั้งหมด แต่ก็ต้องจัดวางตำแหน่งโต๊ะเก้าอี้ใหม่ ปรับแสงไฟให้สว่างขึ้นอีกนิด แล้วก็ต้องหาที่ตั้งคอนโดแมว ของเล่นแมว และอุโมงค์แมว นอกจากนี้ยังต้องสั่งซื้อห้องน้ำแมวอัตโนมัติมาเพิ่มอีกหลายเครื่อง รวมไปถึงพัดลมดูดอากาศและเครื่องฟอกอากาศด้วย

ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ แต่พอต้องมาลงมือทำจริงๆ จ้าวเย่าถึงได้รู้ว่ารายละเอียดปลีกย่อยมันเยอะแยะจุกจิกไปหมด

ผลก็คือตลอดหนึ่งถึงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา จ้าวเย่าต้องขลุกอยู่ที่คาเฟ่แมวแทบจะตลอดเวลา เขาต้องออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่และกลับมาตอนดึกดื่น พอหัวถึงหมอนปุ๊บก็สลบเหมือดไปทันที

และภาพความวุ่นวายทั้งหมดนี้ก็ถูกจับตามองโดยดวงตากลมโตคู่หนึ่งอย่างเงียบๆ

"ฉันไปล่ะนะ" จ้าวเย่าสะบัดก้อนถ่านที่เกาะหนึบและกำลังกัดรองเท้าของเขาอย่างบ้าคลั่งออกไป ก่อนจะเปิดประตูและเดินออกจากบ้าน

ก้อนถ่านจ้องมองแผ่นหลังของจ้าวเย่าด้วยสายตาเคียดแค้น มันบ่นอุบอิบด้วยความเจ็บใจ "ไอ้หมอนี่มันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว ทำไมพลังของฉันถึงไม่มีคุณสมบัติในการโจมตีเลยนะ"

หยวนหยวนปรายตามองเก้าอี้นวดที่ก้อนถ่านเคยสำรอกออกมา ตอนนี้มัทฉะกำลังนอนเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนนั้น ตั้งแต่เก้าอี้นวดตัวนี้ปรากฏตัวขึ้นมา มันก็ถูกมัทฉะยึดครองไปโดยปริยายและกลายเป็นบัลลังก์ส่วนตัวของมันไปแล้ว

ในบ้านหลังนี้ นอกจากจ้าวเย่าแล้ว หากมีแมวตัวไหนหาญกล้ากระโดดขึ้นไปนอนบนเก้าอี้ตัวนั้นล่ะก็ จะต้องโดนมัทฉะรัวกรงเล็บตะปบใส่ไม่ยั้งแน่นอน

ตอนนี้มัทฉะกำลังนอนแผ่หลาอยู่บนบัลลังก์ของตัวเอง ดื่มด่ำไปกับระบบสั่นสะเทือนของเก้าอี้นวด พุงกะทิสีขาวของมันสั่นกระเพื่อมไปตามจังหวะ มันหลับตาพริ้มด้วยความฟินสุดขีด

จังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเพลงดังแว่วมาจากทางริมหน้าต่าง

"แม้นน้ำทะเลจะเหือดแห้ง หินผาจะแหลกสลาย ฟ้าจะถล่ม ดินจะทลาย พวกเราก็จะเคียงบ่าเคียงไหล่จับมือกันไว้"

"แม้นน้ำทะเลจะเหือดแห้ง หินผาจะแหลกสลาย ฟ้าจะถล่ม ดินจะทลาย พวกเราก็จะเคียงบ่าเคียงไหล่จับมือกันไว้"

มัทฉะหันไปร้องโวยวายด้วยความหงุดหงิด "เบาเสียงหน่อยสิยัยอ้วน แค่ดูซีรีส์จะเปิดเสียงดังไปหาพระแสงอะไรยะ"

อลิซาเบธที่อยู่ริมหน้าต่างยอมลดเสียงลงอย่างว่าง่าย ซึ่งถือเป็นเรื่องแปลกมากที่มันไม่ลุกขึ้นมาฉะกับมัทฉะเหมือนทุกที สายตาของมันยังคงจดจ่ออยู่ที่หน้าจอสมาร์ตโฟนอย่างไม่วางตา

ช่วงที่ผ่านมานี้อลิซาเบธเริ่มติดซีรีส์งอมแงม เรื่องที่กำลังดูอยู่นี้ก็คือซีรีส์ย้อนยุคสุดฮิต มันดูจนลืมกินลืมนอน ถึงขนาดขี้เกียจจะไปต่อล้อต่อเถียงกับมัทฉะเลยทีเดียว

ส่วนแมงโก้กับก้อนถ่านก็กำลังวิ่งไล่จับกันไปมาทั่วห้องนั่งเล่น แมงโก้วิ่งเล่นเพราะความสนุกสนาน แต่ก้อนถ่านวิ่งเล่นเพื่อฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น หวังว่าสักวันจะสามารถโค่นจ้าวเย่าลงได้

เมื่อเห็นแมวแต่ละตัวกำลังหมกมุ่นอยู่กับกิจกรรมของตัวเอง หยวนหยวนก็แอบเปิดสมาร์ตโฟนขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "มันไปแล้ว ไอ้ปีศาจนั่นออกไปแล้ว พวกนายรีบมาช่วยฉันเร็วเข้า"

ในแชตกลุ่มที่ชื่อว่า 'ภารกิจกู้ชีพไก่ทอดไส้ทะลัก' เหมียวหล่อขั้นเทพตอบกลับมาว่า "ไปแล้วงั้นเหรอ ถ้างั้นพวกเราก็ลุยกันเลย"

"เจ้าอ้วนยังมาไม่ถึงเลย" หัวหน้าเสือดาวพิมพ์บอก "แท็กเจ้าอ้วนนักล่าลู่ปัน แกบอกว่าจะมาร่วมวงด้วยไม่ใช่เหรอ ตอนนี้มุดหัวอยู่ไหนเนี่ย"

เจ้าอ้วนนักล่าลู่ปันตอบกลับมาว่า "ฉันท้องเสีย ท้องร่วงหนักมาก รอแป๊บนึงนะ"

"ยุ่งยากชะมัด" เทพเหนือเทพบ่น "ตกลงแกจะเอายังไง ไหวหรือเปล่าเนี่ย"

เจ้าอ้วนนักล่าลู่ปัน "แป๊บนึงๆ ใกล้เสร็จแล้ว"

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เจ้าอ้วนก็ยังมาไม่ถึง ซ้ำร้ายยังเงียบหายไปและติดต่อไม่ได้อีกเลย

ณ สนามหญ้าภายในหมู่บ้านของจ้าวเย่า มีแมวสามตัวกำลังสุมหัวกันอยู่ สิ่งที่น่าสนใจก็คือแมวทั้งสามตัวต่างก็สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กๆ ไว้บนหลัง และดูเหมือนว่าในกระเป๋าจะใส่สมาร์ตโฟนเอาไว้ด้วย

แมวเบงกอลลายจุดตัวหนึ่งบ่นอย่างหัวเสีย "ไอ้อ้วนไม่ได้เรื่องเอ๊ย ไม่มาก็ไม่บอก ปล่อยให้พวกเรารอตั้งนาน รนหาที่ตายชัดๆ"

[จบแล้ว]