บทที่ 26 คืนนี้คุณชายเฉียวขอเป็นเจ้ามือเอง!

บทที่ 26 คืนนี้คุณชายเฉียวขอเป็นเจ้ามือเอง!

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดก็ถึงคิวที่เฉียวเส้าเซวียนจะต้องจ่ายเงินและทอยลูกเต๋ากับเซี่ยเทียน

เฉียวเส้าเซวียนยื่นเงินให้เย่หนิงอวี่

จากนั้นเขาก็มองไปที่เซี่ยเทียนด้วยสายตาท้าทาย "ในที่สุดก็ถึงตาฉันสักที! คืนนี้เป้าหมายของฉันคือกวาดผลไม้รวมของนายไปให้หมด!

ฉันจะให้โอกาสนาย รีบเก็บแผงแล้วกลับบ้านไปซะตั้งแต่ตอนนี้ จะได้ไม่ต้องลงเอยด้วยการไม่ได้เงินสักแดงแถมยังต้องขาดทุนย่อยยับ!"

เมื่อเห็นเฉียวเส้าเซวียนทำตัวเหมือนคนลืมกินยา

ฟางอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่เขา "เฉียวเส้าเซวียน วันนี้แกรีบออกไปทำตัวเป็นไอ้หน้าโง่คลั่งรักจนลืมกินยาหรือไง? แกคิดจริงๆ เหรอว่าฝีมือไก่กาของแกจะชนะเอาผลไม้รวมของเราไปได้หมดน่ะ?"

"หึๆ ไม่ยอมฟังกันสินะ? ได้ๆๆ เดี๋ยวค่อยดูแล้วกันว่าใครจะร้องไห้!"

ใบหน้าของเฉียวเส้าเซวียนเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ระหว่างที่ต่อคิว เขาแอบสังเกตเทคนิคของเซี่ยเทียนมาโดยตลอด

เขาสังเกตเห็นว่าเทคนิคการทอยลูกเต๋าของหมอนั่นดูเงอะงะมาก ไม่เหมือนคนที่ทอยลูกเต๋าเป็นเลยสักนิด

ดังนั้น การที่เซี่ยเทียนชนะติดๆ กันได้ขนาดนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะดวงดีเท่านั้นแหละ

ส่วนเขา เฉียวเส้าเซวียนคนนี้คือเซียนตัวจริง!

ด้วยความมั่นใจที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างเป็นปริศนา เฉียวเส้าเซวียนหยิบลูกเต๋าขึ้นมาและเริ่มทอยแข่งกับเซี่ยเทียน

เมื่อมองดูไอ้โง่ตรงหน้า เซี่ยเทียนก็ไม่มีความคิดที่จะออมมือให้เลยแม้แต่น้อย

"จุ๊ๆ เหยื่อรายใหญ่มาแล้ว... ต้องเชือดให้หมดตัวซะหน่อย"

เซี่ยเทียนหัวเราะหึๆ อยู่ในใจ

ด้วยนิสัยของเฉียวเส้าเซวียน ถ้าเดี๋ยวเกิดแพ้ขึ้นมา เขาต้องรู้สึกเสียหน้าอย่างแน่นอน

และแน่นอนว่าเขาจะต้องเล่นต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะชนะ

ดังนั้น เซี่ยเทียนจึงวางแผนที่จะใช้กลยุทธ์ที่ต่างออกไป—นั่นคือการทำให้ไอ้โง่คลั่งรักเบอร์หนึ่งคนนี้แพ้ติดๆ กัน โดยไม่ปล่อยให้ชนะเลยแม้แต่ตาเดียว!

คืนนี้... คุณชายเฉียวจะเป็นคนเหมาจ่ายให้เองทั้งหมด!

เซี่ยเทียนและเฉียวเส้าเซวียนเผชิญหน้ากัน ทั้งสองเริ่มทอยลูกเต๋า

ท่าทางการทอยลูกเต๋าของเฉียวเส้าเซวียนนั้นดูเท่มาก เห็นได้ชัดว่าเขาเคยฝึกฝนมา

ท่าทางของเขาทั้งดูดีมีสไตล์และคล่องแคล่วว่องไว

ในทางตรงกันข้าม ท่าทางการทอยลูกเต๋าของเซี่ยเทียนกลับดูเงอะงะและถึงขั้นน่าขบขันนิดๆ

"สาม สอง หนึ่ง... เปิด!"

ทั้งคู่เปิดฝาครอบออกพร้อมกัน

เฉียวเส้าเซวียนได้ห้าแต้ม

เซี่ยเทียนได้หกแต้ม

"พรืด... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"นึกว่าจะแน่ ที่ไหนได้แพ้ตั้งแต่ตาแรกเลย ขำจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

"ไม่เคยได้ยินเหรอ? หมาเห่ามักไม่กัด ส่วนหมากัดมักไม่เห่า... นี่มันตัวอย่างชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?"

ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาหลังจากเห็นผลลัพธ์

เฉียวเส้าเซวียนโกรธจนกระทืบเท้า อดไม่ได้ที่จะตวาดลั่น "นี่เพิ่งจะตาแรก พวกแกจะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา? หมอนั่นก็แค่ฟลุคตาดีต่างหาก ตาหน้าฉันต้องชนะแน่!"

พูดจบ เขาก็ถลึงตาใส่เซี่ยเทียนอย่างดุเดือด "เอาใหม่!"

"จะเล่นใหม่ก็ได้ แต่จ่ายเงินมาก่อน"

"ลงบัญชีไว้ก่อน เดี๋ยวฉันรวบยอดจ่ายทีเดียวเลย!"

เซี่ยเทียนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะตะโกนเรียกทันที "คิวต่อไป!"

"ปัดโธ่เว้ย... ได้ๆๆ จ่ายก็จ่าย!"

เฉียวเส้าเซวียนกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

เซี่ยเทียนกำลังหักหน้าเขาอย่างเห็นได้ชัด

เขาล้วงธนบัตรใบละร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋าแล้วตบลงบนโต๊ะดังปัง

เซี่ยเทียนรับมันมาด้วยรอยยิ้ม แล้วส่งต่อให้ฟางอวี่

"ฟางอวี่ ตรวจสอบดูให้ดีนะว่าแบงก์ปลอมหรือเปล่า"

เฉียวเส้าเซวียนเดือดดาลขึ้นมาทันที เขาตบโต๊ะเสียงดังลั่น "เซี่ยเทียน แกหมายความว่าไงวะ? แกคิดว่าคนอย่างฉัน เฉียวเส้าเซวียน จะเอาแบงก์ปลอมมาจ่ายนายหรือไง?!"

"ดูไม่ออกหรือไงล่ะ?"

เซี่ยเทียนมองเขาด้วยรอยยิ้มมุมปาก

หูของเฉียวเส้าเซวียนแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างฉุนเฉียว

แต่ฟางอวี่ที่มีรูปร่างสูงใหญ่บึกบึนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเซี่ยเทียน ก็ก้าวออกมาข้างหน้าเช่นกันโดยไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้เห็น

เมื่อมีพวกเขาสองคนยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า เฉียวเส้าเซวียนก็ฝ่อลงทันที

"พวกแก... ช่างเถอะ รีบๆ ตรวจดูซะ แล้วก็เตรียมตัวรอรับความพ่ายแพ้ได้เลย!"

ฟางอวี่จงใจตรวจสอบธนบัตรใบนั้นอย่างเชื่องช้า

เป็นระยะๆ เขาจะเงยหน้าขึ้นมองเฉียวเส้าเซวียนด้วยสายตาหวาดระแวง ราวกับว่าเงินนั้นเป็นของปลอมจริงๆ

หลังจากทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัวเฉียวเส้าเซวียนเองก็ชักจะเริ่มสงสัยแล้วว่าเงินนั่นมันปลอมหรือเปล่า

จังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถาม ฟางอวี่ก็ยัดเงินใส่กระเป๋าพร้อมกับหัวเราะหึๆ "ไม่มีปัญหา แบงก์จริงว่ะ"

เฉียวเส้าเซวียนโกรธจนแทบจะกระอักเลือด

เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังถูกเซี่ยเทียนและฟางอวี่ปั่นหัวเล่น

แต่เขาก็ต้องกล้ำกลืนความโกรธลงไป และคิดแค้นอยู่ในใจ

ตาต่อไปพวกแกเจอดีแน่!

เมื่อทั้งสองทอยลูกเต๋าเสร็จและเปิดฝาครอบออกอีกครั้ง

เฉียวเส้าเซวียนได้ห้าแต้ม

เซี่ยเทียนได้หกแต้ม

"บัดซบ แกฟลุคอีกแล้วนะไอ้หนู! มีครั้งแรกครั้งที่สองได้ แต่จะไม่มีครั้งที่สามหรือครั้งที่สี่แน่นอน! เอาใหม่!"

"จัดไป!"

เซี่ยเทียนหัวเราะและทอยลูกเต๋าอีกครั้ง

ตาที่สอง:

เฉียวเส้าเซวียนได้สี่แต้ม

เซี่ยเทียนได้ห้าแต้ม

ตาที่สาม:

เฉียวเส้าเซวียนได้สามแต้ม

เซี่ยเทียนได้สี่แต้ม

ตาที่สี่:

เฉียวเส้าเซวียนได้หนึ่งแต้ม

เซี่ยเทียนได้สองแต้ม

หลังจากแพ้ติดต่อกันสี่ครั้ง เฉียวเส้าเซวียนก็ถึงกับอ้าปากค้าง

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

เขาอุตส่าห์ฝึกฝนมาอย่างดี แล้วทำไมเซี่ยเทียนถึงได้แต้มสูงกว่าเขาทุกครั้งเลยล่ะ?

แถมยังสูงกว่าแค่แต้มเดียวตลอดด้วย?

มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ! ผิดปกติอย่างแน่นอน!

"เซี่ยเทียน แกโกงนี่หว่า! การที่แกได้แต้มสูงกว่าฉันมันก็เรื่องนึง แต่การที่แกได้แต้มสูงกว่าฉันแค่แต้มเดียวเป๊ะๆ ทุกครั้งเนี่ย มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะแม่นยำขนาดนี้ทุกรอบ? ลูกเต๋าชุดที่แกใช้อยู่ต้องถูกถ่วงน้ำหนักมาแน่ๆ!"

เฉียวเส้าเซวียนเดือดปุดๆ และรีบปลุกปั่นอารมณ์ของคนรอบข้างทันที "ทุกคนเห็นไหม? ไอ้หมอนี่มันโกง ไม่งั้นทำไมมันถึงควบคุมแต้มได้แม่นยำทุกรอบแบบนี้ล่ะ?"

ทุกคนที่ยืนดูเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ เหมือนกัน

มีใครบางคนเสนอให้เซี่ยเทียนและเฉียวเส้าเซวียนสลับลูกเต๋ากัน

"ใช่ สลับลูกเต๋ากันเลย ชุดที่แกถืออยู่ต้องมีตุกติกแน่ๆ!"

เฉียวเส้าเซวียนยืดคอขึ้นพร้อมกับถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง

เซี่ยเทียนยักไหล่ "อยากสลับก็สลับสิ"

หลังจากที่ทั้งสองสลับลูกเต๋ากันแล้ว พวกเขาก็เริ่มทอยใหม่อีกครั้ง

ตาแรก:

เฉียวเส้าเซวียนได้ห้าแต้ม

เซี่ยเทียนได้หกแต้ม

ตาที่สอง:

เฉียวเส้าเซวียนได้สามแต้ม

เซี่ยเทียนได้หกแต้ม...

ตาที่ยี่สิบ:

เฉียวเส้าเซวียนได้ห้าแต้ม

เซี่ยเทียนได้หกแต้ม

ตาที่ยี่สิบเอ็ด:

เฉียวเส้าเซวียนได้หกแต้ม

เซี่ยเทียนก็ยังคงได้หกแต้ม!

ตลอดการทอยลูกเต๋าติดต่อกันยี่สิบเอ็ดตา เฉียวเส้าเซวียนไม่ชนะเลยแม้แต่ตาเดียว

ใบหน้าของเขามืดมนลง

แต่เมื่อเขาเห็นว่าตัวเองทอยได้หกแต้ม หัวใจของเขาก็พองโตด้วยความดีใจสุดขีด

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันชนะ ฉันกำลังจะชนะแล้วโว้ย!"

ทว่าหลังจากเซี่ยเทียนเปิดฝาครอบออก ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นหกแต้ม!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เฉียวเส้าเซวียนก็สูญเสียความเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น

หน้าของเขามืดทะมึน เลือดสูบฉีดขึ้นสมอง จนแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมาคำโต

เซี่ยเทียนฉวยโอกาสนี้ มองไปที่เฉียวเส้าเซวียนด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

"คุณชายเฉียว เงินร้อยหยวนของนายหมดเกลี้ยงแล้วนะรู้ไหม? ถ้าอยากจะเล่นต่อ ก็ต้องจ่ายเงินมาเพิ่มแล้วล่ะ"