บทที่ 45 - หางตกคือหมาป่า หางชี้คือหมา

บทที่ 45 - หางตกคือหมาป่า หางชี้คือหมา

หลี่มู่: (ส่งสติกเกอร์)

พี่นันผมชี้โด่เด่: อย่าลืมรดน้ำต้นไม้ให้ฉันด้วยล่ะ

พี่นันผมชี้โด่เด่: แล้วก็ฝากจัดการเจ้าไก่น้อยของนายด้วย ชอบมาแย่งอาหารสัตว์ของฉันจัง

หลี่มู่: ตื่นแล้วก็ลุกจากเตียงได้แล้วครับ ผมกำลังเดินทางกลับแล้ว

พี่นันผมชี้โด่เด่: นายไม่รู้เหรอว่าช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดคือตอนที่ตื่นแล้วแต่ยังไม่ต้องลุก ซุกตัวในผ้าห่มแล้วนอนไถมือถือบนเตียงน่ะ?

พี่นันผมชี้โด่เด่: เดี๋ยวๆ? เดินทางกลับ? นายไปลาดตระเวนป่ามาเหรอ?

หลี่มู่: ครับ

พี่นันผมชี้โด่เด่: ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ?

หลี่มู่: เมื่อคืนวุ่นวายมาตั้งครึ่งคืน ผมเลยอยากให้คุณนอนต่ออีกสักหน่อยน่ะครับ

หลี่มู่: ในห้องครัวบนเขียงมีเกี๊ยวน้ำอยู่ ถ้าหิวก็ต้มกินได้เลยนะ

พี่นันผมชี้โด่เด่: รู้ใจจริงๆ!

หลี่มู่ปิดโทรศัพท์แล้วเรียกซวนไน่ที่กำลังวิ่งไล่ตามกระต่ายป่าให้กลับบ้านด้วยกัน

"ต้าเซิ่ง ลำบากพวกนายหน่อยนะ เอาสตรอว์เบอร์รี่ป่าพวกนี้ไปกินสิ" หลี่มู่ยื่นถุงพลาสติกใบใหญ่ให้จ่าฝูงลิง

"ในนี้มีส่วนที่ท่านซวนไน่ช่วยเก็บด้วยนะ"

"ขอบพระคุณท่านซวนไน่มากครับ" ต้าเซิ่งรับผลไม้ไปอย่างดีใจเพื่อนำไปแบ่งให้ฝูงลิงของมัน

ในช่วงที่พี่นันว่างๆ เธอได้จัดตั้งหน่วยงานต่างๆ ให้กับสัตว์ในลานบ้าน

ฝูงลิงจมูกเชิดสีทองถูกจัดอยู่ในแผนกแม่บ้าน รับหน้าที่ทำความสะอาดลานบ้านและดูแลไร่จิตวิญญาณ

เรื่องนี้หลี่มู่เห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะพวกลิงทำงานได้ดีจริงๆ

พวกมันจะเดินสำรวจไปทั่วลานบ้านทุกวัน นอกจากต้นเจอราเนียมกันยุงและดอกราตรีที่หลี่มู่เคยบอกไว้แล้ว หญ้าแปลกปลอมต้นไหนที่โผล่ขึ้นมาจะถูกถอนทิ้งทันที

หลี่มู่เองก็ไม่ให้พวกมันทำงานฟรีๆ

นอกจากจะแลกผลไม้ให้พวกมันกินเป็นประจำแล้ว ระหว่างทางลาดตระเวนป่าถ้าเจอผลไม้ป่าอย่างสตรอว์เบอร์รี่ป่าหรือลูกพรรณพฤกษา เขาก็จะเก็บมาฝากฝูงลิงเสมอ

หลังจากลูบหัวพวกลิงอยู่สองสามที หลี่มู่ก็เดินเข้าบ้านไป พี่นันไม่อยู่ในนั้น และเกี๊ยวน้ำที่วางทิ้งไว้ในครัวก็หายไปแล้ว

หลี่มู่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสอง

แม่หมาป่าตื่นแล้ว มีชามสแตนเลสวางอยู่ข้างๆ มันกำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

พี่นันยืนอยู่ข้างเตียง จ้องมองแม่หมาป่ากินอาหารตาไม่กะพริบ เหมือนคนกำลังเหม่อลอย

"เจ้าสองขา นายมาแล้ว แม่ตื่นแล้วล่ะ" ลูกหมาป่าสามตัวเห็นหลี่มู่ก็วิ่งมาที่ปลายเตียง ส่งเสียงร้องครางอย่างดีใจ

"แม่หมาป่าตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?" หลี่มู่เดินเข้าไปลูบหัวลูกหมาป่าทั้งสามพลางถามพี่นัน

"หลี่มู่ หมาป่ามันเป็นสัตว์กินเนื้อไม่ใช่เหรอ?"

"หือ? ก็ใช่สิครับ" หลี่มู่ชะงักไปเล็กน้อย ทำไมจู่ๆ ถึงถามคำถามนี้

"แล้วทำไมมันถึงกินเกี๊ยวน้ำล่ะ!" พี่นันชี้นิ้วเรียวยาวไปทางแม่หมาป่าที่กำลังกินอยู่

"เกี๊ยวน้ำ?"

"หลังจากตื่นมาฉันก็นอนไถมือถือบนเตียงอยู่พักหนึ่ง พอเริ่มหิวก็กะจะไปกินเกี๊ยวตามที่นายบอก

"แต่พอต้มเสร็จ กำลังจะกินก็นึกขึ้นได้ว่านายไปลาดตระเวนป่า ไม่รู้ว่าแม่หมาป่าเป็นยังไงบ้างเลยขึ้นมาดู

"พอขึ้นมาเห็นมันตื่นแล้ว ฉันก็กลัวว่ามันนอนมาทั้งวันจะหิว เลยลองยื่นเกี๊ยวให้ดูแล้วถามว่าจะกินไหม ใครจะไปรู้ว่ามันจะสอยรวดเดียวหมดเลย"

พี่นันทำหน้ามุ่ยอย่างน้อยใจ "หมาป่ามันควรจะกินแต่เนื้อไม่ใช่เหรอ?"

"เกี๊ยวน้ำมันก็ไส้เนื้อนะครับ ผมใช้เนื้อหมูสันในทำ"

"แต่มันมีแป้งห่ออยู่ข้างนอกด้วยนะ!"

"..."

หลี่มู่อยากจะบอกว่าเนื้อที่ห่อด้วยแป้งมันก็คือเนื้อนั่นแหละ แต่คิดดูแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้อย่าพูดออกไปจะดีกว่า

แม่หมาป่าเงยหน้าขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว มันเลียริมฝีปาก ชามสแตนเลสสะอาดเอี่ยมอ่อง

ส่วนพี่นันทำหน้าเซ็งสุดขีด เกี๊ยวน้ำที่ต้มเสร็จแล้วเธอไม่ได้กินสักตัวเดียว

"เดี๋ยวผมจะทำมื้อเย็นให้ครับ" หลี่มู่เอ่ยปลอบใจพี่นัน

แม่หมาป่ามองมาที่หลี่มู่ มันรู้ดีว่ามนุษย์สองคนตรงหน้านี่แหละที่ช่วยชีวิตมันและลูกๆ ไว้ และผู้ชายคนนี้เป็นคนทำแผลให้มัน

"ขอบคุณนะ"

แม่หมาป่าพยายามจะลุกขึ้น หลี่มู่รีบกดตัวมันไว้ "ถึงอาการจะดีขึ้นมากแล้ว แต่บาดแผลเพิ่งจะเย็บเสร็จ ต้องนอนพักต่ออีกสักสองวันนะ"

"เมื่อกี้แม่หมาป่าพูดว่าอะไรเหรอ?" พี่นันสะกิดแขนหลี่มู่ด้วยความอยากรู้

ในใจของเธอ หลี่มู่เหมือนคนที่คุยกับสัตว์ได้จริงๆ เข้าใจความหมายของพวกมันจนเธอแต่งตั้งให้เขาเป็นล่ามประจำตัวไปแล้ว

"มันขอบคุณพวกเราน่ะครับ"

"เรื่องเล็กน้อยน่า!" พี่นันฉีกยิ้มพลางโบกมือไปมา ราวกับลืมเรื่องที่แม่หมาป่าแย่งกินเกี๊ยวของเธอไปจนหมดสิ้นเมื่อครู่

"ทำไมถึงช่วยพวกเรา?"

แม่หมาป่ามองหลี่มู่ มันไม่เข้าใจว่าคนแปลกหน้าสองคนนี้จะช่วยพวกมันไปทำไม ทั้งที่ไม่มีผลประโยชน์อะไรเลย

"เรื่องที่เกิดขึ้นกับฝูงของเธอเมื่อคืนนี้ ผมเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดครับ" หลี่มู่มองสบตาแม่หมาป่า ดวงตาสีอำพันของมันดูสวยงามมาก

"เธอและฝูงของเธอสู้ตายเพื่อปกป้องลูกน้อยโดยไม่เกรงกลัวความตาย ผมไม่อยากให้ความพยายามของพวกเธอต้องสูญเปล่า

"ผมเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า สัตว์และพืชพรรณในเขตรับผิดชอบนี้อยู่ในความดูแลของผม ถ้าผมไม่ยื่นมือเข้าช่วย ก็จะทำให้ฝูงหมาป่ากลุ่มนั้นมีอำนาจเหนือใคร ซึ่งส่งผลเสียต่อระบบนิเวศในเขตอนุรักษ์"

"เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า..." แม่หมาป่าไม่เข้าใจความหมายของคำนี้

แต่มันรู้ว่าคนตรงหน้าคือผู้มีพระคุณ และรู้สึกอยากจะเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้มากขึ้น

"บาดแผลตามตัวเธอเพิ่งเย็บเสร็จ ยังไม่เหมาะจะเคลื่อนไหว ช่วงนี้พักอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ รอให้แผลหายดีแล้ว ถ้าพวกเธออยากจะไปเมื่อไหร่ก็ไปได้ตลอดเวลา"

"ขอบคุณ" แม่หมาป่าก้มหัวลงกล่าวขอบคุณเบาๆ

"หลี่มู่ นายเนี่ยหน้าตาดีจริงๆ นะ" พี่นันที่อยู่ข้างๆ มองหลี่มู่สลับกับแม่หมาป่า "ทำไมฉันดูแล้วเหมือนแม่หมาป่าจะโดนนายตกเข้าให้แล้วล่ะ?"

พี่นันเงยหน้าครุ่นคิด "เหมือนตอนที่ผานจินเหลียนเจอซีเหมินชิ่งไม่มีผิดเลย"

หลี่มู่ถึงกับหน้าตึง นี่มันการเปรียบเทียบมั่วซั่วอะไรกันเนี่ย

"ผมไปเอาเนื้อมาให้มันเพิ่มดีกว่า"

หลี่มู่หันหลังเดินลงบันไดไป ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับผู้หญิงเพี้ยนๆ คนนี้

เมื่อเขาถือเนื้อวัวชิ้นหนึ่งขึ้นมาข้างบน ก็เห็นลูกหมาป่าสามตัวกำลังเล่นหยอกล้อกับพี่นันอย่างสนุกสนาน

ลูกหมาป่ายังเล็ก หลังจากอยู่ที่ชั้นสองมาทั้งวันจนเริ่มคุ้นเคย บวกกับแม่ของพวกมันตื่นแล้ว นิสัยร่าเริงตามสัญชาตญาณจึงกลับคืนมา

หลี่มู่คิดว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะนิสัยของพี่นันด้วย ผู้หญิงคนนี้เหมือนหัวหน้าแก๊งเด็ก ความคิดของเธอเหมาะจะเล่นกับเด็กๆ จริงๆ ยัยเด็กสามขวบเจียงรั่วนัน

"มานี่ๆ มาเอาไป"

พี่นันเรียกพวกลูกหมาป่าที่กำลังวิ่งไล่ตามขวดพลาสติก ลูกหมาป่าวิ่งกลับมาคาบขวดมาส่งให้พี่นัน เธอสะบัดมือขว้างออกไปอีกครั้ง แล้วพวกลูกหมาป่าก็วิ่งขาสั้นๆ ไปตามเก็บ

หลี่มู่มองดูแล้วถึงกับพูดไม่ออก นี่มันเหมือนการฝึกสุนัขชัดๆ

"พวกมันเป็นหมาป่านะครับ" หลี่มู่เดินเข้าไปส่งเนื้อให้แม่หมาป่า

"แต่ฉันรู้สึกว่าพวกมันเหมือนลูกหมาที่บ้านฉันเพิ่งคลอดเลยนะ"

พี่นันพูดไปพลางรับขวดจากลูกหมาป่าแล้วขว้างออกไปอีก

"แม่ของพวกมันก็อยู่นี่นะ เกิดว่า..." หลี่มู่เงียบเสียงลง

เดิมทีเขาแอบกังวลว่าถ้าพี่นันเห็นลูกหมาป่าเป็นสุนัขแล้วไปฝึกแบบนั้น แม่หมาป่าจะโกรธเอาได้

ใครจะไปรู้ว่าแม่หมาป่ามองดูลูกๆ วิ่งคาบขวดด้วยท่าทางที่ไม่ได้ขัดเคืองใจเลยสักนิด แถมพอเห็นหลี่มู่นำเนื้อวัวมาให้ มันก็ก้มหน้าก้มตากินทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองลูกๆ ของมันเลยด้วยซ้ำ

"เกิดว่าอะไรเหรอ?" พี่นันหันมาถามด้วยความสงสัย

"เปล่าครับ ไม่มีอะไร"

"นายนี่แปลกคน พูดจาครึ่งๆ กลางๆ"

"..."

ใครกันแน่ที่แปลก เอาหมาป่ามาฝึกเหมือนสุนัขแบบนี้

หลี่มู่รู้สึกว่าจำเป็นต้องให้ความรู้กับพี่นันเสียหน่อย

"คุณดูสิ" หลี่มู่นั่งยองๆ ลง ชี้ไปที่ลูกหมาป่าตัวหนึ่ง "หางของหมาป่าจะตกอยู่เสมอ ส่วนลูกหมาที่บ้านคุณน่ะ ปลายหางมันจะชี้ขึ้น"

"งี่เง่า"

พี่นันมองหลี่มู่อย่างกับมองคนบ้า "นายเห็นฉันไม่เคยดูเรื่องจี้เสี่ยวหลานหรือไง?"

(จบแล้ว)