ระบบราชันเทพ 023 วิชาแพทย์ไร้เทียมทานช่วยทั้งจวน

ระบบราชันเทพ 023 วิชาแพทย์ไร้เทียมทานช่วยทั้งจวน

ในขณะที่ฟางเหยียนและพวกเขากำลังรอคอยที่จะได้เห็นตระกูลหลิวถูกฆ่าล้างตระกูล หวังเถิงก็ได้นำเข็มเงินกลับมาที่ห้องของตนเองแล้ว!!

ในเวลานี้หลิวเหยียนซีนอนอยู่บนเตียง หายใจติดขัด ใบหน้าก็ยิ่งมายิ่งซีดเผือด

หวังเถิงรู้ดีว่าพิษเริ่มลุกลามแล้ว หากยังไม่ได้รับการรักษา หลิวเหยียนซีอาจจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ

“ฮูหยิน ข้ามีวิธีช่วยเจ้าถอนพิษ เจ้านั่งขัดสมาธิให้ดีอย่าขยับเขยื้อน!!” หวังเถิงประคองหลิวเหยียนซีให้ลุกขึ้น

หลังจากหลิวเหยียนซีพยักหน้า ก็ทำตามที่หวังเถิงกล่าวโดยการนั่งขัดสมาธิลงบนเตียง

“ฮูหยิน ข้าจะใช้เข็มเงินฝังให้เจ้าแล้ว อาจจะเจ็บเล็กน้อย เจ้าอดทนสักหน่อยเถิด” หวังเถิงฝังเข็มเป็นครั้งแรก ดังนั้นจึงรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง ทว่าเขาก็ยังคงรีบเปิดห่อผ้าเข็มเงินที่นำมาจากห้องพยาบาลอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบเข็มเงินเรียวยาวออกมาหนึ่งเล่ม

ต่อมาหวังเถิงก็นำเข็มเงินเล่มนี้ฝังลงบนจุดไป่ฮุ่ยของหลิวเหยียนซี

นี่เป็นครั้งแรกที่หวังเถิงฝังเข็มหลังจากเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่คุ้นชิน ทว่าโชคดีที่เข็มแรกฝังลงไปได้อย่างราบรื่น

หลิวเหยียนซีเองก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดมากนัก

เมื่อหวังเถิงเห็นเช่นนี้ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทันใดนั้นก็หยิบเข็มเงินเล่มที่สองออกมา ครั้งนี้ตำแหน่งที่จะฝังคือบริเวณหน้าอก

ตำแหน่งนี้หากฝังไม่ดีจะทำให้หัวใจหยุดเต้นในพริบตา หวังเถิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าก็ยังคงข่มใจฝังเข็มลงไป

เข็มที่สองก็สำเร็จอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าสองเข็มแรกล้วนสำเร็จ เข็มต่อ ๆ ไป หวังเถิงก็มีความมั่นใจแล้ว

หลังจากฝังเข็มติดต่อกันเจ็ดเล่ม หวังเถิงจึงหยุดมือ เพียงแต่บนหน้าผากของเขามีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย

เข็มทั้งเจ็ดนี้ไม่ใช่วิชาฝังเข็มธรรมดา

แต่เป็นเข็มเจ็ดดาราไท่อี่ที่ลึกลับเป็นอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่ฝังเข็มหนึ่งเล่ม ล้วนต้องสูญเสียพลังวิญญาณไปจำนวนหนึ่ง โชคดีที่ในที่สุดหวังเถิงก็ทำสำเร็จ

“เข็มเจ็ดดาราไท่อี่ ใช้วิชาฝังเข็มนี้ก็สามารถขับพิษออกมาได้แล้ว” หลังจากหวังเถิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก็เริ่มโคจรเคล็ดวิชามังกรแท้ภายในร่างกาย

ทันทีที่เคล็ดวิชามังกรแท้ขับเคลื่อน ผนวกกับจี้หยกรวบรวมวิญญาณ หวังเถิงก็รวบรวมพลังวิญญาณจำนวนไม่น้อยได้อย่างรวดเร็ว และถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างกายของหลิวเหยียนซีผ่านเข็มเงินทั้งเจ็ดเล่ม

เข็มเจ็ดดาราไท่อี่ได้รับการถ่ายทอดพลังวิญญาณ ก็ถูกกระตุ้นการทำงานในพริบตา

จากนั้นพิษภายในร่างกายของหลิวเหยียนซีก็เริ่มถูกขับออกมาทีละหยด

ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ จู่ ๆ หลิวเหยียนซีก็กระอักโลหิตสีดำออกมาหนึ่งคำ ตามมาด้วยใบหน้าของนางที่ดีขึ้นมาก

หวังเถิงเห็นหลิวเหยียนซีอาเจียนโลหิตพิษคำนั้นออกมา ภายในใจก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ในที่สุดก็ขับพิษออกมาได้แล้ว ฮูหยิน เจ้าดีขึ้นบ้างหรือไม่?” หวังเถิงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“ดีขึ้นแล้ว การหายใจก็ราบรื่นขึ้น ขอบคุณสามีที่ช่วยถอนพิษให้ข้า ทว่าข้าถูกพิษได้อย่างไรกัน??” หลิวเหยียนซีเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“จวนตระกูลหลิวไม่ได้มีเพียงเจ้าที่ถูกพิษ ข้าเห็นคนอื่น ๆ ก็ถูกพิษเช่นกัน ดังนั้นครั้งนี้สมควรมีคนวางยาพิษจวนตระกูลหลิวของพวกเรา ตอนนี้ข้าต้องไปช่วยคนอื่น เจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่ให้ดีเถิด” หวังเถิงกล่าวพลางเก็บเข็มเงิน จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินออกไปด้านนอก

“ข้าก็จะไป!!” เมื่อหลิวเหยียนซีเห็นเช่นนี้ ก็รีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว

ภายในจวนเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ นางจะพักผ่อนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร??

ไม่นาน หวังเถิงก็ราวกับหน่วยกู้ภัย เขาไปหาพ่อตาแม่ยายเป็นอันดับแรก

โชคดีที่แม่ยายเพิ่งตื่นนอน ยังไม่ได้กินสิ่งใด ดังนั้นจึงไม่ถูกพิษ ทว่าพ่อตากลับถูกพิษไปแล้ว เพียงแต่เพราะเขามีพลังอำนาจแข็งแกร่ง กำลังเดินลมปราณขับพิษ ทว่ากลับได้ผลเพียงเล็กน้อย

ในตอนที่หวังเถิงและหลิวเหยียนซีเข้ามา แม่ยายเหยาซูกำลังร้อนใจเตรียมจะออกไปตามหมอด้านนอก ทว่ากลับถูกหวังเถิงขวางเอาไว้

“ท่านแม่ยาย พิษนี้ข้าสามารถถอนได้ ท่านให้คนหามผู้ที่ถูกพิษด้านนอกทั้งหมดมาที่นี่เถิด ข้าจะได้รวบรวมรักษาในคราวเดียว!!” หวังเถิงเอ่ยปากกล่าว

“บุตรเขย เจ้ายังรู้วิธีถอนพิษด้วยหรือ??” แม่ยายเหยาซูกล่าวด้วยความไม่อยากจะเชื่อเล็กน้อย

“พอรู้บ้างเล็กน้อย ท่านรีบไปให้คนหามผู้ที่ถูกพิษภายในจวนเข้ามาเถิด หากช้ากว่านี้จะไม่ทันการแล้ว นอกจากนี้ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปให้ปิดประตูจวน ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยเด็ดขาด” หวังเถิงเอ่ยปากกล่าวอีกครั้ง

พิษนี้มีที่มาแปลกประหลาด จำเป็นต้องตรวจสอบให้กระจ่าง

ในเวลานี้ภายในใจของแม่ยายเหยาซูตื่นตระหนกไปนานแล้ว เมื่อได้ยินหวังเถิงกล่าวเช่นนี้ ก็รีบทำตามในทันที

“ตกลง ข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้” หลังจากเหยาซูรับคำ ก็รีบวิ่งออกไปทันที

หลิวเหยียนซีเห็นว่าหวังเถิงยังคงมีระเบียบแบบแผนเมื่อต้องเผชิญกับเรื่องใหญ่ นางก็รู้สึกมีที่พึ่งพาอย่างรวดเร็ว จิตใจที่ตื่นตระหนกก็ค่อย ๆ สงบลง

พ่อตาหลิวกั๋วอันในเวลานี้กำลังนั่งขัดสมาธิเดินลมปราณขับพิษ ทว่าผลลัพธ์กลับไม่เป็นที่น่าพอใจนัก ทำได้เพียงชะลอการกำเริบของพิษเท่านั้น

หากไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที หลิวกั๋วอันต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

“ท่านพ่อตา ท่านอดทนหน่อย ข้าจะถอนพิษให้ท่านเดี๋ยวนี้” หวังเถิงกล่าวพลางรีบหยิบเข็มเงินออกมา จากนั้นก็ฝังเข็มขับพิษให้หลิวกั๋วอัน

หลิวกั๋วอันรู้ดีว่าตนเองไม่อาจขับพิษออกมาได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงให้ความร่วมมือกับการรักษาของหวังเถิง

ในตอนที่หวังเถิงกำลังตั้งใจฝังเข็มขับพิษให้หลิวกั๋วอัน แม่ยายเหยาซูก็ให้คนหามสมาชิกภายในจวนที่ถูกพิษเข้ามาไม่น้อย นับคร่าว ๆ อย่างน้อยก็มีถึงยี่สิบกว่าคน

นี่แทบจะเป็นแปดส่วนของคนภายในจวนแล้ว กระทั่งคนขับรถม้าหม่าเทา หญิงรับใช้เสี่ยวหงก็ถูกพิษเช่นกัน ที่เหลือที่ยังไม่ถูกพิษ ล้วนเป็นคนที่เพิ่งตื่นนอนและยังไม่ได้กินสิ่งใด

โชคดีที่กองกำลังพิทักษ์ของตระกูลหลิวไม่ได้พักอาศัยอยู่ภายในจวน มิฉะนั้นเกรงว่าคนถูกพิษคงจะมีมากกว่านี้

หวังเถิงเห็นคนถูกพิษมากมายถึงเพียงนี้ สีหน้าก็ดูไม่ดีนัก อีกฝ่ายต้องการฆ่าล้างตระกูลหลิวเลยนี่นา!! นี่มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!!

หากเรื่องนี้ไม่ตรวจสอบให้กระจ่าง วันหน้าจะต้องพบเจอกับความยุ่งยากที่ใหญ่หลวงกว่านี้เป็นแน่

เหยาซูและหลิวเหยียนซีเห็นเช่นนี้ ภายในใจก็บังเกิดความหวาดกลัว นี่ต้องเป็นการวางยาพิษที่มีการไตร่ตรองไว้ก่อนอย่างแน่นอน อีกทั้งยังเป็นประเภทที่ต้องการฆ่าล้างตระกูลหลิวด้วย

หลังจากหวังเถิงเก็บซ่อนความโกรธเกรี้ยวในใจเอาไว้ ก็ตั้งใจฝังเข็มขับพิษให้หลิวกั๋วอันต่อไป

หลังจากใช้ออกบนร่างของหลิวเหยียนซีไปแล้วหนึ่งรอบ การใช้ออกเข็มเจ็ดดาราไท่อี่ในครั้งที่สองก็เชี่ยวชาญขึ้นมาก ใช้เวลาเพียงครู่เดียว ก็สามารถขับพิษบนร่างของหลิวกั๋วอันออกไปได้จนหมด

เมื่อหลิวกั๋วอันอาเจียนโลหิตพิษสีดำออกมาหนึ่งคำ ร่างกายของเขาก็รู้สึกดีขึ้นมากในพริบตา

“ท่านพ่อตา ตอนนี้ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง??” หวังเถิงเก็บเข็มแล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“ดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจบุตรเขย วันนี้หากไม่ได้เจ้า ตระกูลหลิวของพวกเราเกรงว่าคงต้องประสบกับภัยพิบัติครั้งใหญ่แล้ว” หลิวกั๋วอันมองดูบ่าวรับใช้ที่ถูกพิษนอนเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ภายในใจก็มีเพลิงโทสะไร้นามลุกโชนขึ้นมา

ท้ายที่สุดแล้วเป็นผู้ใดที่ต้องการฆ่าล้างตระกูลหลิว??

“ท่านพักผ่อนสักครู่ก่อน ข้าจะรักษาขับพิษให้บ่าวรับใช้คนอื่น ๆ” หวังเถิงไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นชั่วคราว หลังจากกล่าวประโยคนี้จบก็เริ่มยุ่งวุ่นวายต่อไป

โชคดีที่หวังเถิงฝังเข็มเชี่ยวชาญขึ้นเรื่อย ๆ ความเร็วในการรักษาขับพิษก็ยิ่งรวดเร็วขึ้นเช่นกัน

ผู้ป่วยที่นอนอยู่ภายในโถงใหญ่ ก็ได้รับการรักษาจากหวังเถิงทีละคน

บนโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามจวนตระกูลหลิว ฟางเหยียนนั่งอยู่ที่นี่มาตลอดทั้งวัน เขามองผ่านหน้าต่าง สังเกตการณ์สถานการณ์ของจวนตระกูลหลิวอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเห็นว่าจวนตระกูลหลิวไม่มีผู้ใดเข้าออกตลอดทั้งวัน ก็ลอบคิดไปว่าคนของจวนตระกูลหลิวใกล้จะตายกันหมดแล้ว

ไม่นานบ่าวรับใช้ที่ไปสืบข่าวคนหนึ่งก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาอีกครั้ง

“ผู้อาวุโสใหญ่ ประตูใหญ่จวนตระกูลหลิวปิดสนิท ไม่มีผู้ใดเข้าออก ด้านในก็ไม่มีเสียงใด ๆ ดังออกมา คาดว่าคนตระกูลหลิวคงจะตายกันหมดแล้วขอรับ” บ่าวรับใช้ผู้นั้นกล่าวด้วยความตื่นเต้น

ข่าวนี้ยืนยันข้อสันนิษฐานของฟางเหยียน

“อืม ยาพิษที่ข้าเพิ่งคิดค้นขึ้นมาใหม่นี้ กระทั่งข้าเองก็ยังไม่มียาถอนพิษ ทันทีที่ถูกพิษ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ไม่อาจรักษาได้!!” ฟางเหยียนมั่นใจในยาพิษของตนเองเป็นอย่างมาก ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้า เมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์ตกดินแล้ว ก็รู้สึกว่าถึงเวลาที่จะไปดูที่จวนตระกูลหลิวแล้ว

ถือโอกาสดูระดับการทำลายล้างของยาพิษนี้ที่มีต่อร่างกายมนุษย์ไปด้วย เขาใช้ชีวิตของคนตระกูลหลิวมาทำการทดลองยาพิษ!!

“ไป พวกเราไปดูที่จวนตระกูลหลิวกัน!!”

สิ้นเสียง ฟางเหยียนก็พาบ่าวรับใช้ผู้นั้นเดินลงมาจากโรงเตี๊ยม จากนั้นก็กระโดดขึ้นอย่างสบาย ๆ ทั้งสองกระโดดข้ามกำแพงจวนตระกูลหลิวเข้าไปภายในจวนตระกูลหลิว

เพียงแต่หลังจากเข้ามาภายในจวนตระกูลหลิวแล้ว กลับไม่ได้เห็นภาพศพเกลื่อนกลาดตามที่พวกเขาจินตนาการเอาไว้ ในทางกลับกันภายในจวนกลับไม่มีศพเลยแม้แต่ร่างเดียว

“สถานการณ์เป็นเช่นไรกัน?? เหตุใดถึงไม่มีศพเลยแม้แต่ร่างเดียว??” ฟางเหยียนขมวดคิ้ว

“บางทีพวกเขาอาจจะตายอยู่ภายในห้องก็เป็นได้ พวกเราลองไปดูที่ห้องของพวกเขากันเถิดขอรับ!!” บ่าวรับใช้ผู้นั้นเสนอแนะ

“อืม” ฟางเหยียนพยักหน้า เพียงแต่ในตอนที่กำลังเตรียมจะเดินไปทางโถงใหญ่จวนตระกูลหลิว คนกลุ่มใหญ่ก็พุ่งออกมาจากที่ซ่อน และล้อมพวกเขาเอาไว้ทุกทิศทาง

สองคนที่อยู่ด้านหน้าสุดก็คือหวังเถิงและหลิวกั๋วอัน

“ที่แท้ก็เป็นพวกเจ้าสองคนที่วางยาพิษ ข้ากำลังกลุ้มใจที่หาตัวฆาตกรไม่พบอยู่พอดี คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเจ้าจะรนหาที่ตายมาถึงที่เอง” หวังเถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เขาเดาว่าอีกฝ่ายอาจจะมาที่นี่อีก ดังนั้นจึงใช้วิธีเฝ้ารอกระต่ายตอไม้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะรอจนฆาตกรสองคนนี้มาจริง ๆ

ส่วนฟางเหยียนและบ่าวรับใช้ผู้นั้น เมื่อเห็นว่าคนตระกูลหลิวมากมายถึงเพียงนี้ล้วนยังมีชีวิตอยู่ดี ก็มีใบหน้าตกตะลึง

“พะ พวกเจ้า ล้วนยังไม่ตาย??”