บทที่ 31 - ทุกคนรักษาความสงบไว้ ห้ามเกิดอารมณ์เด็ดขาด!

บทที่ 31 - ทุกคนรักษาความสงบไว้ ห้ามเกิดอารมณ์เด็ดขาด!

"เฮอะ! พูดได้สวยหรูดีนี่!"

ซูเหยี่ยนหัวเราะ เขาไม่ได้สนใจสงครามน้ำลายพวกนี้เป็นพิเศษ

พวกนายด่ากันไปเถอะ ฉันก็แค่ดูเรื่องสนุกเท่านั้น

ด้วยนิสัยของซูเหยี่ยน เขาจะไม่มีทางยอมให้ตัวเองตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทางศีลธรรมเด็ดขาด เขาไม่เคยมานั่งคิดเล็กคิดน้อยเรื่องถูกผิดพวกนี้ ทำตามใจตัวเองเท่านั้น

ก็มีแค่พวกว่างงานพวกนี้แหละ ที่สามารถคุยเรื่องยานพาหนะสำหรับพักผ่อนลากยาวไปจนถึงวิกฤตทางศีลธรรมได้

แต่ถ้าต้องมาทบทวนความคิดของตัวเองจากประเด็นนี้จริงๆ ซูเหยี่ยนมีความเห็นแค่อย่างเดียว: ถึงข้ารับใช้จะเป็นแค่การ์ด แต่ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับมนุษย์เลย แล้วแบบนี้จะให้ทำทารุณกับพวกเขาลงได้ยังไง?

ฆ่าคนก็แค่หัวหลุดลงพื้น ทรมานแมวยังดูโหดร้ายเลย แล้วนับประสาอะไรกับการทรมานข้ารับใช้?

พูดตรงๆ ถ้ายากจนไม่มีเหรียญโลหิตพอจนต้องมาปวดหัวเรื่องที่พักผ่อน ก็ให้ข้ารับใช้แบกนายแล้วหลับไปก็ได้นี่!

อย่างมากก็แค่นอนไม่ค่อยสบาย แต่อย่างน้อยก็ยังได้พักผ่อน

ดังนั้น ซูเหยี่ยนจึงตัดสินใจได้ทันที: "ไอ้พวกนี้ มันก็แค่ใช้การเอาชีวิตรอดมาเป็นข้ออ้าง เพื่อตอบสนองตัณหาความซาดิสต์ของตัวเองเท่านั้นแหละ"

เลวก็คือเลว ไม่ต้องมาเสแสร้งหรอก

ถูกบังคับให้กินคน กับการกินคนทั้งๆ ที่มีทางเลือกอื่น มันคนละเรื่องกันเลย

"ด่ากันไปก็ไร้สาระ สู้ไปนอนดีกว่า"

ซูเหยี่ยนหาววอด เริ่มง่วงแล้ว แต่ก่อนนอนเขาเหลือบไปดูประวัติการแชท พวกผู้ใช้ [สายกฎหมู่] ยังคงรุมโจมตีหลินหว่านอยู่

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเธอไปแทงใจดำผู้ใช้บางคนเข้า เลยโดนประชดประชันว่า "มีแค่เธอคนเดียวสินะที่เป็นคน?" "โห ยกมาตรฐานศีลธรรมมาอ้างเลยนะ" "เธอหาว่าฉันไม่มีศักดิ์ศรีเหรอ" อะไรเทือกนั้น

ผู้หญิงแบบหลินหว่าน เห็นได้ชัดว่าเป็นคนพูดไม่เก่ง พอโดนด่าเข้าก็เลยเงียบกริบหนีไปซุ่มอ่านแล้ว

ซูเหยี่ยนยิ้มๆ แล้วพิมพ์ข้อความส่งไป: "โฆษณาก่อนนอน: ตั้งแต่ตอนนี้ไป 10 คนแรกที่แท็กฉัน รับส่วนลดซื้อรถลาก 20% ตื่นเมื่อไหร่เดี๋ยวขายให้"

"โฆษณาที่ 2: ลูกค้าที่ซื้อรถลากไปแล้ว จะได้รับสิทธิ์อัปเกรดและเปลี่ยนยานพาหนะรุ่นต่อไปก่อนใคร แถมได้รับส่วนลด 20% ตอนซื้อยานพาหนะระดับสูงรุ่นใหม่ด้วย"

"เพื่อนๆ ไว้เจอกันในฝันนะ"

ข้อความสองสามประโยคของซูเหยี่ยนที่จู่ๆ ก็โผล่มา ทำเอาพวกผู้ใช้เลิกสนใจสงครามน้ำลาย หันมาอ่านและตอบกลับกันยกใหญ่

"เถ้าแก่ซูมาแล้ว เถ้าแก่ซูช่วยมาตัดสินทีว่านายอยู่ข้างไหน?"

"โธ่ ลูกพี่ซูเขาขายรถ นายว่าเขาจะสนับสนุนใครล่ะ? แค่นี้ก็ชัดเจนอยู่แล้ว!"

"เชี่ย! พวกนายยังไปสนใจไอ้เรื่องไร้สาระเมื่อกี้อีกเหรอ ดูสิ่งที่ลูกพี่ซูพูดให้ดีสิ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่ามันหมายความว่าไง?"

"@ซูเหยี่ยน ลูกพี่ซูโคตรเทพ! ฉันว่าแล้วเชียวว่ารถลากมันไม่ใช่จุดสิ้นสุด ลูกพี่ซูสามารถสร้างยานพาหนะที่ไฮโซกว่านี้ได้จริงๆ ด้วย!"

"เชี่ย! ต่อให้เป็นพวกสายยานพาหนะข้ารับใช้ ก็คงใช้ข้ารับใช้ไปตลอดไม่ได้หรอก สายบ้าสายบออะไรไร้สาระ สายเถ้าแก่ซูนี่แหละคือของจริง!"

มีผู้ใช้คนหนึ่งอุทานออกมา ซึ่งมันก็ตรงกับใจของทุกคน

ไม่ว่าพวกนี้จะด่ากันแรงแค่ไหน หรือเถียงกันดุเดือดแค่ไหน ก็ไม่อาจเปลี่ยนจุดสำคัญข้อหนึ่งไปได้ นั่นคือ: สิ่งที่พวกนายคุยกัน มันคือยานพาหนะฟรีทั้งนั้น! เน้นแต่ของถูก ทนทาน และใช้ได้นาน!

แต่ปัญหาคือ พวกนายจะใช้ยานพาหนะฟรีไปตลอดชีวิตเลยเหรอ? ไม่อยากนอนให้มันสบายกว่านี้หน่อยเหรอ? ไม่อยากมีสัญลักษณ์แสดงฐานะที่ดูมีเกียรติเหมือน [ผู้ใช้รถลาก] ในวันนี้บ้างเหรอ?

ตราบใดที่คนเรายังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องมีการแข่งขันชิงดีชิงเด่นกันเป็นธรรมดา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ในแท่นเทียนซูตอนนี้ มีแค่ซูเหยี่ยนคนเดียวที่สามารถตอบสนองความต้องการโอ้อวดของทุกคนได้

สิ่งที่ตู้กาชาให้พวกนายไม่ได้ เถ้าแก่ซูให้ได้!

นอกจากรถลากแล้ว ยังมีรถระดับไฮโซอีก!

ขอแค่เงินถึง ก็รับความหรูหราแบบวีไอพีไปเลย!

หลังจากซูเหยี่ยนปล่อยข้อความสั้นๆ นี้ออกไป ก็ไม่มีใครสนใจจะรุมกินโต๊ะหลินหว่านอีกต่อไป ทุกคนต่างพากันแท็กซูเหยี่ยนเพื่อถามข่าวคราวเกี่ยวกับยานพาหนะระดับสูง ไม่ก็รีบมาจองคิวซื้อรถลากลด 20% กันให้ควั่ก

ไม่สนหรอกว่าตอนนี้จะซื้อไหวไหม ต่อให้ต้องทำตัวเป็นพ่อค้าคนกลาง ขอจองโควตาเอาไว้ก่อนก็ยังดี

นอกจากนี้ ยังมีผู้ใช้หญิงอีกจำนวนมากที่รอให้ซูเหยี่ยนปรากฏตัว พวกเธอต่างก็แท็กหาและแห่กันเข้ามา

รูปโปรไฟล์ของพวกเธอส่วนใหญ่ดูสวยและมีออร่า รูปร่างหน้าตาแตกต่างกันไป แถมเวลาพิมพ์ก็ใช้ถ้อยคำที่อ่อนน้อมถ่อมตน กระตุ้นสัญชาตญาณความอยากปกป้องสุดๆ

ผู้หญิงพวกนี้ ถ้าไม่มาอ้อนขอส่วนลด ก็มาขอตั้งตี้กับซูเหยี่ยน ไม่ก็แอบบอกใบ้ถึงความเป็นไปได้ในการตั้งตี้แบบ 'พิเศษ' หรือไม่ก็แค่อยากจะแจกการ์ดระดับต่ำให้ซูเหยี่ยนเพื่อเอาใจ

เพียงชั่วครู่ ข้อความที่ผู้ใช้คนอื่นๆ คุยกันเรื่องรถระดับสูงก็ถูกดันจนตกขอบไปหมด

ทั่วทั้งช่องแชท มีแต่ผู้ใช้หญิงที่แท็กหาซูเหยี่ยนเป็นระลอกๆ ข้อความเด้งขึ้นมาไม่หยุดจนแทบจะสแปมหน้าจอ

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนพวกเธอจะแข่งกันเองด้วยซ้ำ เพื่อแย่งชิงโอกาสนี้ ข้อความที่พิมพ์ก็เริ่มตรงไปตรงมาและโจ่งแจ้งมากขึ้นเรื่อยๆ

ผู้ใช้ชายคนอื่นๆ เห็นแล้วถึงกับอ้าปากค้าง ทั้งอิจฉาและทึ่ง ต่างก็ร้องอุทานว่าเปิดหูเปิดตาจริงๆ

มีผู้ใช้ชายบางคนหลุดปากออกมาตรงนั้นเลยว่า: "เชี่ย! นี่แม่งเข้าข่ายอนาจารแล้วมั้ง?!"

บางคนก็ถึงกับทุบอกชกหัวตัวเอง: "เฮ้ย! ฉันกำลังเอาชีวิตรอดอยู่นะโว้ย! ไม่ได้กำลังเดินเล่นในซ่องนะ!"

ฉินซานตะโกนสุดเสียง: "ทุกคนรักษาความสงบไว้! อย่าเพิ่งหายไปไหน! พิมพ์กันต่อ! ห้ามเกิดอารมณ์เด็ดขาด!"

ในตอนนั้นเอง ก็มีผู้ใช้หญิงอีกคนที่รูปโปรไฟล์ดูเด็กมากเหมือนโลลิ พิมพ์ข้อความอย่างกล้าหาญและตรงไปตรงมา: "@ซูเหยี่ยน พี่ซูคะ พาหนูไปตั้งตี้ด้วยได้ไหมคะ? หนูอาจจะไม่รู้ลูกเล่นหรือวิธีทำให้สนุกเหมือนพวกพี่สาวคนอื่นๆ แต่หนูจะเคารพพี่ซูเหมือนเป็นพ่อแท้ๆ เลยค่ะ"

เคารพ... เหมือนเป็นพ่อแท้ๆ?

ซูเหยี่ยนกวาดตามอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง

เฮ้! ยัยหนูคนนี้ ร้ายไม่เบานะเนี่ย?

แอบหวั่นไหวนิดๆ แต่ก็ยังพอระงับใจได้

"น่าเสียดาย ที่ฉันไม่เคยคิดเรื่องตั้งตี้เลย..."

ซูเหยี่ยนไม่อยากให้สมองส่วนล่างมาควบคุมสมองส่วนบน จนนำไปสู่ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง

.....

"แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย!"

หลัวจิ่วจ้องมองช่องแชทตาไม่กะพริบ พอมองเห็นผู้ใช้หญิงมากมายพากันกระตือรือร้นพิมพ์ข้อความ เขาก็อดไม่ได้ที่จะตาแดงก่ำ

โดยเฉพาะพอเห็นข้อความสุดท้ายที่บอกว่า "เคารพเหมือนพ่อ" เขาก็กำหมัดแน่นจนกระดูกดังกรอบแกรบ

"ไอ้เวรนี่! มันมีสิทธิ์อะไร! มันมีอะไรดีนักหนาถึงต้องไปเลียแข้งเลียขามันขนาดนั้น!!"

"เมื่อตอนกลางวันของเมื่อวาน แม่งยังเป็นแค่ไก่อ่อนที่ไม่รู้อะไรเลยอยู่เลย! เป็นแค่ขยะที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อแท้ๆ!"

หน้าอกของหลัวจิ่วกระเพื่อมขึ้นลง เขาอิจฉาและเกลียดชังจนแทบจะคลั่ง

เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าไอ้คนที่ตอนแรกเขาโคตรจะดูถูกและไม่ได้สนใจเลย จะกลายมาเป็นบุคคลสำคัญที่สุดในแท่นเทียนซูภายในเวลาแค่หนึ่งวันได้ยังไง ทำให้คนนับไม่ถ้วนต้องมาเคารพ ยกย่อง หรือแม้กระทั่งยอมลดตัวลงมาประจบประแจง

"นี่!"

หลัวจิ่วหันขวับไปมองหลิวซวินที่พิงมอเตอร์ไซค์อยู่ข้างๆ: "แกไม่ได้ดูช่องแชทหรือไง? แกไม่โกรธเหรอ?"

"ดูแล้ว จะให้โกรธทำไมล่ะ?"

หลิวซวินพิงมอเตอร์ไซค์อย่างเกียจคร้าน ปล่อยให้รถวิ่งวนเป็นวงกลมช้าๆ: "มันดังขนาดนั้น โกรธไปแล้วจะได้อะไร?"

"เหอะ มันเล่นซะขนาดนี้ ตอนนี้แกคงหาผู้หญิงมาตั้งตี้ด้วยไม่ได้แล้วสิ?"

จู่ๆ หลัวจิ่วก็หัวเราะออกมา: "แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน พวกเราจะได้ร่วมมือกัน แกมาตั้งตี้กับฉันก็ถือว่าเป็นการร่วมมือกันของคนเก่งล่ะนะ"

ในมรสุมการขายรถก่อนหน้านี้ ซูเหยี่ยนได้ประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนแล้วว่า อนุญาตให้ทุกคนซื้อรถลากจากเขาได้แค่คนละหนึ่งคัน และไม่อนุญาตให้เอารถลากไปขายต่อให้หลัวจิ่วกับหลิวซวิน

อยากมียานพาหนะสำหรับพักผ่อนเหรอ?

ไม่มีทางหรอกพวก ฉัน ซูเหยี่ยน ชาตินี้ไม่มีทางให้แกได้รถจากฉันไปสักคันหรอก!

แน่นอนว่า ทุกคนจะเมินคำพูดของซูเหยี่ยนก็ได้ ตราบใดที่พวกเขาคิดว่าการล่วงเกินซูเหยี่ยนเพราะเรื่องนี้มันไม่สำคัญอะไร

ด้วยชื่อเสียงของซูเหยี่ยนในตอนนี้ หลัวจิ่วทำได้เพียงกัดฟันกลืนเลือดตัวเอง แล้วจำใจต้องมาขอตั้งตี้กับหลิวซวินแทน

และพอดีกับที่หลิวซวินก็หาผู้ใช้หญิงคนใหม่มาตั้งตี้ด้วยไม่ได้แล้วเพราะการขายรถของซูเหยี่ยน บวกกับทั้งสองคนต่างก็เกลียดขี้หน้าซูเหยี่ยนเหมือนกัน เลยเข้าขากันได้ทันที

"โห?"

หลิวซวินได้ยินเสียงหัวเราะของหลัวจิ่ว ก็หรี่ตาลง แล้วเอ่ยเตือนอย่างไม่ใส่ใจ: "ถ้าฉันเป็นแกนะ ตอนนี้สู้เอาเวลาไปพักผ่อนดีกว่ามานั่งโมโห ไอ้ 100 เหรียญโลหิตที่แกจ่ายฉันมา มันก็นอนได้ถึงแค่ตอนเที่ยงวันเท่านั้นแหละ"

พอพูดถึงราคา 100 เหรียญโลหิต ในใจของหลิวซวินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บใจสุดๆ

แม่งเอ๊ย ลูกค้าคนก่อนหน้าของเขายังต้องยอมยิ้มประจบประแจงแล้วจ่ายเหรียญโลหิตตั้งพันกว่าเหรียญ แต่ตอนนี้เขาต้องกลั้นใจมาตั้งตี้กับผู้ชาย แถมยังได้มาแค่ 100 แต้มเอง

ไม่ใช่ว่าหลิวซวินไม่อยากโก่งราคาให้สูงกว่านี้ แต่เพราะหลัวจิ่วไม่ยอมจ่าย และก็ไม่มีใครยอมจ่ายแพงกว่านี้เพื่อมาตั้งตี้กับหลิวซวินแล้วด้วย

ก็ในเมื่อมีหลินหว่านและฉินซานเป็นคนนำร่อง ข้างนอกก็มีพวกเศรษฐีรถลากตั้งมากมายที่ยอมช่วยเหลือผู้ใช้อ่อนแอฟรีๆ โดยไม่ต้องเสียเงินมาตั้งตี้เลย แล้วใครมันจะไปสนใจหลิวซวินอีกล่ะ

ต่อให้รีบอยากพักผ่อนจริงๆ เอา 100 เหรียญโลหิตไปสุ่มข้ารับใช้มาแบกตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ? จะไปเสี่ยงตายตั้งตี้กับคนอื่นทำไม!

"เหอะ!"

หลัวจิ่วแค่นเสียงเย็น: "งั้นแกก็ลงมาสิ เงินฉันจะได้ไม่เสียเปล่า"

"โอเค ฉันขับเอง"

หลิวซวินลุกขึ้น พยักพเยิดให้หลัวจิ่วไปนอนที่เบาะข้างๆ หลัวจิ่วก็ไม่ได้กลัวอะไร พอขึ้นไปนั่งได้แป๊บเดียวก็สัปหงกหลับไป

แต่เขาหลับไปได้ไม่นาน จู่ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาตรงหน้า

"เชี่ย!"

หลัวจิ่วมองแวบเดียว ก็สะดุ้งตื่นจนกระโดดโหยง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว