บทที่ 100 - ทั้งตีแรงทั้งฮีลได้! ผู้ไร้จุดอ่อน หลี่เสวียน!
บทที่ 100 - ทั้งตีแรงทั้งฮีลได้! ผู้ไร้จุดอ่อน หลี่เสวียน!
บทที่ 100 - ทั้งตีแรงทั้งฮีลได้! ผู้ไร้จุดอ่อน หลี่เสวียน!
มนต์พรากวิญญาณพุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของหลี่เสวียน
หลี่เสวียนถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เขารู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวอย่างแรง
ทำให้เขารู้สึกวิงเวียนไปชั่วขณะ แต่พริบตาต่อมา ภายในร่างของเขาก็มีกระแสพลังอันเย็นสดชื่นสายหนึ่งทำงานขึ้นมาโดยอัตโนมัติ มันไหลเวียนไปทั่วร่างของเขาอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก อาการวิงเวียนนั้นก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น!
นั่นก็คือ...
มนต์จิตน้ำแข็ง!!
ส่วนทางด้านประมุขสำนักอวี้หุน เมื่อเห็นหลี่เสวียนโดนลำแสงสีม่วงเข้าไปเต็มๆ เขาก็รู้ซึ้งถึงอานุภาพของมนต์พรากวิญญาณดี จึงปักใจเชื่อว่าตอนนี้หลี่เสวียนสิ้นฤทธิ์ไม่อาจขัดขืนได้แล้ว แต่เพื่อเป็นการตัดรากถอนโคน เขาจึงพุ่งทะยานเข้าหาหลี่เสวียนทันที
กางกรงเล็บทั้งห้าออกหมายจะขย้ำขยี้ "หลี่เสวียน ไปลงนรกซะเถอะ!"
กรงเล็บนี้ ทั้งรวดเร็ว แม่นยำ และเหี้ยมโหด!
แต่ทว่า กรงเล็บนั้นยังไม่ทันจะได้สัมผัสโดนตัวหลี่เสวียน เขากลับเห็นหลี่เสวียนยกกระบี่ยาวในมือขึ้นมา แล้วแทงสวนกลับไป!
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ประมุขสำนักอวี้หุนตั้งตัวไม่ทัน
ในหัวของเขา หลี่เสวียนที่โดนมนต์พรากวิญญาณเข้าไป จะต้องไร้เรี่ยวแรงขัดขืน หรือไม่ก็หมดสติไปแล้วสิ!
แล้วทำไมถึงยังยกกระบี่ขึ้นมาได้อีกล่ะ
และด้วยเหตุนี้เอง ประมุขสำนักอวี้หุนก็เลยพุ่งหลาวเข้าไปเสียบกับปลายกระบี่ของหลี่เสวียนแบบพอดิบพอดี!
ฉึก!
กระบี่ยาวแทงทะลุกลางอกของประมุขสำนักอวี้หุน!
เขาเบิกตาโพลง จ้องมองหลี่เสวียนด้วยความอาฆาตแค้น "เจ้า เจ้าช่างเลวทรามยิ่งนัก!"
หลี่เสวียนถึงกับพูดไม่ออก
เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเจ้าวิ่งเข้ามาชนเองแท้ๆ
ทำไมกลายเป็นข้าที่เลวทรามไปได้ล่ะ!
นี่มันมุกวิ่งชนรถตบทรัพย์ชัดๆ!
ส่วนคนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์นี้ ก็พากันงุนงงไปตามๆ กัน
มนต์พรากวิญญาณคือท่าไม้ตายก้นหีบของประมุขสำนักหลีหุน คนที่เคยเห็นวิชานี้ส่วนใหญ่ก็ล้วนแต่ตายไปหมดแล้ว จึงแทบจะไม่มีใครรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของมันเลย
พวกเขามองเห็นแค่ว่า หลี่เสวียนโดนลำแสงอะไรสักอย่างเข้าไป
จากนั้นประมุขสำนักอวี้หุนก็พุ่งตัวเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น แล้วก็เอาตัวเองไปเสียบกับกระบี่ไร้มลทินของหลี่เสวียน จนสิ้นใจตายอนาถ
ราวกับว่า รีบวิ่งไปแจกแต้มคิลให้ศัตรูซะอย่างนั้น!
ทุกคนถึงกับเกาหัวแกรกๆ ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยสักนิด!
แต่ประมุขสำนักอวี้หุนตายแล้ว นั่นคือเรื่องจริง
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์สายมาร ต่างพากันหวาดกลัวจนตับไตไส้พุงปั่นป่วนไปหมด
"ปะ เป็นไปได้อย่างไร! ประมุขสำนักอวี้หุนเป็นถึงจอมราชันย์สวรรค์เชียวนะ! กลับถูกหลี่เสวียนฟันตายด้วยกระบี่เดียวเนี่ยนะ?!"
"หลี่เสวียน แข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่เนี่ย!"
"ข้ายังไม่ทันเห็นประมุขสำนักอวี้หุนขัดขืนอะไรเลยด้วยซ้ำ!"
"ดูเหมือนเขา จงใจพุ่งเข้าไปชนกระบี่เองเลยนะนั่น!"
"จะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่ขัดขืน! ต้องเป็นเพราะเพลงกระบี่ของหลี่เสวียนบรรลุถึงขั้นหยั่งรู้ฟ้าดิน สามารถดักทางและปิดกั้นการโจมตีของประมุขสำนักอวี้หุนไว้ล่วงหน้า ทำให้ประมุขสำนักอวี้หุนหลบไม่พ้น เลยโดนแทงตายต่างหาก!"
"แข็งแกร่ง แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!"
"เจอคู่ต่อสู้แบบนี้ พวกเราจะเอาอะไรไปสู้ล่ะ"
ตรงข้ามกับเหล่าผู้ฝึกยุทธ์สายมารที่กำลังหวาดผวาและตื่นตระหนก
ฝั่งยอดฝีมือฝ่ายธรรมะกลับฮึกเหิมราวกับโด๊ปยาชูกำลังมา!
"เห็นไหมล่ะ ต่อให้เป็นถึงจอมราชันย์สวรรค์ฝ่ายมาร ก็ยังทนรับมือคุณชายหลี่ไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว! ศึกครั้งนี้ พวกเราชนะแน่!"
"หากมีคุณชายหลี่เป็นผู้นำ พวกเราจะต้องไร้พ่ายในทุกสมรภูมิ!"
"ถูกต้อง! ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเราได้!"
"ฆ่ามัน!"
ผู้ฝึกยุทธ์ฝ่ายธรรมะกำลังใจพุ่งทะยาน ไล่ฟันพวกมารจนแตกพ่ายหนีหัวซุกหัวซุน!
และในตอนนั้นเอง
ภายในหุบเขาวิญญาณมรณะ ก็มีกลุ่มควันสีม่วงลอยคละคลุ้งออกมา
นี่มัน... แก๊สพิษ!
แก๊สพิษนี้มีความน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ทันทีที่ผู้ฝึกยุทธ์สัมผัสโดน ผิวหนังและเนื้อหนังก็จะเริ่มเน่าเปื่อยหลุดลุ่ย เพียงชั่วอึดใจ ผู้ฝึกยุทธ์ฝ่ายธรรมะจำนวนมากก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
แม้แต่ยอดฝีมือระดับจอมราชันย์ก็ไม่อาจหลีกหนีพ้น!
พวกเขาเริ่มหวาดหวั่น
"นี่มันพิษบ้าอะไรกัน ทำไมถึงร้ายกาจขนาดนี้?!"
"พวกเจ้าดูนั่น ต้นตอของพิษ... มาจากตาแก่นั่น!"
มีคนชี้ไปที่ชายชราคนหนึ่งที่ถือไม้เท้า ร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยแก๊สพิษสีม่วง มีคนจำหน้าเขาได้ "นั่นมัน จอมราชันย์สวรรค์หมื่นพิษ!"
"เฒ่าปีศาจนี่ ยังไม่ตายอีกหรือเนี่ย?!"
จอมราชันย์สวรรค์หมื่นพิษ...
จอมมารที่เคยสร้างชื่อกระฉ่อนไปทั่วดินแดนตะวันออกเมื่อสามร้อยปีก่อน!
ด้วยการครอบครองกายศักดิ์สิทธิ์หมื่นพิษ ทำให้ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาเคยวางยาพิษสังหารผู้ฝึกยุทธ์ไปแล้วกี่ราย ว่ากันว่าสถานที่ใดที่เขาเยื้องกรายไป ที่แห่งนั้นจะกลายเป็นดินแดนแห่งความตาย!
เขาเคยเดินทางไปเยือนเมืองอันเจริญรุ่งเรืองที่มีประชากรนับล้านคน
แต่หลังจากที่เขาจากไป
เมืองแห่งนั้นก็เกิดโรคระบาดครั้งใหญ่!
ประชากรนับล้านคน ต้องตายอย่างน่าอนาถ!
ในยุคนั้น เขาคือตัวตนที่ทำให้ผู้คนทั่วทั้งดินแดนตะวันออกต้องอกสั่นขวัญแขวน!
แต่จู่ๆ เมื่อร้อยปีก่อนเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!
ใครจะไปคาดคิดว่าในครั้งนี้ เขาจะกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง!
"พวกเจ้ากล้ามารุมล้อมฝ่ายมาร ในฐานะผู้อาวุโสของฝ่ายมาร ข้าจะทนดูดายไม่ยอมออกศึกได้อย่างไร" จอมราชันย์สวรรค์หมื่นพิษกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เขามองดูเหล่ายอดยุทธ์ฝ่ายธรรมะที่กำลังทนทุกข์ทรมานจากพิษของเขา รอยยิ้มแสยะก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "จงตายอย่างทรมานในพิษของข้าซะเถอะ!"
ขณะที่เขากำลังจะเร่งการทำงานของพิษให้รุนแรงขึ้น จู่ๆ ก็มีปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้า ภายในปราณกระบี่นั้นแฝงไปด้วยเพลิงหยางบริสุทธิ์
เปลวเพลิงลุกโชน แผดเผาแก๊สพิษรอบทิศจนสลายหายไปในพริบตา!
จอมราชันย์สวรรค์หมื่นพิษหน้าเปลี่ยนสี เขารีบรวบรวมแก๊สพิษมหาศาลไว้ที่ฝ่ามือแล้วซัดออกไปต้านทานปราณกระบี่ แต่ก็ยังถูกกระแทกจนกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบจั้ง
เขาหรี่ตาลง จ้องมองไปที่หลี่เสวียน "ร้ายกาจนัก ปราณกระบี่ช่างดุดันอะไรเช่นนี้ อายุยังน้อยแต่กลับมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่ง ช่างน่าทึ่งจริงๆ!"
"แต่ก็น่าเสียดายนะ คนที่โดนพิษของข้าเข้าไป ไม่มีทางรอดหรอก!"
"เมื่อพวกมันตาย กองกำลังฝ่ายธรรมะก็จะอ่อนแอลงอย่างมาก ถึงตอนนั้นดูซิว่าพวกเจ้าจะเอาปัญญาที่ไหนมากวาดล้างฝ่ายมารของพวกเรา!"
เมื่อหลี่เสวียนได้ยินเช่นนั้น เขาก็ทำเพียงแค่ปั้นหน้าเรียบเฉย จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้น จู่ๆ กลางอากาศก็ปรากฏดอกบัวสีเขียวครามขนาดมหึมาขึ้นมา!
ดอกบัวเบ่งบาน กลิ่นหอมอบอวลพัดพากลีบดอกไม้นับหมื่นให้ปลิวว่อนไปทั่ว กลีบดอกไม้เหล่านั้นตกลงบนร่างของผู้ฝึกยุทธ์ฝ่ายธรรมะที่ติดพิษ
เมื่อกลีบดอกไม้สัมผัสร่างกาย บาดแผลของพวกเขาก็สมานตัวอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พิษร้ายถูกขับไล่ออกไปจนหมดสิ้น!
นี่ก็คือสุดยอดทักษะเทพ บุปผาบานพริบตา!!
เมื่อทักษะเทพนี้ถูกใช้งาน จอมราชันย์สวรรค์หมื่นพิษก็ถึงกับยืนนิ่งอึ้ง "ปะ เป็นไปได้อย่างไร นี่มันทักษะเทพอะไรกัน?!"
สลายพิษของเขาได้ด้วยความคิดเพียงวูบเดียว!
เรื่องพรรค์นี้ มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้สิ!
แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้า ก็ทำให้เขาปฏิเสธไม่ออก!
บรรดาผู้ฝึกยุทธ์ฝ่ายธรรมะมองดูบาดแผลของตัวเองที่หายสนิท ดวงตาก็ทอประกายเจิดจ้า
"ทักษะเทพช่างร้ายกาจยิ่งนัก!"
"ถึงกับสามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของพวกเราได้อย่างรวดเร็ว! มีทักษะเทพนี้คอยช่วยเหลือ พวกเราจะไปกลัวพวกมารชั้นต่ำพวกนี้ทำไมกัน"
"ใช่แล้ว พวกมันไม่มีทางสู้พวกเราได้หรอก!"
"ฮ่าๆ พวกเราชนะแน่!"
"คุณชายหลี่มีทักษะเทพเช่นนี้ ถือว่ากุมความได้เปรียบของสมรภูมินี้ไว้ในกำมือแล้ว!"
ฝ่ายผู้ฝึกตนสายมารก็หน้าซีดเป็นไก่ต้ม
ทั้งสู้เก่ง แถมยังฮีลเพื่อนร่วมทีมได้อีก
พวกเขาสู้แทบตาย หลี่เสวียนแค่สะบัดมือเบาๆ ทุกคนก็กลับมาเลือดเต็มหลอดเหมือนเดิม แล้วแบบนี้จะให้พวกเขาสู้หาพระแสงอะไรล่ะ!
ยอมแพ้ไปเลยดีกว่าไหม!
กำลังใจของฝ่ายมารตกต่ำถึงขีดสุด
ส่วนจอมราชันย์สวรรค์หมื่นพิษและประมุขสำนักหลีหุนก็มองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าหากต้องการเอาชนะศึกนี้ นอกจากศึประลองของระดับอริยะแล้ว กุญแจสำคัญที่สุดก็คือ...
ต้องโค่นหลี่เสวียนให้ได้!!
"ลุยพร้อมกันเลย! ประมุขสำนักหลีหุน เจ้าใช้วิชาจิตวิญญาณก่อกวนมัน!"
"ไม่ได้ มันมีวิชาลับสายจิตวิญญาณบางอย่าง มนต์พรากวิญญาณของข้าทำอะไรมันไม่ได้เลย!" ประมุขสำนักหลีหุนกัดฟันกรอด
เขามองหลี่เสวียนราวกับกำลังมองดูศัตรูตามธรรมชาติของเขา
จอมราชันย์สวรรค์หมื่นพิษยิ่งตกตะลึงหนักเข้าไปอีก ทั้งตีแรง ทั้งฮีลได้ แถมยังกันเวทย์สายจิตวิญญาณได้อีก ไอ้หมอนี่ มันเกิดมาไร้จุดอ่อนเลยหรือไงเนี่ย?!
ฝ่ายธรรมะ มีสัตว์ประหลาดแบบนี้โผล่มาได้อย่างไร!
หรือว่าสวรรค์จะไม่เข้าข้างฝ่ายมารเสียแล้ว?!
จอมราชันย์สวรรค์หมื่นพิษสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ "พวกเรายังมีไพ่ตายใบสุดท้ายอยู่ ตอนนี้ แค่ถ่วงเวลามันไว้ให้ได้ก็พอ!"
ประมุขสำนักหลีหุนเองก็ตระหนักได้เช่นกัน เขาพยักหน้า "ตกลง!"
นัยน์ตาของหลี่เสวียนเป็นประกายวาบ
ไพ่ตายงั้นหรือ
ฝ่ายมาร ยังซ่อนขุมพลังอะไรไว้อีกกันแน่
หลี่เสวียนครุ่นคิดในใจ แต่ก็ไม่ประมาท เขากระชับกระบี่ยาวในมือแล้วบุกทะลวงเข้าไปเต็มกำลัง!
ภายใต้การสนับสนุนของกระบี่ไร้มลทินระดับศาสตราอริยะ สองจอมราชันย์สวรรค์ถึงกับต้องล่าถอยไม่เป็นขบวน!
[จบแล้ว]