บทที่ 8 - ถ้าไม่รีบวิ่งไปตอนนี้ก็ซื้อไม่ทันแล้ว!

บทที่ 8 - ถ้าไม่รีบวิ่งไปตอนนี้ก็ซื้อไม่ทันแล้ว!

กิจกรรมตกปลายังคงดำเนินต่อไป

และจำนวนคนก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อถึงเวลาประมาณห้าโมงเย็น รอบอ่างเก็บน้ำนอกจากคนตกปลาแล้ว พื้นที่วงนอกยังเต็มไปด้วยผู้คนที่มามุงดู

เหล่านักตกปลาจำนวนมากที่เห็นข้อมูลในกลุ่มต่างพากันขับรถมาที่อุทยานเพื่อชมกิจกรรม กิจกรรมที่ดูแสนจะธรรมดาแต่มีโอกาสได้รับรางวัลใหญ่นี้ ทำให้ใครต่อใครต่างก็หวั่นไหว แม้จะมาเพียงเพื่อดูความครึกครื้นก็ยังดี

ฉีเยว่อยู่ในที่เกิดเหตุตลอดเวลา

ในใจเขาหวังเพียงให้ทุกคนรีบตกปลามังกรทองขึ้นมาให้ครบ เพื่อที่เขาจะได้ทำภารกิจของระบบให้สำเร็จ ตามที่เขาเข้าใจ ระบบจะมอบภารกิจให้เดือนละครั้ง และต้องทำให้เสร็จก่อนภารกิจถัดไปจะเริ่มขึ้น หากทำไม่สำเร็จภารกิจก็จะถือเป็นโมฆะ ดังนั้นการทำให้เสร็จเร็วที่สุดจึงเป็นเรื่องดี

แต่จนถึงตอนนี้ เพิ่งจะมีปลามังกรทองถูกตกขึ้นมาได้เพียง 3 ตัวเท่านั้น

ยังห่างไกลจากเป้าหมาย 10 ตัวอยู่พอสมควร

ดูจากสถานการณ์แล้ว ต่อให้ถึงสี่โมงเย็นก็อาจจะยังทำภารกิจไม่เสร็จ

ในตอนนั้นเอง มีคนประมาณสิบกว่าคนเดินเข้ามารุมล้อมฉีเยว่ ถามว่าสามารถเพิ่มตำแหน่งตกปลาได้ไหม ทุกคนอยากจะเข้าร่วมกิจกรรมใจจะขาด ต่อให้ต้องจ่ายค่าตั๋วสองเท่าพวกเขาก็ยอม

ตำแหน่งตกปลา 500 ที่นั่ง ไม่เพียงพอต่อความต้องการของผู้คนเสียแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้น ฉีเยว่จึงตัดสินใจขยายเวลาจัดกิจกรรมออกไป

เขาติดต่อสื่อสารกับพนักงานขายตั๋วก่อน เพื่อให้เตรียมจัดทำตั๋วกิจกรรมชุดใหม่และการลงทะเบียนให้พร้อม ความจริงตั๋วเดิมก็มีอยู่แล้ว แค่เปลี่ยนเวลาเท่านั้นเอง

เมื่อเตรียมการเรียบร้อย ฉีเยว่ก็เดินไปที่ริมอ่างเก็บน้ำ หยิบไมโครโฟนขึ้นมาประกาศให้ทุกคนทราบ:

“ทุกคนครับ เดิมทีเราวางแผนจะจบกิจกรรมในเวลาสี่โมงเย็น ใครตกได้กี่ตัวผมก็แจกรางวัลตามนั้น”

“แต่ดูเหมือนว่าความกระตือรือร้นของทุกคนจะสูงมาก”

“และยังมีอีกหลายคนเรียกร้องอยากจะเข้าร่วมกิจกรรมนี้”

“เอาอย่างนี้แล้วกันครับ ผมขอประกาศขยายเวลาไปจนถึงแปดโมงเช้าวันพรุ่งนี้!”

“คืนนี้อุทยานของเราจะเปิดทำการตลอดทั้งคืน!”

“ถ้าแปดโมงเช้ายังตกไม่ครบ ผมก็จะขยายเวลาไปจนถึงบ่ายวันพรุ่งนี้ต่อ”

“เราจะจัดกิจกรรมไปเรื่อยๆ จนกว่าปลามังกรทองทั้ง 10 ตัวจะถูกตกขึ้นมาจนครบ กิจกรรมถึงจะถือว่าจบสิ้นลง”

“เงินรางวัล 1 ล้านหยวนนี้ ผมตั้งใจจะแจกออกไปให้หมดแน่นอนครับ!”

“ใครที่อยากสมัครเข้าร่วมกิจกรรมตกปลากลางคืน ไปซื้อตั๋วที่ห้องขายตั๋วได้เลยครับ!”

เมื่อได้ยินคำประกาศของฉีเยว่ ผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างพากันอึ้งไปครู่หนึ่ง

อะไรนะ?

คืนนี้ยังมีต่อเหรอ?

แถมยังตกปลาโต้รุ่งได้ด้วย?

ไม่แจกครบหนึ่งล้านไม่ยอมเลิก!

เถ้าแก่คนนี้แม่งโครตเจ๋ง!

ใจถึงสุดๆ!

เทพบุตรมาโปรดแท้ๆ!

“เฮ้ย ไปแย่งตั๋วเร็ว!”

“ขยายเวลาว่ะ หนึ่งล้านแจกไม่หมดไม่เลิก!”

“บ้าเอ๊ย ฉันต้องได้ตั๋ว!”

“ลุยเลย!”

“ทันว่ะ ทันว่ะ ไม่เสียเที่ยวที่มาจริงๆ!”

นักท่องเที่ยวที่มาดูเฉยๆ อาจจะไม่รู้สึกอะไรมากนัก แต่สำหรับเหล่านักตกปลา กิจกรรมนี้มันคือสิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุด และการตกปลากลางคืนมันก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ

นักตกปลาหลายคนแค่นั่งเฝ้าบ่อเล็กๆ ก็เฝ้าได้ทั้งคืนอยู่แล้ว ยิ่งมาเจออ่างเก็บน้ำบรรยากาศดีๆ พร้อมลุ้นเงินแสนแบบนี้ จะให้ตกปลาทั้งคืนพวกเขาก็ไม่มีปัญหา!

พริบตาเดียว ผู้คนจำนวนมากต่างพากันวิ่งกรูกันไปยังทางเข้าอุทยาน

ทุกคนวิ่งกันราวกับกำลังแข่งกรีฑาในสนามรบ ฝูงชนจำนวนมหาศาลพากันวิ่งไปตามถนนลูกรังที่มีธงแดงปักอยู่สองข้างทาง เพราะกลัวว่าถ้าช้าไปเพียงนิดเดียวตั๋วจะหมดเสียก่อน

“โอ้โห เกินไปไหมเนี่ย!”

ฉีเยว่วางไมโครโฟนลง มองดูฝูงชนที่กำลังวิ่งหน้าตั้งมุ่งหน้าไปยังทางเข้าด้วยความประหลาดใจ เขาไม่นึกเลยว่ากิจกรรมนี้จะได้รับความนิยมขนาดนี้ ขนาดกิจกรรมโต้รุ่งยังมีคนแย่งกันขนาดนี้

ในเวลาเดียวกัน หลี่ย่า พนักงานขายตั๋วกำลังนั่งอยู่ในห้องจำหน่ายตั๋ว

เป็นช่วงเวลาห้าโมงเย็นเศษๆ ท้องฟ้าเริ่มสลัวลง

ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงประหลาดบางอย่างดังแว่วมา คล้ายกับเสียงโห่ร้องตะโกนก้องในสนามรบ

หลี่ย่าคิดว่าตัวเองดูซีรีส์สั้นมากเกินไปจนเกิดอาการหูฝาด แต่เสียงโห่ร้องนั้นกลับดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เธอโผล่หัวออกมาจากห้องขายตั๋วด้วยความสงสัย แล้วมองออกไปข้างนอก

ภาพที่เห็นคือฝูงชนจำนวนมากกำลังวิ่งกรูออกมาจากทางออกอุทยานและพุ่งตรงมาทางนี้

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

“ไฟไหม้ข้างในเหรอ?”

หลี่ย่าคิดว่าทุกคนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง

แต่แล้วเธอก็พบว่ามันไม่ใช่แบบนั้น คนที่วิ่งมาข้างหน้าสุดสายตาจ้องมองมาที่เธออย่างมุ่งมั่น และจุดหมายของทุกคนคือห้องขายตั๋วนั่นเอง

หลี่ย่าเข้าใจสถานการณ์ในทันที

“แย่แล้ว เป้าหมายคือฉันนี่เอง!”

เธอรีบเตรียมตั๋วกิจกรรมและเอกสารต่างๆ ให้พร้อม ดูเหมือนกิจกรรมนี้จะโด่งดังจนฉุดไม่อยู่แล้วจริงๆ

ไม่นานนัก ชายหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งมาถึงหน้าช่องขายตั๋วเป็นคนแรก

“ขอตั๋วกิจกรรมหนึ่งใบครับ แบบโต้รุ่ง ตั้งแต่สี่โมงเย็นถึงแปดโมงเช้าเลย!” ชายหนุ่มพูดพลางหอบหายใจ

“ตั๋วโต้รุ่งรวม 10 ชั่วโมง ราคาปกติ 400 หยวน ตกปลากลางคืนลดให้ 20% เหลือ 320 หยวนครับ สแกนจ่ายได้เลย”

หลี่ย่าเริ่มเข้าสู่โหมดการขายตั๋วอย่างรวดเร็ว เธอเห็นฝูงชนที่กำลังพุ่งตามมาและสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น จึงรีบหยิบโทรโข่งขึ้นมาประกาศ:

“ทุกคนจัดแถวด้วยค่ะ! รักษาความเปินระเบียบเรียบร้อยด้วย เข้าแถวเลยค่ะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ทำตามอย่างว่างไว มีการเข้าแถวกันอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่เป็นนักตกปลาซึ่งปกติมักจะมีวินัยกันอยู่แล้ว และไม่มีใครยอมให้ใครมาแซงคิวได้ง่ายๆ ระเบียบโดยรวมจึงถือว่าค่อนข้างดี

แถวที่หน้าห้องขายตั๋วยาวเหยียดออกไปไกล

ทุกคนต่างจ้องมองไปที่ช่องขายตั๋วด้วยสายตาแห่งความหวัง

เมื่อตอนบ่ายที่ได้เห็นคนอื่นตกปลา พวกเขาต่างก็อิจฉากันจะแย่ ยิ่งเห็นคนตกปลามังกรทองได้แล้วเถ้าแก่โอนเงินให้สดๆ 1 แสนหยวนต่อหน้าต่อตา มันยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกคันไม้คันมือ พอรู้ว่าขยายเวลาและยังมีปลาเหลืออยู่ ความกระตือรือร้นจึงพุ่งสูงปรี๊ดจนฉุดไม่หยุด

ในขณะเดียวกัน

ตายายคู่หนึ่งในตัวตำบลที่ว่างจัด จึงตั้งใจจะพาสาวน้อยหลานสาวมาเดินเล่นที่อุทยาน ก่อนหน้านี้ทั้งคู่มาบ่อยมากเพราะที่นี่คนน้อยและเงียบสงบดี หากฉีเยว่ได้ยินเหตุผลนี้คงจะสะอึกไม่น้อย

แต่วันนี้กลับต่างออกไป

เริ่มจากลานจอดรถที่มีรถจอดกันเต็มไปหมด มีรถทุกประเภทจอดอยู่ และเมื่อดูจากป้ายทะเบียน ส่วนใหญ่เป็นรถในเมือง และมีบางส่วนมาจากเมืองข้างเคียงด้วย

พวกเขานึกว่ามีเต็นท์รถมือสองมาจัดกิจกรรมอะไรแถวนี้ จึงเดินมุ่งหน้าต่อไปที่ทางเข้าอุทยาน

พอเดินไปถึง ทางเข้าก็เปลี่ยนโฉมหน้าไปอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะที่ห้องขายตั๋วที่มีคนเข้าแถวยาวเหยียดจนต้องขดเป็นงู

ผู้เฒ่าทั้งสองถึงกับมึนงง

“นี่คืออุทยานภูเขาชิงเฟิงใช่ไหม ตาไม่ได้เดินผิดที่นะ!”

“คนพวกนี้มาเข้าแถวซื้อตั๋วกันเหรอ?”

คุณตาพูดด้วยความตกใจปนสงสัย ไม่ใช่สิ ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเดือน อุทยานมันเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ?

“ไม่ถูกนะ เมื่อก่อนที่นี่มันคือภูเขารกร้างไม่ใช่เหรอ?”

“คนพวกนี้โผล่มาจากไหนกันเยอะแยะ?”

คุณยายเริ่มมีสีหน้าหวาดกลัวพลางกระซิบถาม

“ตาว่า... คนพวกนี้จะไม่ใช่คนหรือเปล่า?”

ผู้เฒ่าทั้งสองหยุดกะทันหัน มองดูบรรยากาศที่ห้องขายตั๋วด้วยความระแวง

“พวกเรารีบกลับกันเถอะยาย ที่นี่มันชักจะแปลกๆ แล้ว”

ทั้งคู่รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ปกติ จึงรีบพาหลานสาวหันหลังกลับและเดินจากไปทันที

ในสายตาของพวกเขา อุทยานภูเขาชิงเฟิงควรจะเป็นอุทยานเล็กๆ ที่เงียบเหงาและแทบจะไม่มีคน การที่มีคนมาต่อแถวยาวเหยียดขนาดนี้ มันไม่มีทางเป็นอุทยานภูเขาชิงเฟิงไปได้แน่นอน

ทั้งคู่ขับรถออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เดิมทีพวกเขาแค่ต้องการความเงียบสงบ ต่อให้คนพวกนั้นเป็นคนจริงๆ พวกเขาก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งอยู่ดี

ในตอนนั้น ฉีเยว่กำลังนั่งดูความคึกคักอยู่ที่ริมอ่างเก็บน้ำ เขายกเก้าอี้ตัวเล็กๆ มานั่งรอให้มีคนตกปลามังกรทองขึ้นมาได้ เพราะถ้าใครตกได้ เขาก็จะได้เงิน 1 แสนหยวนเช่นกัน

ถ้าให้เขาตกเองคนเดียว ชาตินี้ก็ไม่รู้จะตกได้หรือเปล่า

การทำธุรกิจต้องมีทั้งความละเอียดรอบคอบและใจคอกว้างขวาง ซึ่งฉีเยว่มีทั้งสองอย่าง หากไม่ยอมแบ่งปันผลประโยชน์ ธุรกิจก็เดินหน้าต่อไปไม่ได้

และกิจกรรมนี้ก็ได้ดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมหาศาล ทำให้แต้มชื่อเสียงของเขาเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งนั่นจะทำให้เขาสามารถจับรางวัลได้ดียิ่งขึ้นไปอีก

ฉีเยว่เฝ้ารอคอยสิ่งนั้นด้วยความคาดหวัง

(จบแล้ว)