บทที่ 75 - เสาหลักของทัพ

บทที่ 75 - เสาหลักของทัพ

หลินผิงมองดูข้อความระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า ความเย็นชาในแววตาค่อยๆ จางลง

เฉียนโยว

เขาจำชื่อนี้ได้ เคยเห็นอยู่ในปาร์ตี้ก่อนหน้านี้ เป็นนักฆ่าที่เงียบขรึมและสังกัดอยู่ในฝ่ายป่ามาตลอด

เห็นได้ชัดว่าตัวเลขมหาศาลบนตารางอันดับความเสียหายนั้น ได้จุดประกายความโลภในใจของเขาขึ้นมาแล้ว

แผนการของเฉียนโยวเรียกได้ว่าไร้ที่ติ

เขาสังเกตมานานและพบว่าเวลาที่หลินผิงยิงธนู แววตาจะดูเลื่อนลอยเล็กน้อยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง จิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับสถานะการล็อกเป้าระยะไกลสุดขีดบางอย่าง

นี่คือโอกาสที่ดีที่สุด

กองกำลังหลักของฝ่ายกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดห่างออกไปห้ากิโลเมตร ฐานที่มั่นจึงว่างเปล่า

ขอเพียงแค่โจมตีสำเร็จและสังหาร 'ศรปิศาจ' หลินผิงได้ ไม่เพียงแต่จะแย่งชิงแต้มผลงานหลายแสนแต้มที่สะสมอยู่บนตัวเขามาได้ แต่ยังสามารถใช้ความดีความชอบอันยิ่งใหญ่นี้เป็นใบเบิกทางเพื่อคว้าตำแหน่งระดับสูงในฝ่ายภูเขาได้อีกด้วย

เพื่อการนี้ เขาจึงไม่ลังเลที่จะใช้สิทธิ์การเปลี่ยนฝ่ายเพียงครั้งเดียวของตัวเองทิ้งไป

เขากะจังหวะเวลาอย่างแม่นยำ เลือกลงมือในวินาทีที่หลินผิงเพิ่งจะกินอาหารเสร็จ เป็นช่วงที่จิตใจผ่อนคลายที่สุดและกำลังจะเข้าสู่ 'โหมดโจมตี' อีกครั้ง

ทุกขั้นตอนถูกจำลองขึ้นในหัวเขานับครั้งไม่ถ้วน ไร้ซึ่งช่องโหว่ใดๆ

สิ่งเดียวที่เขาคำนวณพลาดไป ก็คือค่าสเตตัสพื้นฐานของหลินผิงที่วิปริตจนไร้เหตุผล

นักธนูคนหนึ่งกลับมีพละกำลังในการต่อสู้ระยะประชิดที่น่ากลัวยิ่งกว่านักฆ่าที่เชี่ยวชาญการลอบสังหารอย่างเขาเสียอีก

ในเวลานี้ สายซัพพอร์ตและหน่วยพลาธิการที่เหลืออยู่ในค่ายต่างยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ มองดูภาพเหตุการณ์นี้ด้วยความหวาดผวา

การลอบสังหารและการสวนกลับเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

เมื่อพวกเขามองเห็นตราสัญลักษณ์อักษร 'ภูเขา' บนศพของเฉียนโยวอย่างชัดเจน ถึงได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดอย่างเชื่องช้า

หลินผิงละสายตาจากศพและกวาดมองไปรอบๆ อย่างเย็นชา

ใครก็ตามที่ถูกสายตาของเขามองผ่านต่างก็สะดุ้งโหยงและก้มหน้าหลบตากันเป็นแถบ ไม่มีใครกล้าสบตาเขาเลย

สายตานั้นมันราบเรียบเกินไป ราบเรียบจนชวนให้ขนลุก ราวกับว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้เพิ่งฆ่าคนไป แต่แค่เผลอบี้มดตายไปตัวหนึ่งเท่านั้น

"หลินผิง!"

เสียงกรีดร้องของถังโต้วเพิ่งจะจบลง เธอมองดูเฉียนโยวที่นอนจมกองเลือดด้วยใบหน้าซีดเผือด

แต่วินาทีต่อมาเธอก็ได้สติ ร่างเล็กๆ นั้นระเบิดความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างน่าตกใจ

"บรืน——"

เสียงเครื่องยนต์คำรามดังลั่น รถเจาะเกล็ดน้ำแข็งสีชมพูสลับขาวคันนั้นปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า หัวรถหันขวับกลับมาราวกับสุนัขพิทักษ์ผู้ซื่อสัตย์ จอดนิ่งสนิทขวางอยู่ตรงหน้าหลินผิง

ถังโต้วยืนเท้าเอวอยู่บนหลังคารถด้วยท่าทางโกรธจัดและตะโกนใส่ผู้เล่นรอบข้างที่กำลังยืนตัวสั่นงันงก

"ผิงผิง! นายนิงต่อไปเลย! ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่าใครมันจะกล้าเข้ามาอีก ฉันจะชนมันให้เละไปเลย! o(▼皿▼メ;)o"

คำประกาศกร้าวที่ทั้งดุทั้งน่ารักบวกกับ 'รถไอศกรีม' สไตล์การ์ตูนคันนั้น ทำให้ดินแดนนองเลือดที่อบอวลไปด้วยจิตสังหารแห่งนี้ดูมีความตลกขบขันอันแปลกประหลาดแทรกเข้ามา

หลินผิงปรายตามองเธอโดยไม่ได้พูดอะไร

เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ได้ดังมากแต่กลับลอยเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจน

"ถ้าใครยังอยากจะเอาแต้มผลงานมาประเคนให้อีก ฉันก็ไม่ขัดข้องนะ"

พูดจบเขาก็เลิกสนใจคนอื่น หันหลังกลับและทอดสายตามองไปยังสนามรบอันห่างไกลอีกครั้ง

...

ในเวลาเดียวกันที่สมรภูมิแนวหน้า

"หัวหน้า! ดาเมจของ 'ศรปิศาจ' หยุดแล้วครับ!"

รองผู้บัญชาการคนหนึ่งรายงานกับหยางจิ่วเซินอย่างร้อนรน

หยางจิ่วเซินสั่งการรบไปพลางเหลือบมองหน้าจอแสงบนท้องฟ้าไปพลาง

และก็เป็นอย่างที่คิด สัดส่วนความเสียหายที่ไต่ระดับขึ้นอย่างสม่ำเสมอมาตลอดหยุดชะงักไปนานถึงห้านาทีแล้ว

[อันดับ 1: หลินผิง (ฝ่ายป่า) —— สัดส่วนความเสียหาย: 8.87%]

[อันดับ 2: หยางจิ่วเซิน (ฝ่ายป่า) —— สัดส่วนความเสียหาย: 5.24%]

...

ภูเขาหินในใจของหยางจิ่วเซินถูกยกออกไป

เขาว่าแล้วเชียว!

ผู้เล่นเลเวลสามสิบคนหนึ่ง ต่อให้อาชีพจะพิเศษแค่ไหนก็ไม่มีทางที่จะมีความสามารถในการทำดาเมจต่อเนื่องได้โอเวอร์ขนาดนี้หรอก?

นั่นมันขัดกับกฎพื้นฐานของ 'เกมเทพจุติ' ชัดๆ

สกิลนี้แม้จะมีอานุภาพทำลายล้างน่าสะพรึงกลัว แต่ระยะเวลาคูลดาวน์จะต้องนานจนน่าใจหายแน่ๆ

หนึ่งวัน? หรืออาจจะสองวันเลย?

มีความเป็นไปได้สูงมาก

ไม่อย่างนั้นตัวเขาที่เป็นถึงผู้เล่นระดับ SS และถือครองอาวุธระดับตำนานอยู่จะไม่กลายเป็นตัวตลกไปเลยหรือ?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ สภาพจิตใจของหยางจิ่วเซินก็กลับมาสมดุลขึ้นเล็กน้อย

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ง้างธนูทลายทัพในมือจนสุดอีกครั้ง ลูกศรที่อัดแน่นไปด้วยธาตุลมพุ่งแหวกอากาศออกไป

ทว่าในตอนที่เขาคิดว่าในที่สุดก็จะได้เริ่มทำดาเมจไล่ตามทันแล้วนั้น เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

เหนือหัวของกระเพาะยักษ์ห้วงลึกที่ดูคล้ายภูเขาเนื้อในที่ไกลออกไป เส้นทางของลูกศรที่ดูไม่สะดุดตาปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า พุ่งเสียบเข้าใส่ลูกตาดวงหนึ่งที่กำลังกลอกกลิ้งไปมาอย่างแม่นยำ

ฉึก!

-27542! (คริติคอล!)

ตัวเลขคริติคอลสีแดงสดเด้งขึ้นมาเตะตาท่ามกลางกลุ่มตัวเลขความเสียหายอันหนาแน่น

รูม่านตาของหยางจิ่วเซินหดเกร็งลงทันที

สีหน้าของเขาแข็งค้างไปเรียบร้อยแล้ว

...

"ขยับแล้ว! ขยับแล้ว! ดาเมจของ 'ศรปิศาจ' ขยับอีกแล้ว!"

"เชี่ยเอ๊ย! กลับมาแล้ว! เขากลับมาแล้ว!"

"ฉันว่าแล้ว! เทพเกาทัณฑ์ผีจะหมดน้ำยาแค่นี้ได้ยังไง!"

ผู้เล่นนับพันคนในสมรภูมิแนวหน้าแทบทุกคนต่างเฝ้าจับตามองตารางอันดับความเสียหายอยู่ตลอดเวลา

เมื่อดาเมจของหลินผิงหยุดนิ่ง หัวใจของทุกคนก็ดิ่งวูบ ขวัญกำลังใจลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

มันเป็นความรู้สึกเหมือนเสาหลักล้มครืนลงมา

แต่ตอนนี้ชื่อนั้นกลับมาขยับอีกครั้ง

ความบ้าคลั่งที่ยากจะบรรยายจุดประกายขึ้นทั่วทั้งสนามรบในพริบตา!

"พี่น้อง! เทพเกาทัณฑ์ผีกลับมาแล้ว! พวกมึงตื่นตัวกันหน่อยโว้ย! ลุย!"

"ทีมนักเวท! อย่ามัวแต่กั๊กพลัง! ถล่มมันเข้าไป! เพื่อเทพหลิน!"

"ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! วันนี้ต้องสับไอ้ก้อนเนื้อเน่านี่ให้เละ!"

ผู้คนมากมายที่เดิมทีเหนื่อยล้าจากการต่อสู้อย่างยาวนาน กลับมีท่าทีราวกับถูกฉีดยากระตุ้น พวกเขาแหกปากร้องโหยหวนพร้อมกับสาดสกิลก้นหีบและกระดกโพชั่นเข้าไปอย่างไม่เสียดาย

หลินผิงที่อยู่ไกลออกไปถึงห้ากิโลเมตรไม่รู้ตัวเลยว่า ในตอนนี้เขาได้กลายเป็นสัญลักษณ์ทางจิตวิญญาณของทุกคนในสงครามครั้งนี้ไปเสียแล้ว

เขารู้เพียงแค่ว่าตราบใดที่ลูกศรของเขายังคงพุ่งออกไป ตำแหน่งอันดับหนึ่งก็มั่นคงดั่งภูผา

และเขายิ่งไม่รู้ด้วยว่า ภาพที่เขายืนสาดดาเมจอย่างบ้าคลั่งสลับกับหยุดพักเหนื่อยเป็นพักๆ นั้น ในสายตาของถังโต้วมันดูประหลาดพิลึกแค่ไหน

วินาทีที่แล้ว หลินผิงยังยืนอยู่ตรงนั้น ง้างธนูจนสุดแขน การเคลื่อนไหวรวดเร็วจนเหลือเพียงภาพติดตา เสียงสั่นสะเทือนของสายธนูดังระงมเป็นผืนเดียวกัน แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันดุดันที่พร้อมจะกวาดล้างทุกสรรพสิ่ง

แต่วินาทีต่อมา เขากลับลดธนูลง นวดแขนที่ปวดเมื่อย รับโร่วเจียหมัวที่ถังโต้วส่งให้มากินรวดเดียวหมด แล้วยังไปรื้อค้นเอากล่องวุ้นเส้นเปรี้ยวเผ็ดในกระเป๋าเป้ใบเล็กของเธอมาสูดกิน "ซู้ดๆ" อย่างเอร็ดอร่อย

กินเสร็จก็เช็ดปาก ลุกขึ้นยืน แล้วแปลงร่างเป็นเครื่องจักรยิงธนูไร้ความรู้สึกต่อไป

ไกลออกไปคือแผ่นดินแยกฟ้าทลาย แสงสกิลสาดส่องราวกับพลุในวันสิ้นโลก

ใกล้เข้ามาคือกลิ่นเนื้อย่างหอมกรุ่น เด็กสาวคนหนึ่งกำลังวุ่นวายอยู่หน้าเตาบาร์บีคิว ส่วนเด็กหนุ่มอีกคนก็กินจนปากมันแผล็บ

สองชั่วโมงกว่าๆ ค่อยๆ ไหลผ่านไปในจังหวะอันพิลึกพิลั่นเช่นนี้

จนกระทั่งกระเพาะยักษ์ห้วงลึกส่งเสียงร้องโหยหวนดังก้องฟ้า ร่างกายที่ใหญ่โตดั่งภูเขาแข็งทื่อและล้มครืนลง หลอดเลือดถูกล้างจนหมดเกลี้ยง ทั่วทั้งสนามรบก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับความตายในตอนแรก ก่อนจะระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องราวกับคลื่นยักษ์ถล่มทลาย

"ชนะแล้ว! พวกเราชนะแล้ว!"

"ฆ่ามันได้แล้ว! ในที่สุดก็ฆ่าไอ้ตัวบัดซบนี่ได้สักที!"

ผู้คนนับไม่ถ้วนทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้ด้วยความปีติยินดี

หลินผิงลดธนูโทสะทรายดูดในมือลงและพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า หน้าจอแสงขนาดยักษ์กำลังทำการสรุปผลขั้นสุดท้าย

[สถิติความเสียหายบอสรอบสุดท้าย]

[อันดับ 1: หลินผิง (ฝ่ายป่า) —— สัดส่วนความเสียหาย: 18.57%]

[อันดับ 2: หยางจิ่วเซิน (ฝ่ายป่า) —— สัดส่วนความเสียหาย: 18.10%]

[อันดับ 3: สวี่ฉางเฟิง (ฝ่ายป่า) —— สัดส่วนความเสียหาย: 11.41%]

...

หลินผิงมองดูตัวเลขนี้แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เขาจงใจชะลอจังหวะการโจมตีในช่วงท้าย เพื่อให้ดาเมจของตัวเองทิ้งห่างหยางจิ่วเซินไปไม่ถึงครึ่งเปอร์เซ็นต์อย่างแม่นยำ

ยังไงซะก็ได้อันดับหนึ่งอยู่แล้ว เขาจะไปเหนื่อยเปล่าๆ ทำไมล่ะ

ในขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะอย่างบ้าคลั่ง ประกาศจากระบบก็ดังก้องไปทั่วทั้งหลุมหมื่นปีศาจ

【ขอแสดงความยินดีกับฝ่ายป่า สังหารบอสโจมตีเมืองระดับฝันร้าย กระเพาะยักษ์ห้วงลึก ได้สำเร็จ!】

【กำลังดำเนินการประเมินผลขั้นสุดท้ายจากสัดส่วนความเสียหายและผลงานในสนามรบ...】

【ของรางวัลกำลังจะถูกจัดส่ง!】

[จบแล้ว]