ตอนที่ 100 เปิดประตูให้ความอบอุ่น (ฟรี)

ตอนที่ 100 เปิดประตูให้ความอบอุ่น

ภายใต้เมฆฝนดำมืดคือ ที่ตั้งของพันธมิตรอมตะชิงโจว

มารอมตะทุกคนที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ราวกับพลังแห่งสวรรค์ พวกเขารู้สึกตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

“ไม่! โจมตีเร็วเข้า ฆ่าเขาซะ ไม่งั้นพวกเราทั้งหมดจะไม่มีใครรอดไปได้!”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เว่ยหมิงห่าวก็ไม่สามารถนั่งนิ่งรอความตายได้ ดังนั้นเขาจึงรีบเรียกทุกคนให้รวมพลังกัน

การโจมตีมากมายพุ่งผ่านท้องฟ้า และโจมตีใส่ซูหยาง

แรงผลักดันนั้นยิ่งใหญ่ราวสาบานว่าจะฉีกซูหยางออกเป็นชิ้นๆ

น่าเสียดายที่มันไร้ความหมาย การโจมตีทั้งหมดถูกซูหยางถูกฉีกกระชากด้วยเจตจำนงดาบที่ห่อหุ้มร่างกายของเขาอยู่ พวกมันทั้งหมดสลายหายไปในระยะ 30 ฟุตรอบตัวเขา

แม้จะเป็นเช่นนี้ เหล่ามารอมตะก็ไม่ได้ยอมแพ้ แต่ยังคงโจมตีต่อไป

ซูหยางไม่สนใจ เขาต้องการเพียงดาบเดียวเท่านั้น

การสะสมพลังต้องใช้เวลา แต่ก็ไม่กี่วินาทีเท่านั้น

[ ดาบอัสนีสวรรค์! ]

ในภาพฉายบนท้องฟ้าเหนือมณฑลชิง

ซูหยางลอยอยู่กลางอากาศอย่างสงบ และเหนือเขาคือเมฆดำมืด พร้อมด้วยฟ้าแลบ และฟ้าร้องที่เกลือกกลิ้งอยู่ภายใน

หลายคนตกใจมากเมื่อเห็นภาพที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเห็นศัตรูที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทุ่มทุกสิ่งเพื่อฆ่าซูหยาง พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะกังวล และะตะโกนว่าระวัง!

แต่ในชั่วพริบตา เมื่อการโจมตีต่างๆ เข้าใกล้ตัวซูหยาง มันก็ถูกทำลายไปด้วยเจตจำนงดาบ ไม่สามารถแม้แต่จะสามารถสัมผัสชายเสื้อของเขาได้

เมื่อเห็นสิ่งนี้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง และเต็มไปด้วยความเคารพอย่างยิ่งจากความแข็งแกร่งที่แสดงออกมา

เพียงว่าพวกเขาไม่เข้าใจว่าซูหยางกำลังทำอะไรอยู่ และใครคือศัตรูของเขา?

เมื่อความสงสัยนี้ปรากฏขึ้นในใจของผู้คน ข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจพวกเขา

[ มารอมตะที่เป็นต้นเหตุของความอดอยากในมณฑลชิง ]

จู่ๆ ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

คนพวกนี้สมควรตาย!

เมื่อรู้ความจริงแล้วทุกคนก็เริ่มโกรธ และอยากให้คนเหล่านี้ตายไปให้หมด

ในขณะนั้นบนภาพฉาย ดาบสีน้ำเงินจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งลงมาจากท้องฟ้า

หากมองใกล้ๆ จะเห็นได้ว่าดาบเหล่านี้หลอมจากสายฟ้าที่รวมตัวกันอย่างหนาแน่น!

พันดาบอัสนี!

ในขณะนี้ ทุกคนในมณฑลชิงดูเหมือนจะได้ยินเสียงคำรามของฟ้าร้อง และฟ้าผ่าในหูของพวกเขา

ดาบนับพันเปล่งเสียงคำราม และพุ่งใส่ภูเขาอมตะ!

ภายใต้สายตาของทุกคน ภูเขาอมตะถูกปกคลุมทะเลสายฟ้า และไม่มีพื้นที่ใดรอดพ้นไปได้

เพียงไม่กี่ลมหายใจ เมฆดำก็จางหายไป และภูเขาอมตะก็ไหม้เกรียมจนเป็นสีดำ

สำหรับราชวังที่สูงตระหง่านบนยอดเขานั้น ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก

ภาพสุดท้ายคือ การหันหลังกลับของซูหยาง

ภาพฉายก็จบลงที่ตรงนี้

ความปั่นป่วนภายในใจของทุกคนก็มาถึงจุดสูงสุดในขณะนี้

อมตะ!

พวกเขาโชคดีที่ได้เห็นพลังของอมตะ!

[ ภารกิจความอดอยากในมณฑลชิงเสร็จสมบูรณ์ : เจตจำนงแห่งสรรพชีวิต +37,000 ]

[ รางวัลสังหาร : เจตจำนงแห่งสรรพชีวิต +321 ]

อันที่จริงนั้นภาพสุดท้ายที่ผู้คนเห็น กับความจริงแตกต่างออกไป

แม้ว่าซูหยางจะหันหลังกลับ และจากไป

อย่างไรก็ตาม แหวนมิติของมารอมตะหลายคนด้านล่างก็บินตามหลังซูหยางมา

เศษเสี้ยวเต๋าสวรรค์รู้สึกว่าการกระทำเช่นนี้ไม่สง่างามมากนักจึงถูกลบออก

หลังจากแก้ไขปัญหาที่ต้นตอแล้ว ซูหยางยังไม่ได้เลือกที่จะกลับไปที่เมืองชิงในทันที

เขากลายเป็นลำแสงแห่งดาบ และไปสังหารมารอมตะอีกแปดคนที่ปล่อยเอาไว้ก่อนหน้านี้

จากนั้น เขาก็บินอย่างรวดเร็วไปยังฐานที่มั่นของลัทธิที่กู่ตงเคยไปเยือน

ในเวลานี้ กู่ตงได้ออกจากฐานที่มั่นแห่งนั้นแล้ว และกำลังจะจัดการประชุมกับผู้ฝึกฝนปีศาจอีกหลายคนที่เป็นจ้าวยุทธ์เหมือนกัน

ดี คิดถูกจริงๆ ที่ไว้ชีวิตชายคนนี้เอาไว้ เมื่อผู้ฝึกฝนปีศาจชั้นนำมารวมตัวกัน เขาก็จะสามารถดักจับคนเหล่านี้ทั้งหมดได้ในคราวเดียว

การเก็บกู่ตงไว้เป็นทางเลือกที่ถูกต้องอย่างยิ่ง

แต่ก่อนหน้านั้น มาทำลายลัทธิชั่วร้ายที่ถูกเรียกว่าลัทธิหลิงเซินกันก่อน

ถ้าปล่อยทิ้งไว้ มันคงขัดหูขัดตาเขามากเกินไป

…

นิกายอมตะไท่ซาง ในศาลาเจิ้นหลิง

ปัง!

เสียงระเบิดได้แพร่กระจายออกไป และเหล่าศิษย์ที่นั่งขัดสมาธิ และฝึกฝนก็ตื่นขึ้น

"แย่แล้ว!"

“ป้ายวิญญาณแตกสลาย ศิษย์หลักเสียชีวิต!”

เขารีบลุกขึ้นเพื่อไปตรวจสอบ

“เป็นศิษย์พี่เว่ย แต่เขาจะตายอย่างกะทันหันโดยไม่ทันส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือได้อย่างไร?”

“ไม่ควรมีใครในโลกนี้ที่สามารถฆ่าศิษย์พี่เว้ยได้ในทันที แม้ว่าจะเป็นเซียนยุทธ์ก็ตาม”

“หรือศิษย์พี่เว่ยตายจากการพยายามทะลวงผ่านคอขวด?”

“ก็เป็นไปได้ แต่ควรรายงานเรื่องนี้ให้เจ้านิกายทราบก่อน”

การตายของศิษย์หลักถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับนิกายอมตะไท่ซาง

ศิษย์ที่ทำหน้าที่เฝ้าศาลาเจิ้นหลิงออกไปอย่างเร่งรีบ และรายงานเรื่องนี้ต่อเจ้านิกาย

ณ ห้องโถงใหญ่ของนิกาย

ไม่นาน เจ้านิกายอมตะไท่ซาง เหยาซิงเฉินก็ได้รับรายงานว่าศิษย์หลักเสียชีวิตแล้ว

“เจ้ารู้ความเคลื่อนไหวล่าสุดของเขาไหม”

“เรียนเจ้านิกาย ศิษย์พี่เว่ยได้ก่อตั้งพันธมิตรอมตะชิงโจวในมณฑลชิง และอาจกำลังเตรียมที่จะทะลวงผ่านเป็นเซียนยุทธ์”

“อืม ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าออกไปก่อน”

"ขอรับ"

จากนั้น ศิษย์จากศาลาเจิ้นหลิงที่มารายงานก็ออกไป

ในไม่ช้า เหยาซิงเฉินก็บอกข่าวนี้ให้กับอาจารย์ของเว่ยหมิงห่าว ผู้อาวุโสในอาณาจักรเซียนยุทธ์ขั้นสูง หลี่หยางฟัง

ให้หลี่หยางจัดการเอาเอง ยังไงซะ เรื่องก็เกิดกับศิษย์สายตรงของเขา

หลี่หยางที่กำลังฝึกฝน และอารมณ์ไม่ดี เมื่อเขารู้ว่าศิษย์สายตรงเพียงคนเดียวของตนเสียชีวิต เขาก็ระเบิดพลังออกมาสร้างเปลวไฟลุกลามไปทั่วยอดเขา

เมื่อเกิดเรื่องแปลก และสถานการณ์ที่ไม่ชัดเจน หลายคนก็สงสัย

เกิดอะไรขึ้น?

ร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟพุ่งออกจากนิกายอมตะไท่ซาง และมุ่งหน้าไปยังมณฑลชิง

มณฑลเทียนหนาน

ซูหยางแปลงกายเป็นลำแสง และพุ่งทะยานข้ามท้องฟ้า เจตจำนงดาบของเขาในตอนนี้อยู่ที่ระดับ 53 นั้นทำให้ความเร็วของเขาเร็วกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า

การเดินทางข้าม 3 มณฑลกินเวลาดื่มชาเพียงถ้วยเดียวเท่านั้น

เขาล็อกตำแหน่งของลัทธิหลิงเซินเอาไว้ และมุ่งหน้าไป

ขณะนั้น ซูหยางค้นพบว่าลัทธิเหล่านี้ชอบซ่อนตัวอยู่ในภูเขา

ลัทธิหลิงเซินก็ไม่ต่างกัน

เมื่อมาถึงทางเข้าลัทธิ ซูหยางไม่มีความตั้งใจที่จะสร้างความเสียหายมากเกินไปในที่แห่งนี้

เขาวางแผนที่จะฆ่าผู้ฝึกฝนปีศาจทั้งหมดอย่างเงียบๆ ด้วยค่ายกลดาบสังหาร

มันจะเป็นของขวัญที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจอย่างแน่นอนเมื่ออีกฝ่ายกลับมา

ก่อนหน้านั้น เขาต้องฆ่าทุกคนในฐานที่มั่นแห่งนี้อย่างเงียบๆ เพื่อขจัดปัญหา

ปัง ปัง ปัง

เมื่อได้ยิน ผู้ฝึกฝนปีศาจซึ่งเฝ้าอยู่ด้านหลังประตูหิน จู่ๆ ก็ตัวสั่น

เกิดอะไรขึ้น?

ใครมาเคาะประตูกัน?

หรือมีคนพบที่ซ่อนของเราแล้ว?

เมื่อมองไปที่ประตูหิน เขาก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย ยังไม่พบอะไรที่ผิดปกติ และตราประทับบนประตูก็ยังอยู่

เขาโล่งใจเมื่อเห็นสิ่งนี้

จากนั้น เขาก็เปิดประตูด้วยตราประจำตัวเพื่อดูว่าไอ้สารเลวตัวไหนที่มาเคาะประตูเมื่อกี้นี้

รอก่อนเถอะ เมื่อเห็นหน้า ข้าจะด่าให้หูชาเลย

เขาสาปแช่งในใจ และจ้องมองออกไปนอกประตูหินด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

ในไม่ช้า เขาก็ได้เห็นคนที่ไม่รู้จักมาก่อนปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า

นี่คือใคร?

ความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นในใจของเขา แต่มันก็เป็นความคิดสุดท้ายของเขาด้วย

ซูหยางเดินผ่านไปอย่างสงบ ร่างของผู้ฝึกฝนปีศาจคนนั้นก็สลายหายไปไม่เหลือแม้แต่เศษซาก

ประมาณหนึ่งก้านธูปต่อมา ซูหยางก็เดินไปรอบๆ ข้างในถ้ำ และออกมา

สำหรับผู้ฝึกฝนปีศาจภายในนั้น พวกเขาทั้งหมดถูกสังหาร แต่ไม่มีร่องรอยหรือศพใดๆ ให้เห็น

แน่นอนว่าทรัพย์สมบัติทั้งหมดถูกซูหยางยึดเอาไป

น่าเสียดายที่ไม่สามารถใส่แหวนมิติลงในแหวนมิติได้

เมื่อมองไปที่แหวนมิติที่กองอยู่ในกระเป๋า เขาก็รู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

[ เจตจำนงแห่งสรรพชีวิต +53,221 ]

ลัทธิชั่วร้ายแห่งนี้ที่ถูกควบคุมโดยผู้ฝึกฝนปีศาจอาณาจักรจ้าวยุทธ์ได้ทำร้ายผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วน

มีคนบาปมากมาย ซึ่งทำให้ซูหยางรู้สึกว่าพวกเขาสมควรตาย