บทที่ 242 มีใครปิดคดีได้ไวขนาดนี้อีกไหม?

บทที่ 242 มีใครปิดคดีได้ไวขนาดนี้อีกไหม?

"แล้วส่วนสูงกับรูปร่างของหวังต้าจวินล่ะครับ?" เสี่ยวเจิ้งรีบถามด้วยความร้อนใจ

"สูงประมาณ 168 ซม. รูปร่างค่อนข้างท้วม น่าจะหนักเฉียดๆ 90 กิโลได้"

รูปพรรณสัณฐานตรงเผง!

"ขอที่อยู่บ้านเขาหน่อยครับ!"

เมื่อได้ที่อยู่มา ซูชิงอู่ก็นำทีมรุดออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังย่านที่พักอาศัยเก่าแก่ซึ่งเป็นที่อยู่ของหวังต้าจวิน

และบังเอิญเหลือเกินที่ย่านนี้ ก็คือจุดสุดท้ายที่กล้องวงจรปิดจับภาพรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันนั้นได้พอดี

บริเวณชั้นล่างของที่พักหวังต้าจวิน ตำรวจพบรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าที่ลักษณะคล้ายคลึงกับในกล้องวงจรปิดมาก แถมยังมีกล่องเครื่องมือเก่าๆ มัดติดอยู่ตรงเบาะหลังอีกด้วย

ในขณะเดียวกัน สวีหลินพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีก 2 นาย เพิ่งจะตรวจสอบประวัติเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในย่านธุรกิจ เสร็จสิ้น แต่ก็คว้าน้ำเหลว

พอได้ยินว่าลู่เฉิงล็อกเป้าผู้ต้องสงสัยได้แล้ว เขาก็รีบบึ่งตามมาสมทบทันที

ไฟในห้องของหวังต้าจวินยังเปิดสว่างอยู่ ด้วยกำลังตำรวจตั้งมากมายที่แห่กันมาจับคนๆ เดียว ตอนแรกทุกคนก็คิดว่างานนี้คงหมูๆ

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า จู่ๆ เงาร่างของหวังต้าจวินก็โผล่แวบขึ้นมาตรงระเบียง แล้วอันตรธานหายไปในพริบตา

ในลานสายตาพิเศษของเขา ลู่เฉิงเห็นว่าหวังต้าจวินได้กระโดดหนีออกทางหน้าต่างไปแล้ว

หมอนั่นขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนบ้าน ที่เสียบกุญแจคาทิ้งไว้ในช่องใส่แก้วน้ำตามความเคยชิน โดยมีผ้าขนหนูยัดปิดทับไว้

"หวังต้าจวินโดดหน้าต่างหนีไปแล้ว ตอนนี้กำลังขี่มอเตอร์ไซค์หนี!"

ลู่เฉิงโพล่งขึ้นมา ก่อนจะวิ่งพุ่งตรงไปยังรถตำรวจ

ซูชิงอู่ เสี่ยวเจิ้ง เสี่ยวหู และคนอื่นๆ ต่างพากันยืนอึ้ง

"ลูกพี่ลู่ รู้ได้ยังไงครับเนี่ย?"

"ไม่ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์เหรอ?"

ไม่มีใครได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิด แต่ลู่เฉิงก็เตรียมจะสตาร์ตรถออกตัวไล่ล่าแล้ว พวกเขาจึงรีบวิ่งตามไปติดๆ

เจ้าหน้าที่อีกกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งแยกย้ายกันไปดักหน้าดักหลัง หวังจะสกัดจับ

แต่ในมุมมองของลู่เฉิง มันสายเกินไปแล้ว

ย่านที่พักอาศัยเก่าแห่งนี้มีทางออกทะลุปรุโปร่ง เชื่อมต่อกับถนนหนทางได้ทั้งสี่ทิศ

ในลานสายตาพิเศษของเขา จุดแสงสีฟ้าได้เคลื่อนที่ห่างออกไปกว่า 300 เมตรแล้ว

ลู่เฉิงไม่มีเวลามานั่งกังวล เขากระชากประตูรถตำรวจเปิดออก

เสี่ยวเจิ้งกับเสี่ยวหูก็กระชากประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าและด้านหลังเปิดออกพร้อมกัน

แต่แล้ว จู่ๆ ทั้งสองก็ชะงักกึก ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป้าหมายไปขึ้นรถของซูชิงอู่แทน

สวีหลินไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าทำไมสองคนนั้นถึงเปลี่ยนรถ เขาจึงก้าวขึ้นรถของลู่เฉิงไปอย่างไม่คิดอะไร

ทันทีที่ก้นแตะเบาะ รถก็พุ่งทะยานออกไปดัง "ฟิ้ว" ราวกับจรวดที่ถูกปล่อยตัว

ใบหน้าซีดเผือดของสวีหลินพุ่งเข้าไปแนบชิดกับกระจกหน้าต่างรถอย่างสนิทสนม

"ฉะ... ฉันยังไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยเลยนะ!"

ลู่เฉิงไม่สนใจเสียงโวยวาย เขาสาดโค้งดริฟต์พร้อมกับสะบัดท้ายรถ ซิ่งระห่ำออกไปอย่างบ้าคลั่ง

จังหวะนั้นเอง มีหมาจรจัดตัวหนึ่งกำลังเดินเตร็ดเตร่หาคู่ พอเห็นอสูรกายเหล็ก "เหาะ" พุ่งตรงเข้ามาหามัน มันก็ตกใจจนกระโดดตัวลอย หลบไม่ทันซะแล้ว

ท้ายรถที่ตวัดกวาดมาเกือบจะฟาดหมาตัวนั้นกระเด็น ทำเอามันตกลงไปในแปลงดอกไม้ข้างทาง

หมาจรจัด: %￥#@*&… …

ด้วยทักษะความเชี่ยวชาญการขับขี่เลเวล 3 ของลู่เฉิง หวังต้าจวินไม่มีทางหนีรอดเงื้อมมือเขาไปได้หรอก

หลังจากโชว์ลีลาดริฟต์สไตล์ "Initial D" ไปชุดใหญ่ ในที่สุดเขาก็ไล่กวดมอเตอร์ไซค์ของหวังต้าจวินจนทัน

ลู่เฉิงผลักประตูรถออก แล้วปรี่เข้าไปรวบตัวหวังต้าจวินใส่กุญแจมืออย่างรวดเร็ว

สวีหลินก็เปิดประตูรถเดินโซเซลงมา เขาก้าวขากะเผลกๆ ไปที่ข้างทาง โก่งคออ้วกแตกอ้วกแตนอย่างหมดสภาพ

ให้ตายเถอะ!

มิน่าล่ะ สองคนนั้นถึงไม่ยอมนั่งรถของลู่เฉิง นี่มันขับรถประสาอะไรวะเนี่ย?!

ถ้าติดเครื่องยนต์เพิ่มอีกสักสองตัว มีหวังรถตำรวจคันนี้คงบินได้แน่ๆ!

ซูชิงอู่และคนอื่นๆ ทยอยกันเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ ถ้าพูดถึงความเร็วในการจับกุมคนร้าย ทั่วทั้งเจียงไห่นี้ ถ้าลู่เฉิงเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่งอย่างแน่นอน

ภายในกล่องเครื่องมือของหวังต้าจวิน ตำรวจพบสีกันสนิมสีเขียวที่เหลืออยู่ ตะปูที่ลักษณะตรงกัน ใบมีดคัตเตอร์ที่ยังไม่ได้ใช้งานอีกหลายใบ รวมถึงถุงมือ หน้ากากอนามัย และอุปกรณ์อื่นๆ

เมื่อถูกคุมตัวมาสอบปากคำ หวังต้าจวินก็รับสารภาพอย่างหมดเปลือกโดยไม่มีอิดออด

แรงจูงใจในการก่อเหตุ อย่างที่ลู่เฉิงคาดการณ์ไว้ในภายหลัง ไม่ใช่ความเกลียดชังต่อสังคม แต่เป็นการแก้แค้นบริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์ที่ไล่เขาออก

เขาแค้นใจที่บริษัทไร้ความปรานี ไล่เขาออกเพียงเพราะเขาแอบดื่มเหล้าแค่บางครั้งบางคราว ซึ่งนั่นทำให้เขาต้องหมดหนทางทำมาหากิน

เขาอยากจะแก้แค้น แต่ก็ไม่กล้าลงมือทำร้ายพนักงานของบริษัทตรงๆ เลยผุดไอเดียพิเรนทร์ นำของมีคมไปวางดักไว้ในสวนสาธารณะ หวังจะป่วนให้สวนสาธารณะใช้งานไม่ได้ เพื่อสร้างความเดือดร้อนและสร้างความเสียหายทางทรัพย์สินให้กับบริษัท

"ผมรู้ว่ากล้องวงจรปิดติดอยู่ตรงไหนบ้าง ตอนที่ทำงานอยู่ที่นั่นผมจำได้หมดแหละ... ผมก็เลยจงใจเลือกจุดที่กล้องส่องไม่เห็น..."

"ทาสีเขียวทับลงไป มันก็จะเนียนตาจนสังเกตเห็นได้ยาก ทำให้มีคนโดนตำเยอะขึ้น เรื่องมันจะได้บานปลายใหญ่โต..."

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเด็กเลยนะ... ตอนนั้นผมแค่หน้ามืดตามัวเพราะความแค้น..."

เมื่อไขคดีกระจ่าง ทุกคนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่สถานีต่างพากันชื่นชมลู่เฉิงกันยกใหญ่ ตั้งแต่การตั้งข้อสันนิษฐานไปจนถึงการจับกุมตัว ล้วนเป็นผลงานชิ้นโบแดงของเขาทั้งสิ้น

เขาเก่งกาจเกินไปแล้ว!

ทั้งฝีมือและความสามารถของเขานั้น โดดเด่นพอๆ กับหน้าตาเลยทีเดียว!

ผู้ต้องสงสัยถูกรวบตัวได้ภายในคืนนั้นเลย มีใครปิดคดีได้ไวขนาดนี้อีกไหม!!

พอกลับมาถึงหน่วย ฉินเหมียนก็ซื้อของกินรอบดึกมารอไว้แล้ว พวกเขาก็ลุยกันเลย

เสี่ยวเจิ้งกับเสี่ยวหูเคี้ยวของกินตุ้ยๆ เต็มปาก พลางบรรยายวีรกรรมของลู่เฉิงในการทำคดีครั้งนี้ให้เจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรฟังอย่างออกรสออกชาติ

พวกเขาเอาข้อสันนิษฐานของลู่เฉิงมาเปรียบเทียบกับการวิเคราะห์ลักษณะทางจิตวิทยาอาชญากรของสวีหลิน แถมยังบรรยายถึงสีหน้าท่าทางที่เปลี่ยนไปของลูกศิษย์ปรมาจารย์ด้านการสืบสวนอย่างจี้ป๋อชวนในตอนนั้นซะละเอียดยิบ

ซูชิงอู่ส่ายหน้าเบาๆ ไอ้เด็กนั่นน่าสงสารชะมัด อุตส่าห์หนีกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมแล้วแท้ๆ ก็ยังไม่วายโดนลากมา 'เชือด' กลางวงสนทนาที่นี่อีก

ฉินเหมียนนั่งฟังเงียบๆ พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

ในฐานะหัวหน้าทีม เขารู้สึกเหมือนได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ จากลู่เฉิงอยู่เสมอ

อืมม์ เด็กใหม่สมัยนี้นี่มันปกครองง่ายจริงๆ!

สบายแฮ!

หลังจากจัดการมื้อดึกเสร็จสรรพ ลู่เฉิงก็ได้ยินเสียงระบบดังขึ้นในหัว

รางวัลมาส่งแล้ว

"พรางตัว lv2 → lv3: ตอนนี้ หลังจากที่คุณแปลงโฉมแล้ว ต่อให้แม่แท้ๆ มายืนดูใกล้ๆ ก็จำคุณไม่ได้! ทักษะการแสดงของคุณก็อัปเลเวลขึ้นด้วย คุณสามารถสวมบทบาทใดๆ ก็ได้อย่างแนบเนียนจับใจ จนยากที่ใครจะจับโป๊ะได้!"

ตอนที่สวีหลินกลับไปถึงโรงแรม จี้ป๋อชวน อาจารย์ของเขากำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ห้องข้างๆ

เขาเหลือบมองดูเวลา นี่ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว เขาจึงต้องข่มใจไว้ ไม่กล้าเข้าไปรบกวน

เขามีคำถามคาใจหลายอย่างเกี่ยวกับคดีในวันนี้ ที่ขบคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

พอกลับมาถึงห้อง เขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พลางลูบจมูกตัวเองปอยๆ

จมูกของเขาแดงเถือกจากการกระแทก

การนั่งรถของลู่เฉิงมันช่างเป็นประสบการณ์ที่ทรมานบันเทิงสุดๆ

ถึงแม้สภาพเขาจะดูไม่ได้ แต่ก็ต้องยอมรับว่า ลีลาดริฟต์ของหมอนั่นมันโคตรเท่เลย!

ตอนรวบตัวผู้ต้องสงสัยก็เท่ระเบิดเถิดเทิง!

ปัดโธ่เว้ย!

ลู่เฉิงคนนั้นดันกลายมาเป็นไอดอลที่เขาอยากจะเป็นในอนาคตซะงั้น!

เขานอนพลิกไปพลิกมา กระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับ เลยต้องหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านแก้เซ็ง

ใครๆ ก็ยกย่องว่าเขาเป็นอัจฉริยะ และเขาก็หลงคิดแบบนั้นมาตลอด

แต่พอมาเจอลู่เฉิงในวันนี้ ความมั่นใจของเขาก็ถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง

นี่ขนาดในหมู่คนอัจฉริยะด้วยกัน ยังมีความเหลื่อมล้ำขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!

… …

ดึกป่านนี้แล้ว ลู่เฉิงกับซูชิงอู่ก็ขี้เกียจขับรถกลับบ้าน

พวกเขาเลยตกลงปลงใจแวะเปิดห้องที่โรงแรมเพื่อ "ประชุม" และพักผ่อน

แฟนสาวคนสวยดีกรีตำรวจหญิงของเขาดูจะเหนื่อยล้าไปสักหน่อยในวันนี้ แต่ถึงยังไง "การประชุม" ก็ต้องดำเนินต่อไป

ดังนั้น ผู้หมวดลู่ของเราจึงต้องออกแรง "พรีเซนต์งาน" หนักกว่าเดิมตลอดทั้งการประชุม

ทักษะการขับขี่ของเขานั้นยอดเยี่ยมไร้ที่ติ เขาได้กลายเป็น 'คนขับรถตู้รุ่นเก๋า' ผู้มากประสบการณ์ไปเสียแล้ว

หลายๆ ท่วงท่าการขยับกลายเป็นสัญชาตญาณ ผนวกกับพละกำลังและความอึดระดับปีศาจของเขา ทำให้เขาสามารถโหมโรงได้อย่างดุดันและแข็งแกร่ง ทำเอาซูชิงอู่ถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัว

หลอดค่าประสบการณ์ของทั้งคู่พุ่งปรี๊ดจนทะลุปรอท แทบจะล้นทะลักออกมา

ลู่เฉิงประคองใบหน้าของซูชิงอู่ให้หันมาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะประทับจุมพิตอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ที่ทำงาน

ทันทีที่ลู่เฉิงก้าวเท้าเข้ามาในออฟฟิศ ฉินเหมียนก็สั่งให้เขาไปรายงานตัวที่กองบังคับการตำรวจนครบาลทันที

ลู่เฉิงถามด้วยความสงสัย "มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"

ฉินเหมียนบอกว่ามีคดีหนึ่งที่ต้องการให้เขาเข้าไปช่วยทำ

ลู่เฉิงตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา การไขคดีคือสิ่งที่เขาโปรดปรานที่สุดอยู่แล้ว

เมื่อเขาไปถึงกองบังคับการตำรวจนครบาล ก็มีคนมายืนรอรับอยู่ชั้นล่างแล้ว

คนๆ นั้นคือหลี่ฮุย คนที่เขาร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยเมื่อวานนี้นั่นเอง

หลังจากกล่าวทักทายกัน ลู่เฉิงก็ได้รู้ว่า เป็นจี้ป๋อชวนนั่นเองที่เจาะจงรีเควสต์ขอตัวเขามาช่วยทำคดีนี้

… …