บทที่ 19: การขอร้องให้อีกฝ่ายให้อภัยคือทางรอดเดียวของพวกคุณ

บทที่ 19: การขอร้องให้อีกฝ่ายให้อภัยคือทางรอดเดียวของพวกคุณ

หลังจากเห็นใบเสร็จเหล่านี้... เขาก็พอจะนึกภาพออกเลยว่า ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเด็กๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาล้วนเป็นหลี่เว่ยกั๋วที่คอยรับผิดชอบ

หลี่เว่ยกั๋วเป็นคนจ่ายค่ากินอยู่

หลี่เว่ยกั๋วเป็นคนจ่ายค่าเทอม

หลี่เว่ยกั๋วเป็นคนซื้อเสื้อผ้าให้

หลี่เว่ยกั๋วเป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลยามเจ็บไข้ได้ป่วย

หลี่เว่ยกั๋วเป็นคนจ่ายค่าเรียนพิเศษ ค่าอุปกรณ์การเรียน และค่าเรียนเสริมทักษะต่างๆ

เรียกได้ว่า... หลี่เว่ยกั๋วเพียงลำพัง ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อส่งเสียเด็กทั้งสามคนนี้ให้ได้เรียนหนังสืออย่างแท้จริง

หากเด็กทั้งสามคนนี้ไม่ใช่ลูกนอกสมรสของหลี่เว่ยกั๋ว... ผู้บริจาคที่แสนดีอย่างเขาก็ถือเป็นบุคคลที่หาได้ยากยิ่ง อย่างน้อยตัวเขาเองก็ไม่เคยพบเจอคนแบบนี้มาก่อน

เมื่อหยางหมิงฮุยได้ยินสิ่งที่จางเหว่ยพูด สีหน้าของเธอก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที

เธอเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "ทนายจาง คุณหมายความว่ายังไงคะ? พวกเราไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ เมื่อ 9 ปีก่อน จู่ๆ เขาก็ได้ข่าวว่าบ้านเรายากจน เลยเสนอตัวมาส่งเสียให้ลูกๆ เราเรียนหนังสือเองต่างหาก"

อีกสองคนก็พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย

พวกเขาพากันบ่นกระปอดกระแปด "ใช่ๆ ตอนแรกพวกเราก็ไม่ได้อยากส่งเด็กๆ ไปโรงเรียนด้วยซ้ำ เสียเวลาทำมาหากินไปตั้งหลายปี แถมยังไม่มีใครคอยช่วยงานไร่งานนาที่บ้านอีก"

"นั่นสิ! ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าจะโดนฟ้องแบบนี้ พวกเราไม่มีทางเชื่อคำพูดตาแก่หลี่เว่ยกั๋วแล้วส่งลูกไปเรียนหนังสือหรอก!"

"ตอนนั้นเรายังสงสัยอยู่เลยว่าบนโลกนี้จะมีคนดีขนาดนี้ได้ยังไง พอมาคิดดูตอนนี้ แกคงวางแผนระยะยาว กะจะรอฟ้องเรียกค่าเสียหายจากพวกเราน่ะสิ!"

ทั้งสามคนแย่งกันพูด ระบายอารมณ์ออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

คำพูดคำจาของพวกเขามีแต่คำว่า "ตาแก่นั่น" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่หลงเหลือความเคารพเลยแม้แต่น้อย

เมื่อจางเหว่ยเห็นเช่นนั้น เขาก็หมดความอดทน สีหน้าของเขาค่อยๆ เย็นชาลง

ไม่ว่าหลี่เว่ยกั๋วจะทำอะไรลงไปถึงทำให้พวกเขาพ่นคำพูดร้ายกาจออกมาแบบนี้ได้

แต่เมื่อมองในมุมที่หลี่เว่ยกั๋วคอยส่งเสียเลี้ยงดูลูกๆ ของพวกเขามาถึง 9 ปี... พวกเขาก็ไม่สมควรเรียกอีกฝ่ายว่า "ตาแก่นั่น" อย่างเต็มปากเต็มคำเช่นนี้

"พวกคุณอาจจะยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก

มองไปที่ทั้งสามคนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อีกฝ่ายยื่นฟ้องพวกคุณแล้ว โดยเรียกร้องค่าปรับผิดสัญญาสูงถึง 10 เท่า พ่วงด้วยข้อหาฉ้อโกงที่พวกคุณได้กระทำลงไป"

"หากศาลตัดสินว่ามีความผิดจริง ตัวการหลักจากทั้งสามครอบครัวของพวกคุณ ต่อให้ไม่ถึง 10 ปี แต่ก็ต้องรับโทษจำคุกอย่างน้อย 3 ปีขึ้นไป!"

สิ้นเสียงของทนายความ

เสียงบ่นโวยวายของหยางหมิงฮุยและอีกสองคนก็หยุดชะงักลงกะทันหัน

ความเหลือเชื่อปรากฏชัดบนใบหน้าของทุกคน

เจือปนไปด้วยความตื่นตระหนก

"ค่าปรับ 10 เท่า? 1.3 ล้านหยวนเนี่ยนะ? ต่อให้พวกเราขายบ้านทิ้งก็ยังได้เงินไม่ถึงขนาดนั้นเลย แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปชดใช้ให้เขาล่ะ?"

"ติดคุกงั้นเหรอ? พวกเราไปฉ้อโกงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

"พวกเราก็แค่ครอบครัวคนจนธรรมดาๆ ที่รับเงินบริจาคจากหลี่เว่ยกั๋ว พวกเราไปทำผิดข้อหาฉ้อโกงตอนไหน?"

"ทนายจาง พวกเราเล่าทุกอย่างให้คุณฟังหมดแล้วนะ คุณต้องช่วยพวกเราด้วย..."

ทั้งสามคนเข้ามารุมล้อมจางเหว่ยด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

ทว่าจางเหว่ยกลับแค่นเสียงเย็น

แม้ว่าเขาจะรู้สึกรังเกียจท่าทีของคนกลุ่มนี้ แต่ในฐานะทนายความของพวกเขา... เขายังคงวิเคราะห์อย่างจริงจังตามหลักวิชาชีพ "การที่อีกฝ่ายฟ้องร้องพวกคุณในข้อหาฉ้อโกง น่าจะมีสาเหตุมาจากการที่พวกคุณยังคงไปรีดไถเงินจากเขา ทั้งที่ลูกๆ ของพวกคุณลาออกจากโรงเรียนไปแล้ว..."

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ

หยางหมิงฮุยก็โพล่งแทรกขึ้นมาเสียงดัง "ทีหลังพวกเราก็ไม่ได้ขอเงินอะไรมากมายเลย แล้วทำไมพวกเราต้องจ่ายตั้ง 1.3 ล้านด้วย? แถมยังต้องติดคุกตั้ง 3 ปีอีก?"

"ทำไมกัน?!"

จางเหว่ยเห็นว่าเธอยังคงยโสโอหังและหน้าด้านไม่เลิก

จึงแค่นเสียงหยัน "พวกคุณคงไม่รู้ด้วยซ้ำสินะว่าข้อหาฉ้อโกงคืออะไร"

พูดจบ

เขาก็เริ่มอธิบายข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความผิดฐานฉ้อโกงให้ทั้งสามคนฟังอย่างละเอียด

"องค์ประกอบความผิดฐานฉ้อโกงมีอยู่ 3 ประการ: ประการแรก องค์ประกอบภายใน ต้องมีเจตนาทุจริตเพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพย์สิน การที่พวกคุณพยายามขู่เข็ญเอาเงินจากหลี่เว่ยกั๋วซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถือว่าเข้าข่ายเจตนาดังกล่าวแล้ว"

"ประการที่สอง องค์ประกอบภายนอก คือการกระทำด้วยการหลอกลวง ปกปิดข้อความจริงที่ควรบอกให้แจ้ง จนเป็นเหตุให้ผู้เสียหายยอมส่งมอบทรัพย์สินให้ การที่พวกคุณปิดบังเรื่องที่เด็กๆ ลาออกจากโรงเรียนไปแล้ว ก็เข้าเงื่อนไขข้อนี้เช่นกัน"

"ประการที่สาม จำนวนเงินที่ได้จากการหลอกลวงต้องมีมูลค่าตั้งแต่ 3,000 หยวนขึ้นไปจึงจะถือว่าเป็นความผิดอาญา ซึ่งยอดเงินของพวกคุณก็ทะลุเกณฑ์นี้ไปไกลโขแล้ว"

ยิ่งเขาอธิบาย

ใบหน้าของหยางหมิงฮุยและอีกสองคนก็ยิ่งหมองคล้ำลงเรื่อยๆ

พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย... ว่าแค่การรับเงินบริจาค จะทำให้พวกตนเข้าข่ายองค์ประกอบความผิดครบทั้ง 3 ประการได้จริงๆ

บางคนถึงกับแข้งขาพานสั่นเทา เรี่ยวแรงหดหายไปดื้อๆ

หากการฟ้องร้องเป็นผลสำเร็จ... พวกเขาอาจจะต้องไปนอนซิวข้าวแดงในคุกจริงๆ!

"ไม่ ไม่ ไม่ใช่นะ เงินที่เราได้มาคือเงินบริจาค ไม่ใช่เงินฉ้อโกง ทนายจาง คุณต้องช่วยพวกเรานะ..."

ทั้งสามคนทรุดตัวลงกับพื้น เงยหน้ามองจางเหว่ยอย่างน่าเวทนา

แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยการเว้าวอน

ทว่า... จางเหว่ยกลับส่ายหน้า "พฤติกรรมของพวกคุณเข้าข่ายองค์ประกอบความผิดครบถ้วน ผมเองก็จนปัญญา อีกฝ่ายฟ้องร้องให้จำคุกพวกคุณ 10 ปีและเรียกค่าปรับ 10 เท่า อย่างมากที่สุดผมก็ทำได้แค่..."

เขาชะงักไปชั่วครู่

กวาดสายตามองทั้งสามคนอีกครั้ง

แล้วกล่าวต่อ "อย่างมากที่สุดผมก็ขอให้ศาลลดโทษจำคุกเหลือคนละ 3 ปี พร้อมกับจ่ายค่าปรับผิดสัญญาและค่าปรับทางอาญา 5 เท่า"

พอทั้งสามคนได้ยินเช่นนั้น

ใบหน้าก็ยิ่งซีดเผือดลงด้วยความหวาดกลัว

พวกเขาไม่เคยนึกฝันเลยว่าแค่การเอาเรื่องเรียนของลูกๆ มาบีบบังคับทางศีลธรรมกับหลี่เว่ยกั๋ว จะกลายเป็นเรื่องที่โยงไปถึงคดีฉ้อโกงได้

ยิ่งไปกว่านั้น

ผลลัพธ์ที่ตามมากลับรุนแรงถึงเพียงนี้

"ตอนนี้ ทางออกที่ดีที่สุดคือต้องพยายามปรับความเข้าใจกับคู่กรณี ขอร้องให้อีกฝ่ายให้อภัย และยอมถอนฟ้องแต่โดยดี ไมอย่างนั้นพวกคุณไม่มีทางชนะคดีนี้หรอก"

จางเหว่ยสูดลมหายใจเข้าลึก และชี้แนะหนทางรอดสุดท้ายให้อย่างจริงจัง

จากคำบอกเล่าของหยางหมิงฮุยและอีกสองคน เขาประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดจนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

คดีฟ้องร้องนี้... ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้ลงมาว่าความให้ พวกเขาก็ไม่มีทางชนะ

พวกเขากระทำผิดครบองค์ประกอบความผิดฐานฉ้อโกงทั้ง 3 ประการ

แถมยังเป็นการเอาเปรียบจากเงินบริจาคด้วยความหวังดีของคนดีคนหนึ่ง เมื่อพิจารณาจากจุดนี้ ศาลอาจจะพิจารณาลงโทษให้หนักขึ้นด้วยซ้ำ

หากไม่อยากติดคุก หนทางเดียว... คือต้องทำให้อีกฝ่ายยอมถอนฟ้องให้ได้

ถึงอย่างไรเสีย แม้เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับการฉ้อโกง แต่มันก็ยังถือเป็นคดีความผิดต่อส่วนตัว

มันเป็นคดีประเภทที่ 'หากไม่มีผู้เสียหายร้องทุกข์ เจ้าหน้าที่ก็จะไม่ดำเนินการสอบสวน'

ตราบใดที่คู่กรณีตัดสินใจไม่เอาความ หน่วยงานอัยการก็จะไม่ฝืนดำเนินการยื่นฟ้องต่อไปให้เสียเวลาเปล่า

ส่วนหยางหมิงฮุยกับอีกสองคนที่กำลังทรุดกองอยู่กับพื้น หลังจากได้ยินทางรอดเพียงหนึ่งเดียวนี้... ใบหน้าก็พลันบิดเบี้ยวด้วยความโศกเศร้า

พวกเขาจมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์แบบ