บทที่ 34 - ซดลาวาสดๆ ไอ้น้องนายมันโคตรโหด

บทที่ 34 - ซดลาวาสดๆ ไอ้น้องนายมันโคตรโหด

พูดก็พูดเถอะ ชายชราใช้ชีวิตมาหลายสิบปีแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เจอเรื่องบ้าบอคอแตกขนาดนี้

หรือว่า...

ไอ้หนุ่มนี่จะปลุกพลังได้สกิลประเภทแปลงร่างเป็นวิญญาณในตำนาน?

หรือจะเป็นสกิลระดับ SSS ที่เป็นอมตะได้ชั่วขณะ?!

แต่ว่า...

หมอนี่เพิ่งจะอยู่ระดับ C ไม่ใช่เหรอ?

พลโล่ระดับ C มันปลุกพลังสกิลแปลงร่างเป็นวิญญาณหรือเป็นอมตะได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

โคตรจะไม่เมคเซนส์เลย

จู่ๆ ชายชราก็นึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งขึ้นมา

ในเวลานี้ เฉินหมิงได้ถือ ลาวาเพลิงสีฟ้าคราม และ หยาดแก้วแสงจันทร์ เดินออกมาแล้ว

"ทรัพยากรแสงจันทร์ของคุณ"

เฉินหมิงพูดตรงไปตรงมา และยื่น หยาดแก้วแสงจันทร์ ในมือไปให้ทันที

นี่คือข้อตกลงที่คุยกันไว้ตั้งแต่แรก

เขารู้ดีว่า หยาดแก้วแสงจันทร์ ต้องล้ำค่าและหายากพอๆ กับ ลาวาเพลิงสีฟ้าคราม แน่ๆ

แต่รับปากไว้แล้วก็ต้องทำให้ได้ เขาเลยไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่นิดเดียว

แค่ได้ลาวามาก็ถือว่าเป็นเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่แล้ว

แถมดูแล้วคุณสมบัติของทรัพยากรแสงจันทร์มันขัดแย้งกับเพลิงสีฟ้าครามอย่างเห็นได้ชัด

เขาดูดซับเพลิงสีฟ้าครามไปแล้ว ถึงเก็บหยาดแก้วแสงจันทร์ไว้ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

เว้นแต่จะเก็บไว้ใช้ตอนที่พลังจิตทะลวงถึงระดับ 40% เพื่อปลุกพลังสกิลในอนาคต

ชายชรารับขวดที่เฉินหมิงยื่นให้

มองดู หยาดแก้วแสงจันทร์ ที่ใสแจ๋วแวววาวในมือ มีประกายแสงสีเงินไหลเวียนอยู่ภายในเป็นสายๆ

ชายชรายังคงรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน ก่อนจะเผลอเหลือบไปมอง ลาวาเพลิงสีฟ้าคราม ในมือเฉินหมิงอย่างลืมตัว

ใครจะไปคิดล่ะว่า วินาทีต่อมาเขาจะได้เห็นเฉินหมิงยกขวดขึ้น เงยหน้า...

แล้วกระดกซดลาวาเพลิงสีฟ้าครามรวดเดียวจนเกลี้ยง!

"นาย..."

ชายชรามองตาถลนด้วยความตกตะลึง

ไอ้เด็กนี่มันทำบ้าอะไรของมันเนี่ย?

ถึง ลาวาเพลิงสีฟ้าคราม จะเป็นทรัพยากรที่ผู้เปลี่ยนอาชีพสามารถดูดซับได้ก็เถอะ

แต่มันไม่ใช่ของที่เอามาซดสดๆ เพื่อดูดซับแบบนี้สิโว้ย!

ไม่ต้องพูดถึงพลังงานธาตุมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ข้างในหรอกนะ นี่มันคือลาวาที่หลอมรวมมาจากเปลวเพลิงเชียวนะ!

แล้วซดเข้าไปแบบนี้มันต่างอะไรกับการดื่มลาวาเดือดๆ เล่า?

แถมยังซดรวดเดียวหมดขวดอีกต่างหาก

มันไม่กลัวอวัยวะภายในจะถูกเผาจนทะลุหรือไง?

"เอิ๊ก~"

สิ่งที่ตอบรับความตกใจของชายชราคือเสียงเรอที่ค่อนข้างดัง

เขาถึงกับสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่พ่นออกมากระทบหน้าเลยทีเดียว

กลิ่นปากโคตรร้อนแรง!

เฉินหมิงลูบท้องตัวเอง รู้สึกร้อนผ่าวๆ อยู่ข้างใน

การที่เขาเลือกกระดกซด ลาวาเพลิงสีฟ้าคราม สดๆ ตรงนี้เลย แน่นอนว่าต้องมีเหตุผล

อย่างแรก ของมันมาอยู่ในมือแล้วไง

ถึงจะรู้สึกว่าตาเฒ่าอาชีพเทวทูตคนนี้ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แต่ก็ต้องระวังตัวไว้ก่อนแหละ

ต่อให้เขาไม่กลัวตาเฒ่าจะลงไม้ลงมือ แต่เขากลัวจะโดนฉกของไปต่างหากล่ะ

ถ้าอีกฝ่ายคิดจะแย่ง เขาก็คงไม่มีปัญญาปกป้องของเอาไว้ได้หรอก

เพราะงั้นก็เลยกระดกซดรวดเดียวต่อหน้าต่อตาไปเลยดีกว่า!

เขาไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนหรอก ก็แค่เสียดายของเท่านั้นเอง

"ไอ้หนุ่ม นายมัน... โคตรโหด"

ชายชราก็พอจะเดาเจตนาที่เฉินหมิงทำแบบนี้ออกแล้ว

ตอนนั้นเอง เขาก็หันไปมองบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

"ทำธุระเสร็จแล้ว รีบเผ่นกันเถอะ"

พูดจบ เขาก็ไม่รอช้า คว้าหมับเข้าที่ไหล่ของเฉินหมิง

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นรอบตัว ก่อตัวเป็นโล่โปร่งใสคลุมร่างของทั้งคู่เอาไว้

ปีกสีขาวคู่หนึ่งกางออกและเปล่งประกายแสงเจิดจ้า

จากนั้น ร่างของทั้งสองก็กลายเป็นแสงพุ่งทะยานออกจากแอ่งดิน มุ่งหน้าไปทางป่าสัตว์ประหลาดด้วยความเร็วสูง

...

อีกด้านหนึ่ง

ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน

การต่อสู้ระหว่างราชันหมาป่าจันทราซีดกับอีกาโลหะสิ้นสุดลงแล้ว

การต่อสู้ในระดับนี้ แน่นอนว่าไม่สามารถตัดสินแพ้ชนะได้ในเวลาอันสั้นหรอก

ส่วนใหญ่ก็แค่หยั่งเชิงทดสอบฝีมือกันและกันเท่านั้นแหละ

เพราะราชันหมาป่าจันทราซีดกับผู้ตรวจการก็ไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกันมาก่อนนี่นา

ทั้งสองฝ่ายแค่สู้พอหอมปากหอมคอ

ไม่งั้นถ้าบีบคั้นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจนเกินไป เกิดระเบิดศึกใหญ่ขึ้นมาจริงๆ คงจะรับมือยากน่าดู

"ราชันหมาป่าจันทราซีด ทีนี้แกพร้อมจะคุยกันดีๆ หรือยังล่ะ?"

ผู้ตรวจการเอามือไพล่หลัง ยืนหยัดอยู่ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน

"หึ..."

ราชันหมาป่าจันทราซีดมีร่างกายใหญ่โต ทาบทับเกิดเป็นเงาดำทะมึนบนท้องฟ้า แผ่ซ่านแรงกดดันของสัตว์ประหลาดยักษ์ออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

"มนุษย์... ไม่มีอะไรต้องคุยกันหรอก..."

"หืม?"

ตอนนั้นเอง ดวงตาที่สว่างไสวของราชันหมาป่าจันทราซีดก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

มันหันขวับกลับไปมองด้านหลังทันที

วินาทีต่อมา ร่างกายอันมหึมาก็ขยับวูบ ข้ามผ่านหุบเขาทั้งหมดด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

และมาโผล่อยู่เหนือแอ่งดินแห่งนั้น

สายตาของราชันหมาป่าจับจ้องไปที่แอ่งดินเป็นอันดับแรก พอเห็นว่าบาเรียหายไปแล้ว ดวงตาของมันก็เปล่งแสงเจิดจ้าบาดตาออกมาทันที

แต่พอเห็นว่าร่างเงาสกิลของมันยังคงเฝ้าพื้นที่นี้อยู่ มันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่า...

เมื่อมันเข้าไปตรวจสอบในแอ่งดิน ร่างกายของหมาป่าก็แข็งทื่อไปทั้งตัว

ว่างเปล่า...

บ่อน้ำ มันว่างเปล่า!

"บรู๊ววว!!!"

เสียงคำรามแห่งความโกรธเกรี้ยวบ้าคลั่งดังสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา

ราชันหมาป่าจันทราซีดเดือดจัดจนเลือดขึ้นหน้า

หายไปแล้ว หายไปหมดเกลี้ยงเลย!

ไม่เหลือทิ้งไว้ให้มันเลยแม้แต่หยดเดียว

"......ใคร...เป็น...คน...ทำ!!!"

เสียงกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาด ระเบิดดังไปทั่วทุกสารทิศในอาณาบริเวณนี้

อีกด้านหนึ่ง

พอเห็นราชันหมาป่าจันทราซีดผละไปกะทันหัน บรรดาผู้อำนวยการก็พากันถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของราชันหมาป่าจันทราซีดตัวนี้ น่าจะทะลุเลเวล 50 ไปแล้วล่ะมั้ง"

ถ้าไม่มีผู้ตรวจการมาด้วย ลำพังแค่ผู้อำนวยการของเมืองอวิ๋นไห่ คงจะเอาไม่อยู่แน่ๆ

"เรื่องนี้ต้องให้ความสำคัญนะ การที่มีมอนสเตอร์ยักษ์ระดับนี้มาป้วนเปี้ยนอยู่รอบนอกเมืองอวิ๋นไห่ของเรา ถือเป็นอันตรายที่ร้ายแรงมาก"

ผู้อำนวยการโจวจากโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

ที่เขาพูดแบบนี้ก็เพื่อให้ผู้ตรวจการได้ยินนั่นแหละ

ด้วยกำลังรบทั้งหมดของเมืองอวิ๋นไห่ การจะรับมือกับราชันหมาป่าจันทราซีดก็ยังถือว่าตึงมืออยู่ดี

เพราะฉะนั้นก็ต้องพึ่งพาพวกระดับสูงจากเบื้องบนแล้วล่ะ

ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมที่สามและที่ห้าได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองผู้ตรวจการที่อยู่ตรงหน้าเช่นกัน

"เรื่องนี้ฉันจะรายงานให้ทางสมาพันธ์ทราบ แล้วให้เบื้องบนส่งกำลังคนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมาช่วยเมืองอวิ๋นไห่เอง"

ผู้ตรวจการพูดให้ความมั่นใจกับผู้อำนวยการทั้งหลาย เขาพูดต่อว่า "ช่วงนี้ฉันจะประจำการอยู่ที่เมืองอวิ๋นไห่ไปก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้ราชันหมาป่าก่อความวุ่นวายกับทางเมือง"

"แล้วก็ หุบเขาแห่งนี้ พวกคุณรู้ข้อมูลอะไรบ้างไหม?"

จู่ๆ ผู้ตรวจการก็เปลี่ยนเรื่อง แล้วหันไปถามผู้อำนวยการทั้งสาม

ตั้งแต่มาถึงที่นี่ เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของพื้นที่แถบนี้แล้ว มันไม่ใช่พื้นที่ธรรมดาแน่ๆ

ยิ่งมีราชันหมาป่าจันทราซีดมาโผล่ที่นี่ด้วย ยิ่งเป็นเครื่องยืนยันความผิดปกติได้ชัดเจน

และเมื่อผู้ตรวจการถามขึ้นมาแบบนี้ บรรดาผู้อำนวยการก็เพิ่งจะตระหนักถึงปัญหาเช่นกัน

"ที่นี่..."

ยังไม่ทันจะพูดจบ ก็ถูกเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวขัดจังหวะซะก่อน

ทุกคนหันไปมองท้องฟ้าที่ไม่ไกลนัก ก็เห็นราชันหมาป่าจันทราซีดวกรถกลับมาอีกรอบ

แถมสภาพของมันดูแปลกๆ ไปจากเดิมด้วย

แค่ขนาดตัว ก็ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเลย!

ดวงตาของมันแดงฉานไปหมด ทั่วทั้งร่างแผ่รังสีอำมหิตบ้าคลั่ง

การพุ่งตรงมาทางนี้ในเวลานี้ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจะบดขยี้ท้องฟ้ายามค่ำคืนลงมาเลยทีเดียว

"ทำไมจู่ๆ หมาป่าตัวนี้มันถึงคลุ้มคลั่งขึ้นมาล่ะเนี่ย?!"