(ฟรี) บทที่ 210 - ร่างจริงของสัตว์ประหลาด!

(ฟรี) บทที่ 210 - ร่างจริงของสัตว์ประหลาด!

◉◉◉◉◉

ไม่มีงั้นเหรอ

ทำไมถึงไม่มีล่ะ

ไป๋หลี่หยวนพบว่าบนตัวของสัตว์ประหลาดไม่มีไข่เจ็ดสีอยู่เลย

ไป๋หลี่หยวนรีบหยิบเรดาร์ตรวจจับไข่ออกมาดู ภาพบนเรดาร์แสดงให้เห็นว่าไข่อยู่ตรงหน้านี้เอง

ไป๋หลี่หยวนหันกลับไปมองสัตว์ประหลาดอีกครั้ง บนตัวสัตว์ประหลาดไม่มีไข่ จากนั้นไป๋หลี่หยวนก็แหงนมองท้องฟ้า บนท้องฟ้าก็ไม่มีไข่ งั้นก็แสดงว่า...

ไป๋หลี่หยวนก้มมองชิ้นส่วนร่างกายของสัตว์ประหลาดที่ฝังอยู่ใต้ผืนทราย

"หรือว่าไข่จะอยู่ใต้ดิน"

"มิวทู สัตว์ประหลาดตัวนั้นมันยังไงกันแน่" ไป๋หลี่หยวนใช้พลังจิตสอบถาม

ไม่นานสตีลมิวทูก็ตอบกลับมา

"ฉันใช้พลังจิตตรวจสอบดูแล้ว ส่วนที่อยู่ข้างบนนั่นไม่ใช่สัตว์ประหลาดหรอก แต่เป็นแค่ชิ้นส่วนร่างกายของมัน ร่างจริงของมันอยู่ใต้ดิน แถม... ร่างจริงของมันใหญ่ตั้งร้อยกว่าเมตรแหนะ!"

"อะไรนะ!" ไป๋หลี่หยวนตกใจสุดขีด

ในขณะเดียวกัน ทีมจับสัตว์ประหลาดก็เริ่มลงมือแล้ว

'สัตว์ประหลาด' บนดินเริ่มปะทะกับเจ้าหน้าที่จับกุม นอกจากท่อนล่างที่ไม่สามารถละทิ้งผืนทรายได้แล้ว มองดูเผินๆ ไม่ออกเลยว่า 'สัตว์ประหลาด' ตัวนี้เป็นเพียงแค่ชิ้นส่วนร่างกาย ไม่ใช่ร่างจริง

ใจของไป๋หลี่หยวนกระตุกวูบ

'สัตว์ประหลาด' บนผิวดินกับร่างจริงใต้ดิน นี่มันกับดักชัดๆ!

ส่วนที่อยู่บนผิวดินเป็นแค่เหยื่อล่อเพื่อดึงดูดเหยื่อให้เข้ามาติดกับ ส่วนร่างจริงที่อยู่ใต้ดินก็กำลังรอคอยจังหวะเพื่อมอบความตายให้ในพริบตา!

เป็นไปตามคาด สัตว์ประหลาดที่มีไข่เจ็ดสีติดตัวไม่ได้จัดการง่ายๆ เลย

แถมร่างจริงขนาดมหึมากว่าร้อยเมตรบวกกับ 'สัตว์ประหลาด' บนดินอีก ร่างที่แท้จริงของสัตว์ประหลาดตัวนี้ต้องมีความสูงอย่างน้อยหนึ่งร้อยห้าสิบเมตรแน่ๆ มันคือสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ขนานแท้เลยล่ะ

ตอนนี้การต่อสู้บนสนามรบกำลังดุเดือด แอนดี้และผู้อำนวยการอีกสี่คนก็ลงมือแล้วเช่นกัน ส่วนคนอื่นๆ ก็เริ่มจัดกระบวนทัพและเตรียมค่ายกลสำหรับจับกุม

แค่ 'สัตว์ประหลาด' บนดินก็สามารถต่อกรกับคนอื่นๆ ได้อย่างสูสี ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างดุเดือด

ตอนนี้ความสามารถที่ 'สัตว์ประหลาด' เผยออกมามีทั้งพละกำลังอันมหาศาล เกราะทราย และความสามารถในการควบคุมทราย

ไป๋หลี่หยวนกัดฟันแน่น ติดต่อไปหาสตีลมิวทูอีกครั้ง

"มิวทู จับตาดูกระแสความเคลื่อนไหวของร่างจริงสัตว์ประหลาดใต้ดินให้ดีนะ มีอะไรคืบหน้าให้รีบส่งข่าวบอกฉันทันที!"

"เข้าใจแล้ว" สตีลมิวทูไม่เข้าใจว่าไป๋หลี่หยวนต้องการจะทำอะไร แต่เขารู้ว่าตัวเองมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือ เมื่อกี้สตีลมิวทูได้ลองสัมผัสถึงความแข็งแกร่งของสิ่งมีชีวิตใต้ดินดูแล้ว มันไม่ได้อ่อนแอไปกว่าเขาเลย

หากต้องสู้กันจริงๆ ผลแพ้ชนะยังยากจะคาดเดา

แต่สตีลมิวทูก็ไม่ได้ลังเล แม้ไป๋หลี่หยวนจะไม่ได้ช่วยไขข้อข้องใจให้เขา แต่ในเมื่อเขารับปากไป๋หลี่หยวนไว้แล้ว เขาก็ไม่มีทางผิดคำพูดแน่ แถมไป๋หลี่หยวนยังทำให้เขารู้สึกดีมากๆ สตีลมิวทูจึงไม่ได้รู้สึกรังเกียจที่จะยื่นมือเข้าช่วยไป๋หลี่หยวนเลย

เรื่องการทำภารกิจแบบนี้สตีลมิวทูเคยทำมานักต่อนักแล้ว ไป๋หลี่หยวนทำให้เขารู้สึกสบายใจกว่าซากากิเยอะเลย แถมไป๋หลี่หยวนก็ไม่ได้ออกคำสั่งกับเขาด้วย แต่กลับขอความช่วยเหลือในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง

นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว

สตีลมิวทูซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เขาค่อยๆ ลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า ก้มมองดูสนามรบเบื้องล่าง และคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของสัตว์ประหลาดอย่างใกล้ชิด

ในขณะที่จับตาดูกระแสความเคลื่อนไหวของสัตว์ประหลาด สตีลมิวทูก็เฝ้าดูการต่อสู้ของเหล่าผู้ใช้ตราสัญลักษณ์ไปด้วย

"โลกใบนี้... น่าสนใจดีแฮะ"

ผู้คนในโลกผู้ใช้ตราสัญลักษณ์ล้วนมีพลังอันแข็งแกร่ง สตีลมิวทูรู้สึกว่าเขาอาจจะหาคำตอบให้กับความสงสัยของตัวเองได้จากผู้ใช้ตราสัญลักษณ์เหล่านี้ก็ได้

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด

แม้การต่อสู้จะดุเดือด แต่โดยรวมแล้วฝ่ายที่ได้เปรียบคือผู้ใช้ตราสัญลักษณ์ ทว่าเหล่าผู้ใช้ตราสัญลักษณ์ก็ไม่ได้ลงมืออย่างถึงพริกถึงขิง พวกเขาแค่จำกัดการเคลื่อนไหวของสัตว์ประหลาดเท่านั้น เพราะไพ่ตายที่แท้จริงคือค่ายกลที่เตรียมไว้สำหรับจับสัตว์ประหลาดต่างหาก

ไม่นาน 'สัตว์ประหลาด' ก็เริ่มเพลี่ยงพล้ำ ส่วนค่ายกลสำหรับจับกุมก็เตรียมการเสร็จสิ้นแล้ว!

ทุกคนเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลง มีเพียงไป๋หลี่หยวนเท่านั้นที่ใจเต้นรัว

สตีลมิวทูส่งข้อความกลับมาแล้ว

"ระวังตัวด้วย ร่างจริงของสัตว์ประหลาดเริ่มขยับแล้ว"

ไป๋หลี่หยวนปรับสภาพร่างกายของตัวเองให้พร้อม จากนั้นก็พุ่งพรวดออกไปยังทิศทางที่สัตว์ประหลาดอยู่

"เฮ้ย อย่าเข้าไปนะ มันอันตราย!"

เจ้าหน้าที่พยาบาลที่คอยดูแลไป๋หลี่หยวนตะโกนลั่น

แต่ไป๋หลี่หยวนกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้นและพุ่งตัวออกไป

การต่อสู้เมื่อครู่นี้ไป๋หลี่หยวนไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้เลย แถมยังบอกสิ่งที่ตัวเองค้นพบให้คนอื่นฟังไม่ได้ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นการจะส่งสารในทะเลทรายก็ทำได้แค่ตะโกนบอกเท่านั้น และถ้าเป็นแบบนั้น ถึงจะสามารถตะโกนบอกความจริงกับพวกแอนดี้ได้สำเร็จ สัตว์ประหลาดก็จะรู้ตัวว่าความลับแตกแล้ว ถึงตอนนั้นสัตว์ประหลาดอาจจะเปิดฉากโจมตีกะทันหัน ทุกคนที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องเผชิญกับอันตรายที่ใหญ่หลวงกว่าเดิมแน่

ทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้คือให้ไป๋หลี่หยวนอาศัยจังหวะที่สัตว์ประหลาดกำลังจะแผลงฤทธิ์ โจมตีขัดจังหวะมันซะ ในเวลาเดียวกันสตีลมิวทูก็จะลงมือด้วย เวลาแค่นี้ก็เพียงพอให้พวกแอนดี้ไหวตัวทันแล้ว แต่ถ้าพวกเขายังไม่สามารถตอบสนองและหนีออกจากพื้นที่อันตรายได้ทันล่ะก็ คงต้องโทษว่าเป็นคราวซวยของพวกเขาเองแล้วล่ะ

หลังการแปลงร่าง แม้ไป๋หลี่หยวนจะยังไม่สามารถต่อกรกับสัตว์ประหลาดได้ แต่การก่อกวนสัตว์ประหลาดนั้นเขาสามารถทำได้อย่างแน่นอน

ขณะที่กำลังวิ่ง ตราสัญลักษณ์บนหน้าอกของไป๋หลี่หยวนก็เปล่งประกายขึ้น จากนั้นร่างของไป๋หลี่หยวนก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาวสว่างไสว

ในตอนนี้เอง ทีมจับกุมก็ได้เปิดใช้งานค่ายกลจับกุมแล้ว 'สัตว์ประหลาด' ล้มลงไปกองกับพื้น แอนดี้และเจ้าหน้าที่ฝ่ายรบหลักคนอื่นๆ ต่างพากันเข้าไปล้อมรอบ 'สัตว์ประหลาด' เอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ 'สัตว์ประหลาด' ขัดขืนหรือระเบิดตัวเอง

ตู้ม—

ทรายจำนวนมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นมาจากทุกทิศทุกทาง ก่อตัวเป็นพายุทรายหมุนคว้างกลางอากาศ และพุ่งเข้ากวาดล้างทุกคนที่อยู่รอบๆ 'สัตว์ประหลาด' อย่างรวดเร็ว

ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนที่อยู่รอบๆ 'สัตว์ประหลาด' ถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกตะลึง

อันตราย!

แต่... มันสายไปเสียแล้ว!

พื้นดินเริ่มยกตัวสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในวินาทีนั้นเอง แสงสว่างจ้าก็เจิดจรัสขึ้นจากที่ไกลๆ สว่างไสวบาดตา

"ไปตายซะไอ้เวรเอ๊ย!"

มนุษย์ยักษ์แห่งแสงร่างสูงกว่าสิบเมตรพุ่งทะยานออกมาจากแสงสว่างนั้น กระโดดถีบเข้าใส่ร่างขนาดยักษ์ที่พุ่งตามพายุทรายขึ้นมาติดๆ

ไป๋หลี่หยวนทุ่มพละกำลังทั้งหมดไปที่ฝ่าเท้า ปล่อยลูกถีบที่ทรงพลังที่สุดในรอบสองพันปีของเขาออกไป!

ร่างจริงของสัตว์ประหลาดที่พุ่งขึ้นมาจากใต้ดินถูกลูกถีบของไป๋หลี่หยวนกระแทกเข้าอย่างจังจนชะงักไปครู่หนึ่ง พายุทรายเบื้องบนปรากฏช่องโหว่ขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว

ส่วนไป๋หลี่หยวนก็ตีลังกากลับหลังและร่อนลงสู่พื้นในระยะไกล

"โอ๊ยๆๆ เจ็บๆๆ..."

ไป๋หลี่หยวนนั่งยองๆ อยู่บนพื้นพลางลูบเท้าตัวเองปอยๆ

ในช่วงเสี้ยววินาทีที่พายุทรายเกิดช่องโหว่ ผู้คนที่ถูกทะเลทรายล้อมรอบจู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดสายหนึ่ง พวกเขาพยายามจะดิ้นรน แต่กลับพบว่าตัวเองไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ทุกคนทำได้เพียงปล่อยให้แรงดึงดูดนั้นควบคุมตัวเองไปตามยถากรรม

เมื่อทุกคนได้สติกลับมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองมาปรากฏตัวอยู่บนท้องฟ้าที่ห่างไกลจากสัตว์ประหลาดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

และมีร่างเหล็กกล้าร่างหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าของทุกคน หันหลังให้ทุกคน เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายคือผู้ที่ช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้

ทุกคนเพิ่งจะอ้าปากขอบคุณ แต่ก็พบว่าร่างเหล็กกล้านั้นอันตรธานหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"รีบดูทางสัตว์ประหลาดเร็ว!" มีคนร้องตะโกนขึ้นมา

ทุกคนหันขวับไปมองยังทิศทางที่สัตว์ประหลาดอยู่ทันที

มนุษย์ยักษ์ที่กำลังนั่งลูบเท้าตัวเองอยู่ ผู้คนส่วนใหญ่แค่มองผ่านๆ แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก ท้ายที่สุดแล้วความแข็งแกร่งของมนุษย์ยักษ์ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก มีเพียงแอนดี้เท่านั้นที่จ้องมองมนุษย์ยักษ์นานกว่าคนอื่นหน่อย เพราะคราวก่อนที่ไป๋หลี่หยวนแปลงร่างในโรงเรียน เธอก็จำไป๋หลี่หยวนได้แล้ว

"เมื่อกี้ไป๋หลี่หยวนเป็นคนลงมืองั้นเหรอ"

สายตาของคนส่วนใหญ่มุ่งเป้าไปที่สัตว์ประหลาด

รูปร่างของสัตว์ประหลาดในตอนนี้ดูคล้ายกับดอกไม้มาก

ส่วนบนคือดอกไม้ขนาดยักษ์ที่ก่อตัวขึ้นจากทรายที่ไหลทะลัก ส่วนด้านล่างคือ 'ราก' อันแข็งแกร่งที่มีความยาวกว่าหนึ่งร้อยเมตร

[จบแล้ว]