บทที่ 181 - สุนัขสวรรค์กัดมหาปราชญ์

บทที่ 181 - สุนัขสวรรค์กัดมหาปราชญ์

"สาม สอง หนึ่ง ลงมือ!"

สิ้นเสียงสั่งการของโจวเซิง หงเสี้ยนน้อยก็พุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก นางร่ายรำคาถาเจ็ดสิบสองแปลงกาย พริบตาเดียวก็กลายร่างเป็นหมีดำยักษ์สูงตระหง่านถึงสองจั้ง

หมีดำแผดเสียงคำรามลั่นพร้อมกับตบต้นไม้ใหญ่จนหักสะบั้น ก่อนจะโอบอุ้มท่อนไม้กระโจนเข้าฟาดฟันมหาเทพน้อยที่กำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์

"ฮ่าฮ่า มาได้สวย!"

มหาเทพน้อยไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง เขากลับยื่นศีรษะออกไปรับการโจมตีอย่างท้าทาย

เคร้ง!!

ประกายแสงสีทองสว่างวาบ ท่อนไม้ใหญ่แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แรงปะทะทำเอาหมีดำที่หงเสี้ยนแปลงกายมาต้องถอยร่นไปหลายก้าว อุ้งเท้าหมีถึงกับมีเลือดซึมออกมา

มหาเทพน้อยกำลังจะอ้าปากเยาะเย้ย ทว่าจู่ๆ สายฝนก็โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

หยาดฝนที่กระทบลงบนร่างของเขากลับส่งเสียงดังกังวานราวกับตีระฆังทองคำ ซ้ำยังมีประกายไฟแลบแปลบปลาบอย่างต่อเนื่อง

ปราณกระบี่ที่แฝงอยู่ในหยาดฝนทำให้แม้แต่ผู้มีกายาวัชระคงกระพันอย่างมหาเทพน้อยยังรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาเล็กน้อย

"น้องรองช่างร้ายกาจนัก!"

ในที่สุดเขาก็ดึงอาวุธออกมาจากใบหู ทันทีที่กระบองซึ่งเปล่งประกายสีทองถูกกวัดแกว่งราวกับพายุหมุน แม้สายฝนจะตกหนักหน่วงเพียงใดก็ถูกฟาดจนแตกกระจายกระเด็นกระดอนไปจนหมดสิ้น

หยดน้ำที่แตกกระจายพุ่งทะลวงต้นไม้ราวกับอาวุธลับ แม้แต่หน้าผาหินอันแข็งแกร่งก็ยังถูกยิงจนเป็นรูพรุนไปทั่ว

"ย๊าก! รับกระบองของข้าซุนผู้เฒ่าไปซะ!!"

เมื่อรวบรวมพลังจนถึงขีดสุด นัยน์ตาของมหาเทพน้อยก็เปล่งประกายสีทอง เขาดันกระบองแหวกทะลวงสายฝนและพายุ พุ่งเข้าฟาดฟันใส่กลางศีรษะของโจวเซิงอย่างจัง

เสียงลมจากกระบองคำรามกึกก้องราวกับอสนีบาต ฟาดฟันจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น ก้อนหินปลิวว่อนไปทั่ว

ภูเขาหลูซานทั้งลูกดูราวกับจะสั่นสะเทือนตามไปด้วย

ทว่าโจวเซิงได้ใช้วิชาเร้นกายจุดชีพจรพสุธาแห่งเจิ้งอีหลงหู่หลบหนีไปก่อนแล้ว จึงสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนี้ได้อย่างฉิวเฉียด

"ฮี่ฮี่ คิดจะหนีไปไหน?"

มหาเทพน้อยใช้เนตรอัคคีเนตรสุวรรณเพ่งมองทะลุพื้นพสุธาจนเห็นเงาร่างที่กำลังหลบหนี เขาจึงดึงขนออกมาสองสามเส้นแล้วเป่าเบาๆ

วินาทีต่อมา ร่างแยกที่หน้าตาเหมือนมหาเทพน้อยทุกประการก็มุดลงไปใต้ดินและเข้าโอบล้อมโจวเซิงจากทุกทิศทาง

ครืน!

ผืนดินแตกร้าวเป็นรอยแยก โจวเซิงจำต้องพุ่งตัวขึ้นมาจากใต้ดินพร้อมกับพ่นปราณกระบี่ออกจากปาก

ชวิ้ง!

เสียงกระบี่ดังกังวาน ประกายกระบี่พุ่งทะยานดุจสายรุ้ง พุ่งเข้าฟาดฟันดวงตาของมหาเทพน้อยด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

แม้จะเป็นกายาวัชระคงกระพันแต่ก็ย่อมมีจุดอ่อน

มหาเทพน้อยยกกระบองขึ้นป้องกันหมายจะปัดเป่าปราณกระบี่ให้กระเด็นออกไป ทว่าปราณกระบี่กลับพลิ้วไหวดุจสายน้ำ มันอ้อมผ่านกระบองเหล็กไปได้อย่างแนบเนียนและพุ่งเข้าทิ่มแทงเป้าหมายต่อไป

มหาเทพน้อยรีบหลับตาลงทันที

เคร้ง!!

ปราณกระบี่แทงเข้าที่เปลือกตาจนเกิดประกายไฟร้อนระอุ ขนวานรสองสามเส้นร่วงหล่นตามสายลมก่อนจะถูกปราณกระบี่ฉีกกระชากจนแหลกละเอียด

หยดเลือดสีทองจางๆ หยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นดิน

ฟุ่บ! ปราณกระบี่พุ่งกลับเข้าสู่ร่างของโจวเซิงในพริบตา ทว่าความคมกริบของมันลดทอนลงไปอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนจะสูญเสียพลังงานไปไม่น้อย

การฝืนทำลายกายาวัชระคงกระพันทำให้มันถึงขีดจำกัดแล้ว

"ของวิเศษชั้นยอด!"

มหาเทพน้อยเช็ดหยดเลือดบนใบหน้าออกอย่างไม่ใส่ใจ บาดแผลบนเปลือกตากำลังสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เพียงไม่กี่ลมหายใจก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

"น้องรอง ดูเหมือนข้าจะต้องเอาจริงแล้ว ระวังตัวไว้ให้ดี!"

ความเจ็บปวดกระตุ้นความกระหายชัยชนะของมหาเทพน้อยจนลุกโชน เขาชูกระบองขึ้นฟาดฟันอีกครั้ง สำแดงฤทธิ์เดชต่างๆ ออกมาอย่างต่อเนื่องราวกับมังกรวารีที่กำลังพลิกผืนน้ำและกวนมหาสมุทร ทำเอาภูเขาหลูซานปั่นป่วนจนหาความสงบไม่ได้

หงเสี้ยนน้อยแปลงกายเป็นเสือ เป็นพญาอินทรี เป็นงูพิษ หรือกระทั่งคิดจะแปลงเป็นแมลงวันเพื่อบินเข้าไปในร่างของมหาเทพน้อย แต่น่าเสียดายที่ภายใต้เงากระบองอันโหมกระหน่ำดั่งพายุฝน นางไม่อาจเข้าใกล้ได้เลยแม้แต่น้อย

โจวเซิงเองก็งัดเอาทุกวิถีทางออกมาใช้ แม้กระทั่งใช้อสูรหยาจื้อจำแลงเป็นง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยว อาศัยความดุดันไร้เทียมทานของคัมภีร์ดาบชุนชิวต้านทานรับมืออยู่ได้สิบกว่ากระบวนท่า

แต่หลังจากนั้นก็ตกเป็นรองอย่างรวดเร็ว ทำได้เพียงตั้งรับและไม่มีโอกาสตอบโต้กลับอีกเลย

ผ่านไปหลายสิบกระบวนท่า ง้าวในมือของเขาก็ถูกฟาดจนโค้งงอ ง่ามนิ้วฉีกขาดจนเลือดไหลอาบ แสดงให้เห็นถึงความทรงพลังของกระบองเหล็กนั้น

มหาเทพน้อยพุ่งกระบองแทงออกไป กระบองเหล็กยืดยาวออกอย่างฉับพลันและหยุดลงตรงหว่างคิ้วของโจวเซิงพอดี

การต่อสู้ครั้งนี้จบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของโจวเซิง หากกระบองเหล็กยื่นยาวออกไปอีกเพียงหนึ่งชุ่นก็สามารถบดขยี้กะโหลกศีรษะของเขาได้อย่างง่ายดาย

"ยังมีข้าอยู่อีกคน ข้าจะกัด!!"

ในจังหวะนั้นเอง สุนัขสีดำที่หงเสี้ยนน้อยแปลงกายมาก็สบโอกาสประชิดตัว นางอ้าปากกัดเข้าที่ขาของมหาเทพน้อยอย่างจัง

"อ๊าก!"

นางคิดจะเลียนแบบสุนัขสวรรค์เซี่ยวเทียนที่กัดมหาปราชญ์ซุน ทว่านางลืมไปว่าโจวเซิงไม่ใช่เทพเอ้อหลาง และตัวนางก็ไม่ใช่สุนัขสวรรค์ผู้กลืนกินดวงตะวัน

เสียงดังกร๊อบดังขึ้น ฟันหลายซี่แตกกระเด็นออกไป

ไม่ใช่สุนัขทุกตัวที่จะสามารถกัดทะลวงกายาวัชระคงกระพันของมหาปราชญ์ซุนจนทำให้หลู่ต้งปินต้องร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดได้

หงเสี้ยนน้อยประเมินความแข็งแกร่งของฟันตนเองสูงเกินไป แต่นางก็มีความมุ่งมั่นอันแรงกล้า แม้ฟันจะหลุดกระเด็นไปแล้วแต่นางก็ยังกัดแน่นไม่ยอมปล่อย

ราวกับต้องการใช้หยาดน้ำลายเพื่อทำให้ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหว

มหาเทพน้อยยกขาขึ้น สุนัขสีดำก็ลอยค้างอยู่กลางอากาศ หนึ่งวานรหนึ่งสุนัขจ้องตากัน มหาเทพน้อยถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

"นี่ๆ จบได้แล้ว นี่เป็นแค่การประลองเท่านั้น"

"เจ้าลิงน้อย หากเจ้ายังไม่ยอมปล่อยข้าจะกัดเจ้าคืนบ้างนะ"

มหาเทพน้อยแยกเขี้ยวเผยให้เห็นฟันสัตว์ป่าอันแหลมคม รังสีอำมหิตพวยพุ่งเข้าใส่ใบหน้าจนชวนให้ขนลุกซู่

แม้สุนัขสีดำจะตกใจจนร่างสั่นเทา แต่นางก็ยังกัดแน่นไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งเสียงของโจวเซิงดังขึ้น

"หงเสี้ยน จบได้แล้ว รีบปล่อยเถอะ"

ปุ๊บ! สุนัขสีดำสลายหายไปและกลับกลายเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังคลานหาฟันตามพื้นพลางเอามือกุมปากแน่น

ฮือฮือ เจ็บจังเลย เจ็บจังเลย~

เมื่อเห็นภาพนั้น โจวเซิงก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าและหัวเราะออกมา

"เจ้าลิงน้อย แม้เจ้าจะดูตัวเล็ก ดูซื่อบื้อราวกับคนสติไม่ดี แต่พอถึงเวลาต่อสู้กลับมีความมุ่งมั่นที่จะทำเป้าหมายให้สำเร็จอย่างไม่ลดละเลยทีเดียว"

มหาเทพน้อยรู้สึกชื่นชมนางเป็นอย่างมาก

พอได้ยินเช่นนั้น หงเสี้ยนน้อยก็ลืมความเจ็บปวดไปจนหมดสิ้น นางเผยรอยยิ้มที่หลอไปหลายซี่พลางพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ข้าบอกแย้วไง ข้าจะไม่ทำย้ายลูกพี่ขายหน้าเด็ดขาด~"

โจวเซิงทั้งขำและรู้สึกซาบซึ้งใจ เขาจึงอุ้มนางขึ้นมาแล้วหยิบฟันที่ร่วงหล่นเหล่านั้นมาต่อกลับเข้าไปให้

เนื่องจากนางเป็นกายาครรภ์หิน ฟันที่หักไปจึงสามารถต่อกลับคืนได้อย่างรวดเร็วด้วยความช่วยเหลือจากพลังเวท

"เจ้าลิงน้อย ต่อไปเจ้าต้องตั้งใจฝึกฝนให้ดี อย่าให้เสียของที่ได้กายาครรภ์หินนี้มา หากคราวหน้าข้ากลับมาแล้วเจ้าสามารถฝึกฝนจนถึงด่านที่ห้าได้ ข้าจะสอนวิชากายาวัชระคงกระพันให้เจ้า"

มหาเทพน้อยลูบหัวนางพลางหัวเราะร่า

พริบตานั้น หงเสี้ยนน้อยก็เงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาของนางเปล่งประกายเจิดจ้า

"เกี่ยวก้อยสัญญา!"

มหาเทพน้อยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะลั่น หางวานรส่ายไปมาด้วยความขวยเขินเล็กน้อย แต่เขาก็ยังยื่นมือออกไปเกี่ยวก้อยสัญญากับนาง

"พี่วานร ท่านจะไปแล้วหรือ?"

แววตาของโจวเซิงเผยให้เห็นถึงความอาลัยอาวรณ์ ในช่วงเวลาที่พวกเขาทั้งหลายอยู่ด้วยกันบนภูเขาหลูซาน พวกเขาดื่มสุราสนทนาธรรมและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างสนุกสนาน เมื่อคุยกันจนได้ที่ก็ลุกขึ้นมาประลองฝีมือกัน

นับว่าเป็นช่วงเวลาที่เติมเต็มและมีความสุขอย่างยิ่ง

พี่วานรเป็นคนใจกว้างมาก เมื่อโจวเซิงขอคำชี้แนะเกี่ยวกับการแสดงงิ้วลิง เขาก็ถ่ายทอดวิชากระบองและวิทยายุทธ์ให้อย่างไม่ปิดบัง ทำให้ทุกคนได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล

การแสดงงิ้วลิงเป็นจุดอ่อนของโจวเซิงมาโดยตลอด ทว่าหลังจากได้เฝ้าสังเกตและเรียนรู้ในช่วงหลายวันนี้ ฝีมือของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

"ข้าถูกขังอยู่บนภูเขาหลูซานแห่งนี้มานานหลายร้อยปี เปรียบดั่งมหาปราชญ์ซุนที่ถูกทับอยู่ใต้เขาเบญจคีรี กว่าจะหลุดพ้นออกมาได้ช่างยากเย็นนัก ข้าย่อมต้องออกไปท่องโลกกว้างเพื่อเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย"

เนตรอัคคีเนตรสุวรรณคู่นั้นทอประกายเรืองรอง

"แม้ข้าจะมีอิทธิฤทธิ์มาแต่กำเนิดและผ่านทวารทั้งหกจนสมบูรณ์แล้ว ทว่าเส้นทางข้างหน้าควรจะเดินต่อไปอย่างไร หรือจะทำอย่างไรจึงจะสำเร็จเป็นเซียน ข้ายังไม่มีจุดหมายที่แน่ชัดเลย"

"หากซุนหงอคงสามารถข้ามน้ำข้ามทะเลบุกป่าฝ่าดงไปไกลแสนไกลจนได้พบกับปรมาจารย์ผูถี ข้าก็เชื่อมั่นว่าข้าซุนผู้เฒ่าก็ย่อมทำได้เช่นกัน!"

"ข้าจะต้องฝ่าทัณฑ์สวรรค์และมีอายุขัยยืนยาวเป็นอมตะให้จงได้!"

[จบแล้ว]