บทที่ 100 ราชันมารผู้แข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัว

บทที่ 100 ราชันมารผู้แข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัว

รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูเฉิน ทว่าเมื่อมองจากสายตาของชายเผ่ามาร มันกลับดูไม่ต่างอะไรกับรอยยิ้มของมัจจุราชเลยแม้แต่น้อย

สำหรับซูเฉินแล้วเผ่ามารไม่ได้มีความน่ากลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามเขากลับชอบพวกตัวแจกประสบการณ์เหล่านี้เสียด้วยซ้ำ

การดูดซับแก่นแท้ต้นกำเนิดของพวกมันไม่มีผลข้างเคียงใดๆ ทั้งสิ้น ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคืออาจทำให้ระดับพลังค่อนข้างไม่เสถียร แต่ขอเพียงใช้เวลาปรับพื้นฐานสักหน่อยปัญหานี้ก็จะหมดไป

"ตู้ม!"

ฝ่ามือขนาดมหึมาปรากฏขึ้น ชายเผ่ามารตกอยู่ตรงใจกลางฝ่ามือนั้นพอดี การโจมตีนี้เป็นเพียงการลงมือแบบส่งเดชของซูเฉิน ไม่ได้แฝงพลังอริยะเลยแม้แต่น้อย มันเป็นเพียงแค่พละกำลังทางกายภาพล้วนๆ

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่พละกำลังทั้งหมดของเขา

กายาเซียนปฐมกาลของเขานั้นแข็งแกร่งเกินหยั่งถึง หากเขาลงมืออย่างเต็มกำลัง เพียงแค่แรงลมที่เกิดจากการปะทะก็มากพอที่จะบดขยี้เผ่ามารตนนี้ให้แหลกละเอียดเป็นผุยผงได้แล้ว

ชายเผ่ามารไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!

เมื่ออยู่ต่อหน้าซูเฉิน เขาก็เป็นได้แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขัดขืน ทั้งสองคนอยู่ในระดับที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เขารู้ดีว่าวันนี้ซูเฉินไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน

สุดท้ายชายเผ่ามารก็กัดฟันกรอด แผดเสียงคำรามใส่ซูเฉินด้วยความโกรธแค้น

"ในเมื่อเจ้าคิดจะฆ่าข้า งั้นก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย"

ชายเผ่ามารไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาระเบิดตัวเองในทันที พลังมารอันบ้าคลั่งปะทุออกมารอบทิศทาง

สีหน้าของซูเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเพิ่งจะเตรียมรวบรวมพลังมารเหล่านี้เอาไว้ แต่สุดท้ายก็ต้องหยุดชะงักลง เพราะเขาพบว่าพลังมารทั้งหมดกำลังหลั่งไหลเข้าไปในรอยแยกมิติระหว่างสองภพ

"ซูเฉิน เจ้าตายแน่ รอให้ท่านราชันของข้ามาถึงก่อนเถอะ คนตระกูลซูทั้งหมดจะต้องกลายเป็นอาหารของเผ่ามารพวกเรา"

เสียงอันเยือกเย็นดังก้องกังวานไปทั่วทั้งฟ้าดิน

เขายอมเสียสละตัวเองเพื่อให้ราชันมารจุติลงมาได้เร็วขึ้น มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะสามารถสังหารซูเฉินได้

หลังจากที่ช่องว่างมิติดูดซับพลังมารของชายเผ่ามารเข้าไป มันก็เริ่มส่งเสียงดังกึกก้อง รอยแยกขยายขนาดใหญ่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง

พลังมารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยก ทั่วทั้งเมืองชิงเฟิงถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มก๊าซสีดำทะมึน บรรยากาศดูหนาวเหน็บและน่าหวาดผวายิ่งนัก

ต้วนซานเห็นเช่นนั้นก็ทนไม่ไหวจนต้องแผดเสียงตะโกน "ผู้อาวุโส รีบทำลายช่องทางมิติเร็วเข้า มิฉะนั้นหากยอดฝีมือเผ่ามารเข้ามาในภพหยางได้ ทั่วทั้งดินแดนตะวันออกจะต้องตกอยู่ในอันตรายแน่"

แม้ซูเฉินจะมีความแข็งแกร่งมาก แต่ยอดฝีมือเผ่ามารที่กำลังจะข้ามมาในครั้งนี้ จะต้องเป็นถึงระดับอริยะอย่างแน่นอน

ดีไม่ดีอาจจะเป็นถึงระดับราชันอริยะหรือจักรพรรดิอริยะเลยด้วยซ้ำ

หากยอดฝีมือระดับนี้ก้าวเข้ามาในภพหยางได้ อาจก่อให้เกิดหายนะครั้งใหญ่ตามมา

เพราะยอดฝีมือระดับอริยะก็สามารถทำหน้าที่เป็นผู้เชื่อมต่อได้เช่นกัน หากไม่รีบสังหารพวกมันให้เร็วที่สุด ดีไม่ดีทั่วทั้งภพหยางอาจจะถูกยึดครอง และผู้คนทั้งหมดจะต้องกลายเป็นแหล่งพลังงานให้พวกมัน

ทว่าซูเฉินกลับไม่สนใจต้วนซานเลยแม้แต่น้อย เขายังคงจับจ้องไปที่รอยแยกมิติอย่างไม่วางตา

หลังจากตรวจสอบกลิ่นอายที่อยู่ข้างในอย่างละเอียด รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"กลิ่นอายพลังช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ น่าจะใกล้เคียงกับระดับจักรพรรดิอริยะแล้ว นี่คงเป็นยอดฝีมือระดับราชันมารสินะ ดูเหมือนตระกูลซูของข้ากำลังจะมีจักรพรรดิอริยะเพิ่มขึ้นมาอีกสามคนแล้วสิ"

ซูเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ท่าทีที่เคยสบายๆ เริ่มกลับมาจริงจังขึ้นเล็กน้อย

"ดูเหมือนจะต้องเอาจริงหน่อยแล้ว ต้องพยายามหลอมรวมแก่นแท้ต้นกำเนิดของพวกมันทั้งสามให้สมบูรณ์ที่สุด"

คนตระกูลซูล้วนมีกายาศักดิ์สิทธิ์ หากแก่นแท้ต้นกำเนิดของราชันมารทั้งสามคนนี้ไม่ถูกหลอมรวมอย่างสมบูรณ์ หลังจากดูดซับไปแล้วก็อาจจะยังไม่สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับจักรพรรดิอริยะได้ อย่างมากก็คงหยุดอยู่แค่ระดับราชันอริยะเท่านั้น

เมื่อไปถึงระดับอริยะ ความเร็วในการทะลวงระดับจะช้าลงอย่างมาก

การทะลวงเข้าสู่ระดับจักรพรรดิอริยะโดยตรง ต่อให้ระดับพลังจะดูไม่เสถียรไปบ้าง แต่มันก็ช่วยประหยัดเวลาไปได้มหาศาล

เพราะการจะทะลวงจากระดับราชันอริยะไปสู่จักรพรรดิอริยะ ต่อให้มีทรัพยากรมากมายคอยสนับสนุน ก็ยังต้องใช้เวลานานมากอยู่ดี

เมื่อต้วนซานเห็นซูเฉินยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความร้อนรน "ผู้อาวุโส หากไม่ทำลายช่องทางมิติ เกรงว่าภพหยางของพวกเราจะต้องเผชิญกับวิกฤตการณ์ล้างโลกแน่ ขอผู้อาวุโสโปรดรีบลงมือเถอะขอรับ"

แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีจิตใจสูงส่งถึงขั้นทำเพื่อปกป้องภพหยางอะไรหรอก

เพียงแต่หากยอดฝีมือเผ่ามารบุกเข้ามา เขาจะต้องเป็นคนแรกที่ตายต่างหาก

ด้วยอาการบาดเจ็บของเขาในตอนนี้ หากไม่ได้พักฟื้นสักสามถึงห้าเดือน ก็แทบจะไม่มีทางหายดีเลย หากเผ่ามารมาเยือนภพหยาง มีหรือที่พวกมันจะไม่จับเขากลืนกินทั้งเป็น

แถมแค่คลื่นพลังจากการต่อสู้ระหว่างซูเฉินกับยอดฝีมือเผ่ามาร ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตายตกตามไปได้แล้ว

ทว่าสิ้นเสียงของต้วนซาน ทั่วทั้งราชวงศ์เป่ยเฟิงก็ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกสีดำทะมึน

"นี่มันอะไรกัน"

"ทำไมเมฆดำถึงได้หนาแน่นขนาดนี้"

ผู้คนนับไม่ถ้วนแหงนหน้ามองท้องฟ้า แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจเลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ไม่ถูกสิ นี่ไม่ใช่เมฆดำธรรมดา พวกเจ้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกๆ ไหม มันเหมือนกับ... ปราณมารเลย"

"เจ้าอย่ามาขู่ข้าสิ ปราณมารหนาแน่นขนาดนี้ ต้องเป็นยอดฝีมือเผ่ามารระดับไหนกันถึงจะสร้างปรากฏการณ์แบบนี้ได้"

"ปรากฏการณ์น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ ข้าเดาว่าอย่างน้อยต้องเป็นเผ่ามารระดับอริยะแน่ๆ"

ในราชวงศ์เป่ยเฟิง มียอดฝีมือระดับหลอมรวมความว่างเปล่าบางคน เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ พวกเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบหนีเอาตัวรอดไปในทันที

ปราณมาร!

เป็นปราณมารของจริง!

คนอื่นที่พลังฝึกตนต่ำกว่าอาจจะสัมผัสได้ไม่ชัดเจน แต่พวกเขากลับรับรู้ได้อย่างแจ่มแจ้งว่านี่คือปราณมาร

มียอดฝีมือเผ่ามารจุติลงมาในภพหยางอีกแล้ว แถมยังเป็นยอดฝีมือที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

จบสิ้นแล้ว!

ณ พระราชวังหลวง

กษัตริย์เป่ยเฟิงมีแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา เขาเองก็อยากจะหนีเอาตัวรอดเช่นกัน แต่ก็ยังตัดใจทิ้งรากฐานของราชวงศ์เป่ยเฟิงไม่ได้

ทว่าหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะหนีเอาชีวิตรอด

ราชวงศ์เป่ยเฟิงจะสำคัญแค่ไหน ก็ไม่สู้ชีวิตของเขาหรอก

ราชวงศ์ล่มสลายไปยังสามารถสร้างใหม่ได้ แต่ถ้าตัวเขาตาย ทุกอย่างก็จบเห่

ในเมืองชิงเฟิง รอยแยกมิติเริ่มขยายกว้างขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ปราณมารอันมหาศาลไหลทะลักออกมา ชวนให้ผู้คนรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

วินาทีต่อมา ฝ่ามือขนาดมหึมาข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากรอยแยก

ตามมาด้วยข้างที่สอง และข้างที่สาม

เงาร่างขนาดมหึมาสามร่างกำลังพยายามดิ้นรนออกมาจากรอยแยกมิติ ราวกับต้องใช้ความพยายามอย่างแสนสาหัส

ทั้งสามร่างล้วนมีรูปลักษณ์ที่ดุร้ายน่ากลัว หน้าเขียวเขี้ยวโง้ง บางตัวถึงกับมีปีกงอกอยู่กลางหลัง กลิ่นอายบนร่างของพวกมันชวนให้รู้สึกหวาดผวายิ่งนัก รัศมีพันลี้รอบด้านล้วนเต็มไปด้วยปราณมารอันตลบอบอวล

"ฮ่าๆๆ ในที่สุดเปิ่นหวางก็เข้ามาในภพหยางได้สำเร็จ!"

"ข้า ราชันมารอสูรเขียว ในครั้งนี้จะต้องกลืนกินให้หนำใจ เพื่อเตรียมตัวทะลวงเข้าสู่ระดับจักรพรรดิมารให้จงได้"

ราชันมารหน้าเขียวเขี้ยวโง้งหัวเราะลั่น เสียงของมันแหลมปรี๊ดบาดแก้วหู

เมื่อต้วนซานได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

จบสิ้นแล้ว!

ทุกอย่างพังพินาศหมดแล้ว!

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบนร่างของเผ่ามารทั้งสามตน ประกอบกับคำพูดเมื่อครู่ หัวใจของเขาก็ร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่ม

ยอดฝีมือระดับราชันมาร!

นั่นหมายความว่าพวกมันอย่างน้อยต้องเทียบเท่ากับระดับปราชญ์อริยะสูงสุด!

ปราชญ์อริยะสูงสุดสามคนเชียวหรือ!

คราวนี้ไม่ใช่แค่เขาที่จะต้องตาย แต่ทั่วทั้งดินแดนตะวันออกจะต้องพังพินาศ ต่อให้ตระกูลซูออกหน้าก็ไม่อาจแก้ไขสถานการณ์ได้แล้ว

เพราะตระกูลซูมีเพียงซูเฉินคนเดียวที่เป็นปราชญ์อริยะสูงสุด ลำพังเขาคนเดียวจะไปรับมือกับราชันมารทั้งสามได้อย่างไร

แววตาของต้วนซานว่างเปล่า ม่านพลังระหว่างสองภพอ่อนแอลงถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถึงขั้นที่ยอดฝีมือระดับราชันมารสามารถข้ามมายังภพหยางได้แล้ว

ไม่นานนัก ราชันมารทั้งสามก็หลุดพ้นจากรอยแยก และก้าวเข้ามาในภพหยางได้อย่างสมบูรณ์

ชั่วพริบตาเดียว กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็กวาดซัดไปทั่ว ผู้คนเกือบทั่วทั้งดินแดนตะวันออกต่างสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจนี้ เพราะกลิ่นอายของทั้งสามนั้นรุนแรงมากจริงๆ

ยอดฝีมือนับไม่ถ้วนต่างพากันสะดุ้งตื่น พวกเขามองไปยังทิศทางของราชวงศ์เป่ยเฟิงด้วยความเคร่งเครียด

"ที่นั่น... เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!"

"ปราณมาร เป็นปราณมารที่รุนแรงมาก ยอดฝีมือเผ่ามารกำลังบุกโจมตีภพหยางแล้ว"

[จบแล้ว]