บทที่ 2240 - ศึกสี่คน ความรู้สึกของบิดาเฒ่าที่มองดูบุตรชาย

บทที่ 2240 - ศึกสี่คน ความรู้สึกของบิดาเฒ่าที่มองดูบุตรชาย

บนแท่นสูงอันกว้างใหญ่แท่นบูชาสำริดตั้งตระหง่าน

จวินเซียวเหยียน หลีเซียนเหยา พร้อมด้วยฉู่เซียวและตงฟางฮ่าวแบ่งแยกออกเป็นสองฝั่ง

"พวกเจ้าสองคนกลับมารวมหัวกันได้ ผิดจากที่คาดไว้เสียเมื่อไหร่" จวินเซียวเหยียนกล่าวเสียงเรียบ

ต้นหอมยังมีอีกหนึ่งลักษณะเด่นนั่นคือชอบจับกลุ่มกันเพื่อให้ถูกเก็บเกี่ยว

หรือว่าฉู่เซียวจะลืมความร่วมมือระหว่างเขากับฉู่เฟยฟานไปแล้ว?

ทว่าจวินเซียวเหยียนรู้สึกว่าการร่วมมือของฉู่เซียวและตงฟางฮ่าวน่าจะเป็นเพียงแผนการชั่วคราว ภายในใจต่างฝ่ายต่างก็ซ่อนเจตนาแอบแฝงเอาไว้

"ฉู่เซียว เจ้าตระหนักหรือไม่ว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่ คนผู้นั้นคือกายาสิทธิ์กลืนเต๋าเชียวนะ" หลีเซียนเหยาขมวดคิ้วเรียวกล่าว

"แล้วจะเป็นไรไป แม้เขาจะเป็นกายาสิทธิ์กลืนเต๋าแต่ก็ครอบครองสมบัติเซียนวิญญาณ ถือเป็นผู้สืบทอดจักรพรรดิปฐพี"

"ส่วนเจ้าหลีเซียนเหยา ในฐานะซ่าวซือมิ่งแห่งหอจักรพรรดิสวรรค์ เจ้าไม่ควรยืนหยัดอยู่เคียงข้างขุมกำลังสามจักรพรรดิของข้าหรอกหรือ?" ฉู่เซียวกล่าวตอบโต้

แววตาของหลีเซียนเหยาแฝงความเย็นชาบางเบา

นางมีเพียงความมุ่งร้ายต่อตงฟางฮ่าวเท่านั้น

"เสียแรงที่เจ้าเป็นถึงบุตรีของหลีเซิ่ง กลับแยกแยะเรื่องราวไม่ออกถึงเพียงนี้" ฉู่เซียวกล่าวอย่างเย็นชา

เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการหยิบยกชื่อเสียงของหลีเซิ่งมากดดันหลีเซียนเหยา

มือเรียวงามของหลีเซียนเหยากำแน่นขึ้นเล็กน้อย

ทว่าในยามนั้นเองฝ่ามือหนึ่งก็เอื้อมมาตบลงบนบอบ่าของนางเบาๆ

หลีเซียนเหยาหันไปมองจวินเซียวเหยียน

"ไม่เป็นไรแม่นางเซียนเหยา เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องยื่นมือเข้ามาสอดแทรก"

"ต่อให้พวกเขาสองคนร่วมมือกัน อืม จะว่าอย่างไรดีล่ะ คงเก่งกว่าขยะขึ้นมานิดหน่อยกระมัง" จวินเซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

"สามหาว!"

เมื่อได้ยินคำกล่าวของจวินเซียวเหยียน ฉู่เซียวก็ถึงกับสติแตกไปชั่วขณะ

กลิ่นอายบนร่างปะทุพลุ่งพล่าน

ขณะที่แววตาของตงฟางฮ่าวก็เย็นเยียบยิ่งนัก

หลีเซียนเหยากัดริมฝีปาก

อันที่จริงเมื่อจวินเซียวเหยียนกล่าวเช่นนี้ นางก็สามารถหาทางลงและปลีกตัวออกไปยืนชมงิ้วฉากนี้ได้อย่างสบายใจ

แต่ว่า...

"ไม่คุณชายจวิน ข้าก็จะลงมือด้วยเช่นกัน อีกทั้งข้ายังมีบัญชีที่ต้องสะสางกับเขา"

หลีเซียนเหยาจ้องมองตงฟางฮ่าวด้วยแววตาเย็นชา

ก่อนหน้านี้หากไม่ใช่เพราะตงฟางฮ่าวเรียกเจดีย์คุกเซียนออกมาอย่างกะทันหัน

นางก็คงไม่ถูกโจมตีจนตั้งตัวไม่ติดเช่นนั้น

"เอาเถิด ตามใจเจ้า" จวินเซียวเหยียนกล่าว

และในจังหวะนั้นเอง

ความเปลี่ยนแปลงก็บังเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

บนร่างของฉู่เซียว ตงฟางฮ่าว จวินเซียวเหยียน และหลีเซียนเหยา

มังกรแห่งโชคชะตาทั้งสี่ตัวต่างพุ่งทะยานออกมาพร้อมกัน

ลากจูงเอามังกรทองตัวน้อยบนร่างของซ่งเมี่ยวอวี่ที่อยู่วงนอกให้พุ่งเข้ามารวมกันด้วย

จากนั้นท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน

มังกรแห่งโชคชะตาทั้งสี่ตัวก็พุ่งเข้าไปรวมตัวกันภายในแท่นบูชาสำริดโดยตรง

ส่วนบนพื้นผิวของแท่นบูชาสำริด อักขระลึกลับซับซ้อนมากมายต่างทยอยเปล่งประกายสว่างไสว

รางเลือนคล้ายมีขุมพลังอันยิ่งใหญ่เร้นลับค่อยๆ แผ่กระจายออกมาจากภายใน

ทว่าเห็นได้ชัดว่ายังต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่งกว่าแท่นบูชาสำริดจะเปิดออกอย่างสมบูรณ์

ทุกคนในที่นั้นต่างทราบดี

วาสนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดของแดนแก่นพิภพแห่งนี้เกรงว่าคงซุกซ่อนอยู่ภายในแท่นบูชาสำริดนั่นเอง

"ดูเหมือนคงหนีไม่พ้นการต่อสู้ แต่ก็ดีเหมือนกัน อย่างไรเสียวันเช่นนี้ก็ต้องมาถึงอยู่ดี"

ฉู่เซียวกล่าวพลางมีพลังเวทสีทองเริ่มไหลเวียนบนร่าง

ส่งผลให้กลิ่นอายของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเหนือล้ำสุดจะเปรียบประเมิน

หลังจากผ่านการหล่อหลอมในดินแดนลับราชันมนุษย์ แม้ฉู่เซียวจะยังไม่บรรลุถึงระดับกึ่งจักรพรรดิ

แต่ทว่าด้วยความช่วยเหลือจากโลกเฉียนคุนภายในน้ำเต้าเฉียนคุน

นั่นเท่ากับว่าเขาได้ฝึกฝนเพิ่มขึ้นมาอีกหลายร้อยปี

ด้วยเหตุนี้ความเร็วในการพัฒนาของเขาจึงรวดเร็วถึงเพียงนี้

"เจ้าแน่ใจแล้วจริงๆ หรือว่าจะลงมือ ข้ารู้สึกว่าคนเราน่ะ บางครั้งมีชีวิตอยู่กับความหวังลมๆ แล้งๆ ก็ดีกว่านะ" จวินเซียวเหยียนเตือนด้วยความหวังดี

เขาหวังดีจริงๆ มิใช่การประชดประชัน

แม้ฉู่เซียวจะผ่านการถูกเล่นงานมาอย่างหนักหน่วงจนสภาพจิตใจแข็งแกร่งขึ้นมากแล้วก็ตาม

ทว่าความเป็นจริงอันเย็นชาย่อมมอบการโจมตีอันหนักหน่วงให้แก่ฉู่เซียวอีกคราอย่างแน่นอน

และจวินเซียวเหยียนก็ยังไม่เตรียมจะเก็บเกี่ยวฉู่เซียวในตอนนี้

คัมภีร์กาลเวลาของเขายังรวบรวมได้ไม่ครบถ้วนเลย

อีกทั้งกระบี่ราชันมนุษย์ก็ยังต้องการการหล่อเลี้ยงจากฉู่เซียวด้วย

"พูดไปก็ไร้ประโยชน์ มาพิสูจน์ฝีมือกันดีกว่า!"

ฉู่เซียวลงมือโดยตรง ร่างกายปะทุประกายแสงสีทองเจิดจรัส

นั่นคือพลังแห่งสายเลือดเซวียนหยวนที่ถูกกระตุ้นขึ้นมา

มังกรขนาดยักษ์ตัวหนึ่งสั่นสะเทือนพุ่งออกมาพร้อมกับหมัดของฉู่เซียว พกพาพลังอันยิ่งใหญ่และบารมีอันน่าเกรงขามดั่งมวลมนุษย์ประดุจมังกร!

นี่คือยอดวิชาแห่งตำหนักราชันมนุษย์ เพลงหมัดมนุษย์มังกรนั่นเอง!

ฉู่เซียวชกออกไปหนึ่งหมัดราวกับสรรพสัตว์ในฟ้าดินต่างชกออกไปพร้อมกับเขา

พลังหมัดฉีกกระชากความว่างเปล่าในพริบตา พุ่งตรงเข้าหาจวินเซียวเหยียน

ทว่า

ขณะที่พลังหมัดของฉู่เซียวเคลื่อนเข้าใกล้จวินเซียวเหยียน

ฉับพลันนั้นเอง

วงแหวนเทพล้อมรอบทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ ก็ปรากฏขึ้น

นี่คือวงแหวนเทพภูมิคุ้มกันเวท!

หมัดของฉู่เซียวปะทะเข้ากับวงแหวนนั้น พลันรู้สึกราวกับจมลงในบึงโคลน

พลังอันแข็งกร้าวนั้นถูกบั่นทอนและกัดกร่อนทีละชั้นจนแทบมลายหายไปสิ้น

"มีแค่นี้หรือ?"

น้ำเสียงของจวินเซียวเหยียนแฝงแววหยอกล้อ

ราวกับมิได้กำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอันใด แต่กำลังทอดทอนมองตัวตลกแสดงปาหี่อยู่บนเวที

"อย่าได้กำเริบเสิบสานนัก!"

ฉู่เซียวเร่งเร้าพลังอันมหาศาลภายในร่าง พลังเวทอันกว้างใหญ่ราวกับไร้ขีดจำกัดปะทุทะลักออกมาจากภายในร่างกายของเขา

นี่คือความแข็งแกร่งของสายเลือดเซวียนหยวนที่มีพลังเวทมหาศาลยิ่งนัก

ทว่า

จวินเซียวเหยียนนั้นคือผู้ครอบครองกายาครรภ์มารดาเต๋าสิทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ พลังเวทของเขาก็เรียกได้ว่าไร้ขีดจำกัดเช่นเดียวกัน

และในยามนั้นเอง

อีกด้านหนึ่งตงฟางฮ่าวก็ลงมืออย่างกะทันหัน หมายจะสะกดข่มจวินเซียวเหยียน

"บัญชีระหว่างเรายังสะสางไม่จบ!"

หลีเซียนเหยาเห็นดังนั้นจึงลงมือเช่นกัน

มือเรียวงามกุมกระบี่ยาวสีทองอมเขียว ปลายกระบี่พ่นปราณกระบี่สีเขียวมรกตเจิดจรัสกรีดร้องฉีกกระชากความว่างเปล่า

นั่นคือกระบี่โบราณยู่ฮว่าชิงจินที่จวินเซียวเหยียนมอบให้นางนั่นเอง

แม้จะปราศจากมังกรแห่งโชคชะตา

แต่กระบี่โบราณยู่ฮว่าชิงจินเล่มนี้ก็ถูกตีขึ้นรูปจากทองคำเซียนโดยเนื้อแท้อยู่แล้ว ถือเป็นยอดศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ที่หาได้ยากยิ่ง

แววตาของตงฟางฮ่าวดำมืดลง

หากหลีเซียนเหยาไม่เข้าแทรกแซง

เขากับฉู่เซียวสองคนงัดเอาไพ่ตายทั้งหมดออกมา บางทีอาจสะกดข่มจวินเซียวเหยียนลงได้จริงๆ

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดไปเองเท่านั้น

ทว่ายามนี้มีหลีเซียนเหยาเข้ามาสอดแทรก

ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ตงฟางฮ่าวคงหมดสิทธิ์ปลีกตัวไปจัดการกับจวินเซียวเหยียนแล้ว

ส่วนการพึ่งพาฉู่เซียวเพียงคนเดียว...

ตูม!

อีกด้านหนึ่งศึกระหว่างฉู่เซียวและจวินเซียวเหยียนก็เปิดฉากขึ้น

เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูคู่แค้น ดวงตาของฉู่เซียวก็แดงฉานเป็นพิเศษ

ทว่าจวินเซียวเหยียนกลับมิได้เป็นเช่นนั้น

เขาไม่มีความอาฆาตมาดร้ายหรือความโกรธแค้นใดๆ ต่อฉู่เซียวแม้แต่น้อย

ลองถามดูเถิดว่ามีชาวนาคนใดบ้างที่จะเกลียดชังต้นหอมที่ตนเองฟูมฟักมากับมือ?

กระทั่งยามนี้จวินเซียวเหยียนมองดูฉู่เซียวก็ยังมีความรู้สึกราวกับบิดาเฒ่ากำลังมองดูบุตรชายเสียด้วยซ้ำ

อยากจะทดสอบดูเสียหน่อยว่าบุตรชายผู้นี้เติบโตขึ้นไปถึงขั้นใดแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าอันเรียบเฉยดุจเมฆาลอยลมพัดของจวินเซียวเหยียน

แววตาของฉู่เซียวก็มืดครึ้มลง

เขาคิดเพียงว่าจวินเซียวเหยียนกำลังดูถูกและเหยียดหยามเขา

หากฉู่เซียวล่วงรู้ความคิดของจวินเซียวเหยียน เขาคงต้องหงุดหงิดจนแทบกระอักเลือดออกมาอย่างแน่นอน

เขากระทั่งไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นศัตรูของจวินเซียวเหยียนด้วยซ้ำ!

"ข้าไม่เชื่อหรอก!"

แววตาของฉู่เซียวแข็งกร้าว

เขาไม่เชื่อว่าตนเองจะไม่อาจเจาะทะลวงพลังป้องกันของจวินเซียวเหยียนได้

ตูม!

วินาทีต่อมาปราณกระบี่สีทองสายหนึ่งพุ่งทะยานออกจากร่างของฉู่เซียว พกพาความคมกริบที่สามารถตัดฟ้าผ่าปฐพีออกมา

นั่นคือปราณกระบี่ราชันมนุษย์!

ด้วยความแข็งแกร่งของฉู่เซียวในยามนี้ เขายังคงไม่สามารถควบคุมพลังของกระบี่ราชันมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์

ดังนั้นจึงทำได้เพียงลดระดับลงมา ควบแน่นปราณกระบี่ภายในกระบี่ราชันมนุษย์ออกมาเพื่อใช้เป็นกระบวนท่าไม้ตายของตนเอง

"มีปัญญาแค่นี้เองหรือ?" จวินเซียวเหยียนกล่าว

ทว่าสิ้นคำกล่าวของเขา

ในเวลาเดียวกันนั้นฉู่เซียวก็เรียกน้ำเต้าเฉียนคุนออกมาโดยตรง

จากนั้นแสงสีทองสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาจากภายใน

พกพาพลังแห่งกาลเวลาอันเลือนราง

และเมื่อแสงสีทองสายนี้ตกกระทบลงบนร่างของจวินเซียวเหยียน

ก็ทำให้รอบกายของเขาถูกพันธนาการด้วยกฎเกณฑ์บางอย่าง

[จบแล้ว]