ตอนที่ 30 : แรนช์เตรียมพร้อมเรียบร้อย

เดิมทีผู้คุมสอบเฟอร์ราตมีความมั่นใจอย่างยิ่ง

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถใช้การ์ดเวทมนตร์และคาถาส่วนใหญ่ได้ แต่เขาก็ยังสามารถจัดการไฮพีเรียนผู้อยู่ระดับสามได้ตามต้องการ

แต่ตอนนี้.

เนื่องจากความเจ็บปวดทั่วร่างกายและความโกรธแค้นที่สะสมอยู่ในหัวใจตั้งแต่เขาถูกอีกฝ่ายใช้คาถาเงียบงัน เขาจึงไม่มีสมาธิไปจัดการกับไฮพีเรียนอยู่ครู่หนึ่ง

แต่ไม่ว่าจะไฮพีเรียนหรืออะไรอย่างอื่นก็ตาม มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

เฟอร์ราตรู้เพียงว่าไม่ว่าผลสอบสุดท้ายของวันนี้จะเป็นเช่นไร ถ้าเขาไม่สังหารแรนช์ เดือนนี้เขาก็จะนอนไม่หลับ!

ทางด้านอีกฝั่ง

หลังจากที่ตระหนักว่าความเกลียดชังทั้งหมดของผู้คุมสอบเฟอร์ราตพุ่งตรงมาหาเขา แรนช์ก็เริ่มสับเกียร์หมาวิ่งทันที

ในเวลาเดียวกัน เขาไม่ลืมที่จะหยิบการ์ดการรักษาที่ล้มเหลวซึ่งไม่อยู่ในสถานะคูลดาวน์ออกมาและร่ายมันใส่เฟอร์ราต

ทรมานต่อไป.

แม้ว่าในขณะนี้เฟอรร์ราตจะไม่สามารถพูดอะไรได้ แต่ในเวลานี้ เมื่ออารมณ์ของคนคนหนึ่งถูกกระตุ้นจนระเบิดออกมา คำพูดหลายพันคำก็สามารถกลับสู่ธรรมชาติดั้งเดิมกลายเป็นการแสดงออกได้ ตอนนี้ไม่ว่าใครก็สามารถอ่านสภาพอารมณ์ที่แท้จริงของเฟอร์ราตผ่านทางสีหน้าได้ —

ถ้าวันนี้ฉันไม่ฆ่าแก ฉันคงเป็นลูกผู้ชายโดยเปล่าประโยชน์!

หลังจากชะงักไปชั่วคราว เฟอร์ราตก็เร่งความเร็วจนดูคล้ายกับดาวหางโดยไม่ลังเล กลายเป็นสายลมบ้าคลั่งควบไปทางแรนช์!

“อย่าแม้แต่คิดที่จะเข้าใกล้เขา!”

ร่างไฮพีเรียนยืดหยุ่นได้ราวกับเงาและแทบจะกลมกลืนไปกับทุ่งหญ้า เหลือเพียงดวงตาที่เย็นชาของเธอ เหมือนม่านตาของแมงป่องพิษเท่านั้นที่จ้องมองไปยังเฟอร์ราต

ภารกิจที่แรนช์มอบหมายให้เธอคือการถ่วงเวลาเฟอร์ราตให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะเดียวกันก็ทำให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ถูกสลัดทิ้งไปในทันที

ภายใต้สถานการณ์การต่อสู้ในปัจจุบัน เฟอร์ราตซึ่งถูกแรนช์แทรกแซงอย่างรุนแรงไม่สามารถเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อไฮพีเรียนได้อีกต่อไป

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เฟอร์ราตก็จะยิ่งตกอยู่ในสภาวะปั่นป่วนมากขึ้นเท่านั้น

กริชหางแมงป่องเปล่งประกายเย็นเยียบภายใต้เมฆดำทะมึนราวกับยมทูตในคืนที่หนาวเหน็บ

บนที่ราบอันกว้างใหญ่ไอเลวินแห่งนี้ เฟอร์ราตและไฮพีเรียนเริ่มต้นการไล่ล่าอันน่าทึ่ง

...

ในห้องประชุมของสถาบันนักปราชญ์

“แต่พวกเขาจะเอาชนะได้ยังไง?”

อาจารย์คนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะสงสัยเมื่อเห็นว่าแรนช์หยิบการ์ดเวทมนต์ทั้งหมดของเขาออกมา

แม้ว่าสถานการณ์ในขณะนี้จะหยุดชะงักลงชั่วคราวก็ตาม

แต่ชัดเจนว่าสภาวะชะงักงันนี้คงอยู่ได้ไม่นาน

ไฮพีเรียนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อขัดขวางเฟอร์ราตและป้องกันไม่ให้เขาเข้าใกล้แรนช์

ส่วนแรนช์ก็เริ่มร่ายคาถาขณะเคลื่อนที่โดยใช้มือยาวๆ ของเขาทรมานเฟอร์ราตต่อไปให้ได้มากที่สุด

แต่เฟอร์ราตสามารถทำพลาดได้นับไม่ถ้วน ในขณะที่ไฮพีเรียนและแรนช์ทำพลาดได้เพียงครั้งเดียว

แม้ว่าจะไม่มีข้อผิดพลาด แต่ระยะห่างระหว่างเฟอร์ราตกับแรนช์ซึ่งก่อนหน้านี้ได้ใช้เวทมนตร์ลมอย่างต่อเนื่องกำลังหดลงอย่างไม่อาจหยุดยั้ง

ไม่มีทางที่พวกเขาจะยื้อมันไว้ได้นานถึงสามสิบนาทีอย่างแน่นอน

ตราบใดที่แรนช์ถูกกำจัดโดยเฟอร์ราต เมื่อไม่มีคาถาเงียบงันและการแทรกแซงทางจิต ไฮพีเรียนก็จะพ่ายแพ้แบบทันที

“หลังจากที่แรนช์ร่ายเวทย์รักษาจำนวนมาก เขาก็เปิดเผยความจริงที่ว่าเขาไม่ใช่ประเภทสวนกลับการโจมตี”

“เฟอร์ราตสามารถฆ่าเขาได้โดยไม่ต้องคอยพะวงอีกต่อไป”

โดยธรรมชาติแล้วอาจารย์ที่คุ้นเคยกับเฟอร์ราตนั้นชัดเจนดี ว่าเหตุใดตอนแรกเฟอร์ราตจึงไม่ต้องการโจมตีแรนช์ผู้ซึ่งอาจมีการ์ดเวทมนตร์ที่ไม่รู้จัก

จากระดับของเขาในตอนนี้ แรนช์สามารถผูกมัดการ์ดเวทมนตร์ทั้งหมดใด้ยี่สิบใบเท่านั้น

จนถึงตอนนี้เขาใช้การ์ดคาถารักษาไปแล้วสิบหกใบ

นี่ค่อนข้างเกินความคาดหมายของอาจารย์แทบทุกคน

ส่วนอีกสี่ใบที่เหลือ เป็นที่รู้กันว่ามี [การสื่อสารที่เป็นมิตร] ระดับสองหนึ่งใบ และที่ว่างที่เหลือก็ไม่น่าจะพอให้ผูกมัดการ์ดที่ทรงพลังอย่างการย้อนกลับการโจมตี

“พวกเขาเอาชนะไม่ได้ พวกเขาไม่สามารถหยุดการเข้าใกล้ของเฟอร์ราตได้เลย”

เมื่อเห็นสถานการณ์บนหน้าจอที่ไฮพีเรียนเกือบจะขัดขวางเฟอร์ราตได้หลายครั้ง แต่เฟอร์ราตก็ตัดสินใจพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจ อาจารย์ในห้องประชุมทุกคนก็รู้ว่าการต่อสู้ดิ้นรนซ้ำแล้วซ้ำเล่ากำลังจะจบลงแล้ว

“เว้นแต่ว่าการ์ดใบสุดท้ายของแรนช์จะเป็นไพ่ตาย”

“ไม่น่าเป็นไปได้”

“ถ้ามันสามารถเปลี่ยนสถานการณ์การต่อสู้ได้ เขาก็น่าจะใช้มันไปนานแล้ว”

ไม่มีใครทราบว่าแรนช์ยังมีการ์ดเวทมนตร์เหลืออีกหรือเปล่า

แต่.

อาจารย์ทุกคนในที่แห่งนี้ต่างรู้ดีว่าไม่ว่าการ์ดเวทมนตร์ระดับหนึ่งหรือระดับสองจะทรงพลังขนาดไหน และเงื่อนไขการใช้งานจะเข้มงวดเพียงใด มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะการโจมตีของเฟอร์ราตผู้อยู่ระดับห้าได้ภายในคราวเดียว

เสียงที่น่าตกใจราวกับโลหะกระแทกกันในหน้าจอดึงดูดความสนใจของอาจารย์ในห้องประชุมได้อีกครั้ง

พวกเขาทั้งหมดต่างมองไปยังสนามรบที่กำลังจะปิดฉากลง

ไฮพีเรียนซึ่งกำลังไล่ตามเฟอร์ราตอยู่บนทุ่งหญ้า เธอเล็งไปที่หัวของเฟอร์ราตแล้วขว้างมีดบินแต่จู่ๆ ก็ถูกโล่เวทมนตร์หักเหทิศทางไป

ดวงตาของเธอมีประกายตกตะลึง แต่เธอก็กลับมาเฉยเมยอย่างรวดเร็วเหมือนแมลงพิษเจ้าเล่ห์ในทุ่งหญ้าที่เปลี่ยนแปลงไปมาอย่างฉับพลัน

หากโยนอีกไม่กี่ครั้ง ไม่นานโล่ก็จะแตก

คาถาเล็กๆ ที่เฟอร์ราตสามารถใช้ได้ตอนนี้ต่างก็ติดคูลดาวน์ และในไม่ช้าเขาก็จะต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากเธออีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม.

ขณะที่เธอถอนอาวุธออก เฟอร์ราตก็หยุดกะทันหัน

แม้ว่าเฟอร์ราตจะไม่หันกลับมามองไฮพีเรียนที่กำลังไล่ตามเขา แต่ไฮพีเรียนกลับรู้สึกเหมือนถูกกักขังด้วยสัมผัสแห่งเวทมนตร์

ภายใต้กรงขังนี้ ไฮพีเรียนรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เฟอร์ราตดูเหมือนจะสังเกตเห็นในระหว่างการปะทะที่ผ่านมาว่าทุกครั้งที่เธอถอนอาวุธออก จุดอ่อนบางอย่างก็จะถูกเปิดเผยออกมาเช่นกัน

แต่ในขณะนี้เฟอร์ราตไม่อาจตัดสินได้อย่างมีเหตุผล แต่ด้วยความโกรธ เขาจึงใช้สัญชาตญาณการต่อสู้เพื่อคว้าโอกาสที่ดีที่สุดในการเอาชนะไฮพีเรียน

ก่อนที่ไฮพีเรียนจะสามารถตอบสนองได้ทัน เวทมนตร์ธาตุลมก็พุ่งออกมาจากเฟอร์ราตราวกับใบมีดอันคมกริบ กวาดร่างไฮพีเรียนกระเด็นออกไป

มันเป็นเพียงเวทมนตร์ธาตุลมเล็กๆ ระดับหนึ่ง แต่ในสภาพเกรี้ยวกราดของเฟอร์ราต มันกลับระเบิดออกมาด้วยพลังที่ไฮพีเรียนไม่อาจต้านทานได้!

หลังจากนั้นเฟอร์ราตก็ออกวิ่งอย่างบ้าคลั่งอีกครั้งไปยังทิศทางของแรนช์!

“ให้ตายเถอะ!”

ไฮพีเรียนปลิวมาตกอยู่ที่พื้นอย่างกะทันหัน เธอลุกขึ้นแทบจะทันที กัดฟันไล่ตามเฟอร์ราตต่อ

ในการปะทะเมื่อสักครู่ เฟอร์ราตลดระยะห่างกับแรนช์ได้มากแล้ว

ซึ่งถ้าเป็นเช่นนี้ต่อให้เธอตามทันก็อาจไม่มีประโยชน์

เจ้าพยาบาลเปียกระดับสองนี่คงจะถูกกำจัดทันทีในเวลาไม่ถึงสองวิจากการโจมตีของนักเวทย์ระดับห้า

แม้ว่าไฮพีเรียนจะเดิมพันทุกอย่างกับแรนช์และทำตามกลยุทธ์ของเขา

แต่สิ่งต่างๆ อุตส่าห์มาถึงจุดนี้แล้ว มันจึงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ที่กำลังใกล้เข้ามา

เมฆดำทะมึนกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ ความกดอากาศเริ่มหนักอึ้ง เสียงฟ้าร้องที่ดังอู้อี้ก็เหมือนกับความโกรธของเทพเจ้าที่สะท้อนอย่างต่อเนื่องบนทุ่งหญ้า

แรนช์มองไปยังเฟอร์ราตผู้อยู่ในสภาวะไม่สามารถหยุดยั้งได้กำลังเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ

เขาเดาว่าตัวเองน่าจะกำลังเข้าสู่ระยะการโจมตีด้วยคาถาเล็กๆ ของเฟอร์ราตแล้ว

แรนช์ค่อยๆ หยุดวิ่ง

ประการแรกเขาไม่สามารถวิ่งหนีได้

ประการที่สอง

การเตรียมการทั้งหมดอยู่ในสภาพพร้อมแล้ว

แรนช์ลดศีรษะลงอย่างสงบพลางมองดูการ์ดเวทมนตร์ที่ปรากฏบนฝ่ามือของเขา

นี่คือการ์ดเวทมนตร์ที่เขาและทาเลียสร้างขึ้นโดยใช้วัตถุโบราณ [สดุดีแห่งความเมตตา] ซึ่งเป็นสมบัติตกทอดภายในตระกูลของเขา

ทาเลียเองก็เป็นผู้ดำเนินการกระบวนการเกือบทั้งหมด โดยมีเขาเป็นผู้ช่วย

มีเพียงขั้นตอนการวาดภาพและมอบรูปลักษณ์ให้วัตถุอัญเชิญเท่านั้นที่เขาเป็นผู้รับผิดชอบหลัก

ผลลัพธ์ขั้นสุดท้ายของการ์ดใบนี้ไม่เพียงแต่เกินความคาดหมายของแรนช์เท่านั้น แต่ยังทำให้ทาเลียในฐานะผู้สร้างการ์ดหลักต้องประหลาดใจอีกด้วย

เขารู้ว่านี่เป็นไพ่ตายใบสุดท้ายในการสอบวันนี้

(จบตอน)