ตอนที่ 556 ข้าเกลียดไอ้พวกไม่มีขอบเขตเอ๊ย!(ฟรี)

ตอนที่ 556 ข้าเกลียดไอ้พวกไม่มีขอบเขตเอ๊ย!

"พวก... พวกเจ้า...!!"

ม่อชิงหน้าซีดเผือด ริมฝีปากเขียวคล้ำ รูม่านตาเบิกกว้างไร้โฟกัส นอนหมอบอยู่บนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

เขารู้สึกเหมือนหัวถูกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทุบอย่างแรง วิญญาณแทบจะปริแตก ซ้ำยังเหมือนถูกแรงกระแทกจนมึนงง ไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้ในระยะเวลาสั้นๆ!

ท่อนไม้นั่นมันคืออาวุธวิเศษอะไรกัน? แค่โดนเคาะไปทีเดียว ผลลัพธ์กลับน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ ทั้งอ่อนแรง ทั้งใช้วิญญาณไม่ได้ ช่างมารร้ายนัก!

"ท่อนไม้นี่ใช้ดีจริงๆ แฮะ!"

จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทรามองท่อนไม้ในมือ ไม่ต้องพูดอะไรมาก มันช่างถนัดมือจริงๆ

"ท่านไปตีหัวเขาทำไม ข้ายังอยากจะสู้กับเขาอยู่นะ" อ๋าวเย่หันไปมองจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทรา ทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ

"สู้? สู้ทำไม? พวกเรามีตั้งหลายคน ถ้าไม่รุมกินโต๊ะ แล้วจะไปสู้ตัวต่อตัวทำไม?"

จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทราปรายตามองอ๋าวเย่อย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็เหยียบก้นม่อชิง ส่งจิตวิญญาณล้วงเข้าไปในถ้ำมิติวิญญาณของม่อชิงทันที

แกรก!

เสียงดังฟังชัด ปราการป้องกันที่ม่อชิงวางไว้ในถ้ำมิติวิญญาณ ถูกจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทราทำลายจนแหลกสลายในพริบตา

พรวด!

ม่อชิงกระอักเลือดออกมา มองดูจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทรากำลังล้วงแคะแกะเกาอยู่ในร่างกายเขา กัดฟันกรอด "หยุดนะ รีบหยุดเดี๋ยวนี้ นั่นมันของข้า พวกเจ้าจะมาปล้นกันดื้อๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!"

"เคี๊ยกๆๆ!"

สิ่งที่ตอบรับม่อชิงมีเพียงเสียงหัวเราะอย่างชั่วร้ายของคนกลุ่มหนึ่ง

คนที่ล้อมรอบม่อชิงอยู่ นอกจากพวกบรรพชนรุ่นเยาว์ของสำนักเค่าซานแล้ว ก็ยังมีคนคุ้นหน้าคุ้นตาอีกมากมาย อย่างเช่น หวงเสวียน, เจียตัวเป่า, โต้วโต้ว, หลัวเสี่ยวม่าน ก็ปะปนอยู่ในกลุ่มด้วย

เมื่อเห็นท่าทางดิ้นรนของม่อชิง โต้วโต้วก็แบกกระบองทองคำดำเดินเข้ามา นั่งยองๆ ตรงหน้าม่อชิง แล้วตบหน้าเขาเบาๆ "โอ๊ะ นี่ม่อชิงไม่ใช่หรือ จำพี่ลิงคนนี้ได้ไหม?"

ม่อชิงทำหน้างุนงง ไม่รู้จักโต้วโต้วเลยสักนิด เขายังคงพยายามดิ้นรน ไม่ยอมให้สมบัติของตัวเองตกไปอยู่ในมือของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทรา

"พวกเจ้า... พวกเจ้าทำแบบนี้มันไม่ถูกนะ!"

"รีบปล่อยข้านะ!"

"อ๊าก... อย่านะ นั่นคือยาวิเศษที่เผ่าของข้ามอบให้ข้าเพื่อใช้สร้างรากฐาน รีบเอาคืนมานะ!"

"ฮือๆ... ข้าเกลียดพวกเจ้า ไอ้พวกไม่มีขอบเขตเอ๊ย!"

ท้ายที่สุด ม่อชิงที่ทนรับความอัปยศไม่ไหวถึงกับร้องไห้ออกมา ทำหน้าตาน่าสงสาร น้ำมูกน้ำตาไหลพราก อาลัยอาวรณ์สมบัติที่ถูกจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทราแย่งไปอย่างสุดซึ้ง

"อย่าร้องไห้สิ ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยนี่นา" โต้วโต้วลูบหัวม่อชิง พลางฉีกยิ้มกว้าง

สุดท้าย ม่อชิงก็ถูกลอกคราบจนหมดเกลี้ยง ก่อนไป จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทราและคนอื่นๆ ยังแถมลูกเตะให้ม่อชิงคนละทีสองที จนก้นของเขาบวมเป่งไปหมด

ส่วนอ๋าวเย่นั้นโหดที่สุด ดูเหมือนเขาจะระบายความโกรธที่เคยถูกรังแกในโลกเบื้องล่างออกมา เตะซ้ำไปอีกหลายสิบตลบถึงยอมหยุด

"ข้า... ข้าอยากจะร้องไห้..."

พวกจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทราจากไปแล้ว ทิ้งให้ม่อชิงนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น น้ำตาแห่งความไม่ยินยอมไหลรินจากหางตา

"อ๊าก! ข้าเกลียดพวกเจ้า ไอ้พวกไม่มีขอบเขตเอ๊ย!!"

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ม่อชิงก็จู่ๆ ตะโกนลั่น ราวกับต้องการจะระบายความอัดอั้นในใจออกมาด้วยวิธีนี้

ต้องยอมรับเลยว่า พอได้ตะโกนออกมาแล้วก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ในที่สุดม่อชิงก็ขยับตัวได้ หลังจากค่อยๆ คลานลุกขึ้นมา บนใบหน้าของเขาก็ปรากฏร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว

"พวกเจ้ามาปล้นข้า งั้นข้าก็จะไปปล้นคนอื่นบ้าง!"

หลังจากนั้น ม่อชิงก็หาที่ซ่อนตัวเงียบๆ พอมีคนเดินผ่าน เขาก็จะพุ่งออกไปปล้น!

มารดามันเถอะ!

ทว่า เขาถูกกำหนดมาแล้วว่าจะไม่มีทางทำได้ เพราะที่นี่ถูกเหมาจองไว้หมดแล้ว

ทุกสารทิศเต็มไปด้วยคนของสำนักเค่าซาน

มีระดับลูกศิษย์อย่างหวงเสวียน, เจียตัวเป่า, ปู้เต้าเต๋อ, โต้วโต้ว, หลัวเสี่ยวม่าน

มีระดับบรรพชนรุ่นเยาว์ อย่างเช่น บรรพชนรุ่นเยาว์สุสานบรรพชน และบรรพชนรุ่นเยาว์ศาลบรรพชน

และยังมีระดับจักรพรรดิแห่งไท่ชูอย่าง จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทรา, จักรพรรดิเหยากวง, จักรพรรดิเทียนซิง

เรียกได้ว่า ขอเพียงก้าวออกจากที่ราบเทียนตี้ ที่นี่ก็คือนรกที่พุ่งเป้าไปที่ผู้บ่มเพาะระดับต่ำกว่าเซียนแท้จริงโดยเฉพาะ!

หรือแม้แต่เซียนแท้จริงที่อ่อนแอหน่อย หากเดินผ่าน ก็ไม่มีทางเดินออกไปได้อย่างปลอดภัย!

ปีนี้ เมื่อได้กลุ่มสามคนของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สุริยันจันทรา หวงเสวียน เจียตัวเป่า และคนอื่นๆ มาร่วมด้วย องค์กรมือมืดก็ยิ่งเหมือนพยัคฆ์ติดปีก!

ไม่นานนัก คุณชายเทียนซู, เทพธิดาลั่วฉาน และคนอื่นๆ ก็ฝ่าด่านหอคอยเสร็จ เมื่อไม่เห็นเงาของม่อชิง พวกเขาจึงจับกลุ่มเดินทางออกมาด้วยกัน แต่เพิ่งจะเดินพ้นที่ราบเทียนตี้ พวกเขาก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมไว้

"ป๊าบ!"

"ป๊าบ!"

"ป๊าบ!"

...

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ที่ราบเทียนตี้ก็เกิดความโกลาหลขึ้น จู่ๆ หลายคนก็พากันหันกลับไปมองด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่รู้ว่ากำลังมองอะไรอยู่

"ใครกัน มาด่าทอซะหยาบคายขนาดนี้?" คนหนึ่งพึมพำ

ได้ยินเพียงเสียงคนกำลังสบถด่าทออยู่นอกที่ราบเทียนตี้ ด่าทออย่างหยาบคาย พ่นแต่พลังลึกลับแห่งตะวันออกออกมาไม่หยุด หลายคนแทบจะทนฟังไม่ได้แล้ว!

"เฮ้อ... คนที่ถูกองค์กรมือมืดบีบจนเป็นบ้าเพิ่มมาอีกคนแล้ว!"

"ฟังจากเสียง น่าจะเป็นพวกคุณชายเทียนซูนะ ดูท่าทางคงจะโดนปล้นจนหมดตัวแล้วล่ะ"

ผู้ที่รู้เรื่องราวต่างก็ส่ายหน้าถอนหายใจ พวกเขามาที่นี่ทุกปี ชินกับฉากแบบนี้ไปเสียแล้ว

โชคดีที่พวกเขาเป็นแค่พวกยาจก องค์กรมือมืดไม่เคยลงมือกับพวกยาจก เพราะงั้น บางครั้งความจนก็มีข้อดีเหมือนกันนะ!

ด้านหน้าฝูงชน อวี่หนิงที่เพิ่งจะออกมาจากหอคอยจักรพรรดิขมวดคิ้วแน่น นึกถึงอดีตอันเลวร้าย ความโกรธในใจพุ่งปรี๊ดจนแทบจะกดไว้ไม่อยู่

ไอ้พวกลูกหมาพวกนี้อีกแล้ว!

โชคดีที่เขาฉลาดขึ้นแล้ว ตราบใดที่หอคอยจักรพรรดิยังไม่ปิด เขาก็จะไม่ยอมไปไหน รอจนกว่าจะปิด แล้วค่อยเดินตามกลุ่มใหญ่ไป ถึงตอนนั้นก็จะไม่โดนดักปล้นแล้ว นี่แหละที่เรียกว่า เจ็บแล้วจำ!

และยังมีตัวตนระดับทำเนียบจักรพรรดิอีกหลายคนที่ทำแบบเดียวกับเขา อย่างเช่น จักรพรรดิซวีคุน ผู้ครองอันดับ 99,999 บนทำเนียบจักรพรรดิก็คือหนึ่งในนั้น

"คราวนี้พี่ไก่ยอมตายก็ไม่ยอมออกไปเด็ดขาด คราวก่อนพวกมันไม่ได้แค่เตะก้นพี่ไก่ แต่ยังบังคับให้พี่ไก่เต้นให้ดูอีก นี่มันหยามเกียรติไก่ชัดๆ!"

จักรพรรดิซวีคุนที่มีร่างเป็นคนแต่หัวเป็นไก่ สั่นสะท้านไปทั้งตัว พูดด้วยความหวาดผวา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความขุ่นเคืองอย่างหนัก

"ไอ้พวกนี้มันไม่กล้าสู้ตัวต่อตัวหรอก ถ้าพวกมันกล้าสู้ตัวต่อตัว พวกเราจะตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้หรือ?" อวี่หนิงที่มีปีกคู่งอกอยู่กลางหลัง ทำหน้าเคร่งเครียด

เขาผู้เป็นถึงยอดฝีมือที่ติดหนึ่งพันอันดับแรกในทำเนียบจักรพรรดิ เป็นจักรพรรดิอันดับหนึ่งของตระกูลอวี่ มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแดนเซียน แต่กลับต้องมาพลาดท่าให้กับองค์กรมือมืดหลายต่อหลายครั้ง

แต่ถ้าพวกมันกล้าสู้ตัวต่อตัว และไม่ลอบกัด อวี่หนิงรับประกันเลยว่าจะอัดพวกมันจนต้องคลานหาฟันบนพื้นเลย!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จักรพรรดิซวีคุนและคนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

ในฐานะยอดฝีมือจากทำเนียบจักรพรรดิ ในระดับจักรพรรดิด้วยกัน ก็มีเพียงพวกเขานี่แหละที่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของกันและกัน คนอื่นๆ ล้วนแต่เป็นผู้พ่ายแพ้ทั้งสิ้น

ถ้าไม่ใช่เพราะองค์กรมือมืดมีวิชาลับในการพรางตัว และมีท่อนไม้ที่เป็นอาวุธวิเศษสุดแปลกประหลาด พวกเขามั่นใจเลยว่า หากสู้แบบตัวต่อตัว พวกเขาไม่มีทางแพ้อย่างแน่นอน

"จะว่าไป ซวีคุน คราวนี้เจ้าก้าวหน้าไปไม่น้อยเลยนะ ดูท่าทางอันดับในทำเนียบจักรพรรดิของเจ้าคงจะเลื่อนขึ้นไปอีกหลายหมื่นอันดับเลยสิ" อวี่หนิงหันไปมองจักรพรรดิซวีคุน แล้วกล่าว

"แน่นอนสิ พอหอคอยจักรพรรดิปิดเมื่อไหร่ พี่ไก่ก็จะตรงไปที่ทะเลสาบแห่งการบรรลุเต๋าเพื่อพิสูจน์ตัวเองทันที คราวนี้ พี่ไก่มั่นใจว่าจะต้องติดอันดับสองหมื่นห้าพันเป็นอย่างน้อย!" จักรพรรดิซวีคุนกล่าวอย่างองอาจผึ่งผาย

"งั้นก็ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าก็แล้วกัน"

อวี่หนิงหัวเราะหึๆ แววตาแฝงความดูแคลน ไม่คิดเลยว่าแค่คำชมส่งๆ ของเขา จะทำให้เจ้านี่ได้ใจจนเอามาคุยโวเสียได้

แม้จักรพรรดิซวีคุนและเขาจะเป็นยอดฝีมือจากทำเนียบจักรพรรดิเหมือนกัน แต่ความแข็งแกร่งของทั้งสองคนกลับห่างกันมาก

คนหนึ่งอยู่อันดับรองสุดท้ายของทำเนียบจักรพรรดิ ส่วนอีกคนคือยอดฝีมือระดับท็อปที่ติดหนึ่งพันอันดับแรก ช่องว่างมันห่างไกลกันราวกับเหวลึก

...

ณ พื้นที่มิติความว่างเปล่าที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของที่ราบเทียนตี้

ฮวาอวิ๋นเฟยติดต่อบรรพชนไว้ล่วงหน้า และถูกรับตัวมาที่นี่อย่างลับๆ

"อวิ๋นเฟย เจ้ามานี่มีเรื่องให้พวกเราช่วยหรือ?" บรรพชนจากยอดเขาเต้าหยวนท่านหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้าง

ฮวาอวิ๋นเฟยมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ แถมยังเป็นลูกหลานสายตรงของยอดเขาเต้าหยวน ยิ่งมองเขาก็ยิ่งชอบใจ มีลูกหลานเช่นนี้ ช่างน่าปลาบปลื้มใจยิ่งนัก!

ฮวาอวิ๋นเฟยพยักหน้า "ท่านบรรพชน ท่านพอจะรู้ไหมว่า 'ตำแหน่งเทพสมุทร' คืออะไร?"