บทที่ 100 - เผ่าอินทรีสุดอนาถ เผ่าหมีผูกมิตร

บทที่ 100 - เผ่าอินทรีสุดอนาถ เผ่าหมีผูกมิตร

"ซี๊ด ฮวาเซิ่งตุ้นนี่กล้าหาญไม่เบาแฮะ แบบนี้ยังกล้าลุยอีกเหรอ?"

"โธ่เอ๊ย ยังไงก็เป็นถึงขุนพลระดับ 6 ดาวสีทองเชียวนะ จะไม่ให้กล้าได้ยังไง!"

"ตามที่ฉันดูนะ ดันเจี้ยนสีทองนี่มันยากเกินไปแล้ว ทักษะของขุนพลส่วนใหญ่ก็เน้นไปที่การนำทัพจับศึก แต่ดันเจี้ยนนี้ดันไม่ให้พาทหารเข้าไปเลย ให้ขุนพลตัวเปล่าๆ ไปสู้กับสิ่งมีชีวิตระดับตำนานแบบนี้ จะไปเคลียร์ดันเจี้ยนได้ยังไงกัน"

"พูดก็ถูก แต่ดันเจี้ยนเขาวัดกันที่คะแนนประเมินนี่นา ยังไงซะก็ต้องมีสักคนแหละที่ได้รางวัลไป"

"แล้วถ้าขุนพลตายขึ้นมาล่ะ ต่อให้ได้คะแนนประเมินสูงลิ่วแล้วมันจะได้อะไร? แกดูฮวาเซิ่งตุ้นระดับ 6 ดาวสีทองนั่นสิ ช่วงที่ผ่านมาเขาสร้างผลประโยชน์ให้สมาพันธ์อเมริกาตั้งเท่าไหร่ ถ้าต้องมาตายในดันเจี้ยนนี้ ต่อให้ได้รางวัลก็ถือว่าขาดทุนยับเยินอยู่ดี ขุนพลสีทองสักคนมีค่ามากกว่าดันเจี้ยนสีทองตั้งเยอะ!"

"ใช่เลย ดันเจี้ยนนี้มันคือกับดักมรณะชัดๆ ยกเว้นแต่ว่าเจ้าเมืองทั้งสี่คนจะฮั้วกัน แตะๆ พอเป็นพิธีแล้วปล่อยให้ระบบประเมินคะแนนไป ไม่อย่างนั้นขุนพลของพวกเขาคงจบไม่สวยแน่"

"เซ็งเป็ด ตอนแรกยังคิดอยากจะเข้าดันเจี้ยนสีทองไปเปิดหูเปิดตาดูพวกขุนพลระดับท็อปโชว์ลีลานำทัพ ศึกษาตำราพิชัยสงครามสักหน่อย คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะเป็นดันเจี้ยนสุดวิตถารแบบนี้"

"ใช่สิ ร่างกายมนุษย์เดินดินจะไปสู้กับสิ่งมีชีวิตในตำนานได้ยังไง ฉันกล้าพูดเลยว่าบนโลกนี้ไม่มีขุนพลคนไหนทำได้หรอก ต่อให้ไปพลิกหน้าประวัติศาสตร์เผ่าปั้งจื่อของพวกฉันดูก็ไม่มีทางหาเจอ!"

......

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์เชิงลบในช่องแชท ผู้ชมคนที่พิมพ์อธิบายลักษณะของมังกรวารีเมื่อครู่นี้ ก็ได้แสดงความคิดเห็นของตัวเองขึ้นมา

"ฉันว่าไม่แน่หรอก พวกนายลองสังเกตมังกรวารีร้ายตัวนี้ดูดีๆ สิ ถึงบนตัวมันจะมีเกล็ด แต่มันก็ดูไม่ค่อยแข็งแรงทนทานเท่าไหร่ ติ่งเนื้อบนหัวก็แทบจะมองไม่เห็น เล็บทั้งสองข้างก็ดูเล็กจ้อยไม่สมส่วนกับขนาดตัวเลย จากรายละเอียดพวกนี้ พอจะเดาได้ว่าเจ้านี่คงเพิ่งจะวิวัฒนาการเป็นมังกรวารีได้ไม่นาน พลังของมันยังเทียบไม่ได้กับมังกรวารีร้ายของแท้หรอก!"

"......"

"นายไปลุยเองเลยไหมล่ะ???"

.....

ท่ามกลางเสียงโห่ฮา ผู้ชมคนนั้นก็ออฟไลน์หนีออกจากห้องฉายภาพไป

......

ทางด้านฮวาเซิ่งตุ้นที่ยกปืนคาบศิลาขึ้นมา เขาไม่ได้เล็งปากกระบอกปืนไปที่มังกรวารีร้าย

แต่เขากลับบรรจุกระสุนชนิดพิเศษ แล้วยิงขึ้นไปบนฟ้า

สีสันหลากสีระเบิดกระจายกลางอากาศ ก่อตัวเป็นรูปนกอินทรียักษ์ เบื้องหลังนกอินทรียักษ์คือธงสามสี แดง ขาว น้ำเงิน!

เมื่อยิงพลุสัญญาณเสร็จ

ฮวาเซิ่งตุ้นก็หันขวับไปมองชวนเท่อที่อยู่ไกลออกไปด้วยใบหน้าแข็งทื่อ

ส่วนชวนเท่อที่เห็นธงของสมาพันธ์อเมริกาปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ใบหน้าที่เคยแดงระเรื่อก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำทันที

เขาแกว่งมือแกว่งเท้าตะโกนลั่น

"โฮลี่ชิท โฮลี่ชิท ห้ามยอมแพ้นะ ห้ามยอมแพ้เด็ดขาด! นี่มันคือการฉายภาพให้ดูทั่วโลกนะโว้ย แกจะกดยอมแพ้ไม่ได้!"

"ฟักเอ๊ย ถ้ายอมแพ้อีก แกก็เท่ากับพ่ายแพ้ต่อหน้าเจ้าเมืองทั่วโลกติดกันสองครั้งเลยนะ!"

"คนอย่างแกไม่คู่ควรที่จะเป็นบิดาแห่งเผ่าอินทรีเลยสักนิด!"

"ห้ามยอมแพ้นะเว้ย แกต้องทนให้ได้ งัดของชิ้นนั้นออกมาใช้สิวะ!"

.....

ด้วยระยะทางที่ห่างไกล เสียงฝนที่ตกกระหน่ำ เสียงลมพายุที่พัดกรรโชกแรง แถมข้างๆ ยังมีมังกรวารีร้ายที่ชวนให้ปวดใจยืนตระหง่านอยู่

ต่อให้เป็นถึงขุนพลระดับ 6 ดาวสีทองอย่างฮวาเซิ่งตุ้น ตอนนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา

เพราะเขารู้ดีว่า ไอ้หัวเหลืองปลิวไสวที่กำลังเต้นแร้งเต้นกา ทำท่าทางสะดีดสะดิ้ง แหกปากโวยวายอยู่ไกลๆ นั่นน่ะ มันคือตัวซวยชัดๆ

ไม่มีใครจินตนาการออกหรอกว่า การที่มีสิ่งมีชีวิตดุร้ายตัวสูงเท่าตึกหลายสิบชั้นมายืนอยู่ห่างไปไม่ถึงสิบเมตร มันเป็นความรู้สึกที่สิ้นหวังขนาดไหน

น้ำตาผสมปนเปกับน้ำฝน ไหลรินลงมาที่มุมปากของฮวาเซิ่งตุ้น

เขากลืนมันลงคอเบาๆ รสชาติขมปร่าและฝาดเฝื่อน ช่างเหมือนกับวัยหนุ่มของเขาที่สูญสลายไปไม่มีผิด

ฮวาเซิ่งตุ้นสาบานกับตัวเองเลยว่า เขาจะไม่มีวันมาลงดันเจี้ยนกับพ่อลูกตระกูลชวนเท่ออีกเด็ดขาด!

......

ฮวาเซิ่งตุ้นกัดฟันสู้ บรรจุกระสุนที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงสุดเข้าไป

แล้วยิงอัดใส่หน้ามังกรวารีร้าย

"ตู้ม!"

กระสุนนัดนี้ที่ยิงออกไป ก่อตัวเป็นปืนใหญ่อัดอากาศที่ด้านหน้าทันที

แรงถีบมหาศาลส่งผลให้ฮวาเซิ่งตุ้นหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า

"โฮก!"

มังกรวารีร้ายอ้าปากกว้างที่ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้ง แล้วแผดเสียงคำรามก้อง

มวลน้ำมหาศาลทะลักขึ้นมาปะทะกับปืนใหญ่อัดอากาศจนสลายไป

จากนั้นมันก็อ้าปากฮุบกระสุนนัดนั้นกลืนลงท้องไปหน้าตาเฉย

"โอ้เย่!"

เมื่อเห็นมังกรวารีร้ายกลืนกระสุนลงไป

ชวนเท่อก็กระโดดโลดเต้นดีใจ

"หึๆ สิ่งมีชีวิตในตำนานของเผ่ามังกร แกไม่รู้จักอานุภาพของเทคโนโลยีซะแล้ว!"

ฮวาเซิ่งตุ้นที่นอนกองอยู่บนพื้นก็เริ่มมีความหวังประกายขึ้นมาในดวงตา

ต้องรู้ก่อนนะว่ากระสุนนัดนี้ สมาพันธ์อเมริกาใช้ดราฟต์วัสดุพิเศษที่เก็บเกี่ยวมาจากดันเจี้ยนสีทองแห่งหนึ่งมาสร้างเชียวนะ

อานุภาพของมันรุนแรงพอที่จะถล่มตึกทั้งหลังให้ราบเป็นหน้ากลองได้เลย!

เมื่อมังกรวารีร้ายกลืนกระสุนลงไป ท้องของมันก็พองป่องขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!

แต่สิ่งที่คนของเผ่าอินทรีคาดหวังไว้กลับไม่เกิดขึ้น

"เอิ๊ก!"

เสียงเรอเอิ๊กใหญ่ดังขึ้น กระสุนของเผ่าอินทรีไม่ได้ระเบิดร่างมังกรวารีร้ายจากภายในเลยสักนิด

มันแค่ทำให้มังกรวารีเรอเอาเศษอาหารเช้าออกมาพ่นกระจายไปทั่วเท่านั้น

ฮวาเซิ่งตุ้นปัดซากปลาเน่าเหม็นที่กระเด็นมาโดนตัวออกไป

ตอนนี้เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรอีกแล้ว

โยนปืนคาบศิลาทิ้ง เอามือกุมหมวก แล้ววิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทางชวนเท่อ

สุดยอดกระสุนยังทำอะไรมังกรวารีตัวนี้ไม่ได้ แล้วแขนขาลีบๆ อย่างเขาจะไปทำอะไรมันได้ล่ะ

สาวเผ่าหมีที่เอาแต่เงียบมาตลอด บัดนี้เอ่ยปากพูดกับชวนเท่อว่า

"พวกนายต่างหากที่ไม่รู้จักอานุภาพของสิ่งมีชีวิตในตำนานเผ่ามังกร!"

ชวนเท่อที่โดนตอกหน้าหงาย ได้แต่ถลึงตาใส่อย่างดุร้าย แต่ก็ไม่กล้าปริปากด่าอะไรออกมา

ถึงแม้ปกติเขาจะดูโง่เง่าและชอบปะทะฝีปากกับคนของเผ่ามังกรเป็นประจำ แต่เขาก็ไม่ได้โง่ดักดานขนาดนั้น

คนของเผ่าหมีไม่ใช่พวกดีแต่ปาก ถ้าพูดไม่เข้าหูเมื่อไหร่ พวกนั้นพร้อมจะพุ่งเข้ามาซัดหน้าเขาทันที

แถมแม่สาวคนนี้ ดูจากทรงแล้วน่าจะเป็นลูกหลานของท่านผู้นั้นแห่งเผ่าหมีแน่ๆ

เขาไม่มีปัญญาไปล่วงเกินเธอหรอก

สาวเผ่าหมีพูดต่อ

"ตามตำนานของเผ่ามังกร มังกรวารีเมื่อได้สัมผัสน้ำก็จะสามารถเรียกเมฆหมอกและพายุฝน เหาะเหินเดินอากาศได้"

พูดจบ เธอก็หันไปมองเซี่ยอวี่แล้วถามว่า

"ฉันพูดถูกไหม ไม่รู้ว่าใช้คำศัพท์ของเผ่ามังกรถูกต้องหรือเปล่า"

เซี่ยอวี่พยักหน้าเห็นด้วย แล้วเอ่ยชมตบท้าย

"เธอมีความรู้เรื่องตำนานเผ่ามังกรดีมากเลยนะ"

สาวเผ่าหมีก็พยักหน้ารับอย่างมีมารยาท "อืม ฉันชอบวัฒนธรรมของเผ่ามังกรน่ะ"

"ขอบใจนะ"

เซี่ยอวี่ตอบกลับไปสั้นๆ

สาวเผ่าหมีไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองกับท่าทีเฉยเมยของเซี่ยอวี่เลยสักนิด

ตรงกันข้าม เธอกลับปลดบาเรียป้องกันสิ่งปลูกสร้างฝั่งตัวเองที่กั้นระหว่างเธอกับเซี่ยอวี่ออก แล้วยื่นมือมาข้างหน้า

"สวัสดี ฉันชื่อมาเรีย"

การปลดบาเรียป้องกันในดันเจี้ยนเพื่อพูดคุยกับเจ้าเมืองคนอื่น ถือเป็นการกระทำที่เสี่ยงอันตรายมาก

ถ้าไม่ปลดบาเรีย เจ้าเมืองก็จะอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง

การโจมตีใดๆ ก็ไม่สามารถทำอันตรายเจ้าเมืองได้เลยแม้แต่น้อย

แต่การปลดบาเรียใส่เจ้าเมืองคนอื่น ก็เท่ากับเป็นการเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย

เพราะดันเจี้ยนส่วนใหญ่จะตัดสินผลแพ้ชนะจากคะแนนประเมินเพื่อรับรางวัล

ถ้ามีเจ้าเมืองตายไปสักคน คู่แข่งก็จะลดลงไปหนึ่งคน

โอกาสที่จะได้รางวัลก็มีสูงขึ้นตามไปด้วย

การกระทำของสาวเผ่าหมีคนนี้ ทำให้เซี่ยอวี่อดไม่ได้ที่จะมองเธอในแง่ดีขึ้นมา

และในฐานะชายหนุ่มสายเลือดมังกร เซี่ยอวี่ก็ย่อมไม่ยอมเสียหน้าอยู่แล้ว

เขาตวัดมือ ปลดบาเรียป้องกันสิ่งปลูกสร้างฝั่งตัวเองที่กั้นกับสาวเผ่าหมีออกเช่นกัน

เซี่ยอวี่ยื่นมือไปจับกับมาเรียอย่างผ่าเผย แล้วเอ่ยปาก

"สวัสดี ฉันชื่อเซี่ยอวี่!"

......

ช่องแชท:

"พี่น้อง เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้หมอนั่นบอกว่าชื่ออะไรนะ?"

"เซี่ยอวี่?"

"ไอ้เฒ่าโจรเซี่ยที่ทำฉันหมดเนื้อหมดตัวคราวก่อนนี่หว่า!!!"

[จบแล้ว]