บทที่ 9 เฒ่าจาง ตกลงคุณไปทำอะไรมากันแน่?

บทที่ 9 เฒ่าจาง ตกลงคุณไปทำอะไรมากันแน่?

"นี่เขา... คิดว่าพวกเราเป็นแก๊งต้มตุ๋นงั้นหรือ?"

นายตำรวจรุ่นเก๋ากับตำรวจฝึกหัดผู้เป็นลูกศิษย์สบตากันด้วยความรู้สึกอับจนหนทาง

ยุคสมัยนี้... พวกมิจฉาชีพอาละวาดกันเกลื่อนเมือง จนตำรวจตัวจริงกลับถูกเข้าใจผิดว่าเป็นแก๊งต้มตุ๋นไปเสียได้

หลังจากได้ฟังบันทึกเสียงการสนทนา พวกเขาก็รีบรุดเดินทางมายังเมืองจินเฉิงเพื่อสืบหาความจริงของเรื่องนี้

"อาจารย์ครับ พวกเราจะเอายังไงกันต่อดี?" ตำรวจฝึกหัดหนุ่มที่เพิ่งเคยเจอสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรกอดไม่ได้ที่จะหันไปมองนายตำรวจผู้เป็นอาจารย์

นายตำรวจรุ่นเก๋าส่ายหน้าอย่างจนใจ ในเมื่อโทรศัพท์ไปเรียกอีกฝ่ายมาไม่ได้ พวกเขาก็คงต้องลงพื้นที่ไปตรวจสอบสถานการณ์ด้วยตัวเอง

อันที่จริง หลังจากมาถึงเมืองจินเฉิง พวกเขาได้รวบรวมข้อมูลจากหลายแหล่งและพบว่า จางชิงหยวน... ก็เป็นเพียงชายชราธรรมดาๆ คนหนึ่ง เขาไม่เคยมีประวัติด่างพร้อยหรือทำอะไรออกนอกลู่นอกทางเลย

ส่วนเรื่องคลิปเสียงในสายโทรศัพท์นั้น... เต็มที่ก็ใช้เป็นได้แค่ข้อมูลอ้างอิง ในทางทฤษฎีแล้ว มันไม่สามารถนำมาใช้เอาผิดใครได้ ท้ายที่สุดแล้ว... ในความเป็นจริงก็มีคนมากมายที่ชอบพูดจาโอ้อวดเกินจริง

"พวกเราคงต้องไปที่นั่นด้วยตัวเองแล้วล่ะ" นายตำรวจรุ่นเก๋ายิ้มเจื่อน ส่ายหน้าอย่างขมขื่น

โดนงูกัดครั้งเดียว เห็นเชือกกล้วยก็ผวาไปสิบปี คนที่เคยถูกหลอกมาแล้วย่อมหวาดระแวงเป็นธรรมดา อีกฝ่ายคงไม่มีทางยอมเชื่อการติดต่อทางโทรศัพท์แบบนี้อีกแน่

จากนั้น เขาจึงพาลูกศิษย์พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นอีกหลายนาย เดินทางไปยังสถานพักฟื้นคนชรา...

สองชั่วโมงต่อมา ณ สถานพักฟื้นคนชรา

"รุกฆาต!" จางชิงหยวนซึ่งกำลังเดินหมากรุกอยู่กับฉินมู่ ร้องตะโกนออกมาอย่างผู้ชนะ

เขาพ่ายแพ้มาตลอดทั้งช่วงบ่าย ในที่สุด... เขาก็สามารถเชิดหน้าชูตาได้เสียทีหลังจากเอาชนะได้หนึ่งกระดาน หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปในวงการหมากรุกของสถานพักฟื้นแห่งนี้ล่ะก็ เขาคงเอาไปคุยโวได้ยันลูกบวช

"หึๆ เสี่ยวฉิน กระดานนี้ฝีมือเธอไม่เท่าไหร่เลยนะ พอไม่ได้มัวแต่แอบเล่นมือถือไปด้วย เธอก็เอาชนะฉันไม่ได้แล้วล่ะสิ?" จางชิงหยวนจัดเรียงตัวหมากบนกระดานพลางมองหน้าฉินมู่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ฉินมู่ "..."

ช่วงบ่ายที่ผ่านมา เขาเกือบจะกวาดเงินของจางชิงหยวนมาจนหมดตัวแล้ว โดยอาศัยแอปพลิเคชันหมากรุกระดับ "ปรมาจารย์" ในโทรศัพท์มือถือ ท้ายที่สุด เขาก็ทนรู้สึกผิดไม่ไหวจึงต้องวางโทรศัพท์ลง แล้วเลือกที่จะประลองด้วยฝีมือที่แท้จริงของตนเอง

เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากคลุกคลีกับการเล่นหมากรุกระดับสูงมาถึงสามปี อย่างน้อยเขาก็น่าจะผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะกับจางชิงหยวนได้บ้าง แต่ใครจะไปคาดคิด... ว่าพอไม่ได้โกง เขาก็สู้จางชิงหยวนไม่ได้เลยจริงๆ จางชิงหยวนสามารถรุกฆาตเขาได้อย่างรวดเร็วและหมดจด

"มาๆ เล่นกันอีกสักตา คราวนี้ให้เธอเดินหมากแดงก่อนเลย" จางชิงหยวนดูเหมือนจะติดลมกับการเล่นหมากรุกเข้าเสียแล้ว เขาเริ่มเร่งเร้าอีกครั้ง

"จางชิงหยวน นายยังมีกะจิตกะใจมานั่งเล่นหมากรุกอยู่อีกเรอะ? คนจากสถานีตำรวจมาตามหานายแน่ะ ตกลงนายไปก่อเรื่องอะไรมา?" ในตอนนั้นเอง หลี่เว่ยกั๋วก็รีบร้อนเดินเข้ามาจากด้านนอก

จางชิงหยวนชะงักงัน เขารู้สึกงุนงงเล็กน้อย

"เมื่อครู่นี้มีสหายตำรวจหลายนายมาที่สถานพักฟื้นของเรา เจาะจงว่ามาหาจางชิงหยวนโดยเฉพาะเลยล่ะ" หลี่เว่ยกั๋วอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติม

จางชิงหยวนยิ่งงุนงงหนักเข้าไปใหญ่ คนจากสถานีตำรวจ... มาหาเขาทำไมกัน? เขาไม่ได้ถูกใครหลอก และก็ไม่ได้ไปหลอกลวงใครเสียหน่อย แต่ในเมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว ชายชรารีบวางตัวหมากในมือลงแล้วเดินตามหลี่เว่ยกั๋วไปทันที

"ผมไปด้วยครับ" สีหน้าของฉินมู่สว่างวาบขึ้น เขาพอจะเดาเรื่องราวคร่าวๆ ได้แล้ว ชายหนุ่มจึงเดินตามไปด้วย ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องนี้... ก็มีต้นเหตุมาจากเขานั่นเอง

ไม่นาน จางชิงหยวนก็ได้พบกับนายตำรวจรุ่นเก๋า

"พวกแก๊งต้มตุ๋น... ถูกจับได้แล้วเหรอครับ?" หลังจากการพูดคุยกันสั้นๆ จางชิงหยวนก็ตกตะลึง ก่อนจะเผยสีหน้าดีใจออกมา ชายชรากล่าวอย่างเบิกบานใจ "พวกสิบแปดมงกุฎสมควรโดนจับแล้วล่ะ!"

นายตำรวจรุ่นเก๋ายิ้มเจื่อน จากนั้นจึงกล่าวว่า "คุณลุงครับ สาเหตุหลักที่เรามาหาคุณในวันนี้ ก็เพื่อจะสอบถามเกี่ยวกับสายโทรศัพท์เมื่อวานนี้..."

จางชิงหยวนกะพริบตาปริบๆ จากนั้นก็โบกมือปฏิเสธพลางกล่าวว่า "อ๋อ สายนั้นน่ะเหรอ ความจริงฉันเกือบจะโดนหลอกแล้วล่ะ แต่โชคดีที่ได้เสี่ยวฉินคอยเตือน ฉันก็เลยรอดมาได้" พูดจบ เขาก็ชี้ไปทางฉินมู่

สีหน้าของนายตำรวจรุ่นเก๋าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหันไปมองฉินมู่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แล้วเอ่ยชม "สมกับเป็นคนหนุ่มจริงๆ ไหวพริบดีมาก โชคดีจริงๆ ที่ไม่ตกเป็นเหยื่อในครั้งนี้"

ฉินมู่ส่งยิ้มรับ ส่วนนายตำรวจรุ่นเก๋าก็หันกลับมามองจางชิงหยวนอีกครั้ง เขาวกกลับเข้าสู่จุดประสงค์หลักของการมาเยือน และเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ เกี่ยวกับสายโทรศัพท์เมื่อวานนี้ ตอนท้ายคุณไม่ได้พูดเหรอครับว่า... ลูกชายของคุณก่อคดีฆาตกรรมตั้งสิบสามคดี แถมยังฆ่าคนตายคาที่ด้วย? คุณลุงยังจำได้ไหมครับ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางชิงหยวนก็อ้าปากค้าง อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อตระหนักได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เขาก็รีบหันไปมองฉินมู่อีกครั้ง ชายชราปฏิเสธลั่น "สหายตำรวจ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยนะ!"

"ตอนนั้นเสี่ยวฉินเป็นคนถือโทรศัพท์ฉัน แล้วก็เป็นคนคุยกับพวกมิจฉาชีพนั่นด้วย"

นายตำรวจรุ่นเก๋าขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจนัก "คุณลุงครับ คุณไม่ให้ความร่วมมือเลยนะ ผมฟังคลิปเสียงบันทึกการสนทนามาแล้ว ในนั้นมันเสียงของคุณลุงตลอดทั้งสายเลย"

จางชิงหยวนเบิกตากว้าง ดูเหมือนเขาจะพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ก็จริงอย่างที่ว่า ตอนที่พวกสิบแปดมงกุฎโทรมาเมื่อวาน... เสียงที่ตอบโต้ไปเป็นเสียงของเขามาตลอด ฉินมู่ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักคำ

โชคดีที่ในเวลานั้น ฉินมู่ก้าวออกมายอมรับและอธิบายเรื่องราวทั้งหมด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา นายตำรวจรุ่นเก๋า ตำรวจฝึกหัด และคนอื่นๆ ก็ได้ปะติดปะต่อความจริงทั้งหมดจนเข้าใจ

"คุณหมายความว่า... คุณเลียนเสียงของจางชิงหยวน แล้วเป็นคนเจรจากับพวกสิบแปดมงกุฎงั้นเหรอ?"

"เสียงทั้งหมดในสายโทรศัพท์นั่น คุณเป็นคนทำเองทั้งหมดเลย?"

"แล้วคนคนนี้ ก็คือเฒ่าหลี่ที่ตายไปแล้วในสายงั้นสิ?"

นายตำรวจรุ่นเก๋าชี้ไปที่หลี่เว่ยกั๋ว พลางมองหน้าฉินมู่ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

และฉินมู่... เพื่อเป็นการพิสูจน์ตัวเอง เขาจึงทวนประโยคนั้นซ้ำด้วยการเลียนเสียงให้ดูต่อหน้าต่อตา น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเหมือนกันเป๊ะราวกับคนๆ เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยนเลยแม้แต่น้อย