บทที่ 405: แกะทองคำ (ฟรี)

"เพอร์ซี่ตัดขาดจากครอบครัวไปแล้วล่ะ" รอนอธิบายให้โคเฮนฟัง "เขาคิดว่าถ้าพ่อกับแม่ต่อต้านกระทรวงเวทมนตร์ เขาก็ต้องประกาศให้โลกรู้ว่าเขาไม่ใช่คนตระกูลวีสลีย์อีกต่อไป... แม่ร้องไห้ทุกวันเลย ตอนมาอยู่ลอนดอนก็ยังตั้งใจจะไปคุยกับเพอร์ซี่ แต่เขากลับปิดประตูใส่หน้าแม่เลย..."

"ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าฉันทำแบบนั้นกับแม่จะรู้สึกแย่ขนาดไหน..." โคเฮนพูดพลางจิ๊ปาก

"เขามันโง่เองแหละ" รอนพูดเสียงขุ่น "ไปเชื่อเดลี่พรอเฟ็ตว่าพวกเราทั้งบ้านถูกดัมเบิลดอร์กับแฮร์รี่หลอก เขาเลยมองว่าพวกเราโง่หมด ตอนนี้ไม่มีใครพูดถึงเขาอีกแล้ว"

รอนคว้าแผ่นขนมปังอีกแผ่นมาห่อไข่ดาว แล้วกัดเข้าไปเต็มแรงเหมือนระบายใส่เพอร์ซี่

หลังจากที่เครื่องดื่มมาเสิร์ฟ โคเฮนก็เริ่มทดลองผสมสูตรน้ำดื่ม

จะบอกว่ารสชาติดีหรือแย่ก็ไม่แน่ใจ โคเฮนรู้แค่ว่าพอใส่น้ำตาลก้อนที่ห้าเข้าไปแล้ว มันก็ไม่ได้แปลกขนาดนั้น แต่แฮร์รี่ รอน แล้วก็เฮอร์ไมโอนี่ไม่มีใครยอมแตะของเหลวสีดำข้นเหนียวที่เขาผสมเลย

"น่าจะต้องใช้ชาดำแทน" โคเฮนพูดอย่างเสียดาย "มันยังขมอยู่เลย"

"ฉันว่าไม่มีชาแบบไหนช่วยได้แล้วล่ะ..." แฮร์รี่ขยับหนีอย่างนอบน้อม กลัวว่าโคเฮนจะราดใส่ปากเขา

ไม่นาน ซิเรียสก็เดินลงมาจากชั้นบนเพื่อมากินข้าว เขามีถุงใต้ตาหนัก ๆ เหมือนคนที่ไม่ได้นอนทั้งคืน

"อรุณสวัสดิ์" ซิเรียสหาวยาว ก่อนจะเพิ่งสังเกตว่ามีคนมาเพิ่มตอนนั่งลงที่โต๊ะ "โคเฮน? มาตอนไหนเนี่ย? แฮร์รี่กับพวกยังว่าจะไปหานายวันนี้อยู่เลย แต่ฉันลุกไม่ไหวแล้ว ขอไปนอนต่อก่อนนะ..."

"เมื่อคืนทำอะไรมาเนี่ย?" โคเฮนถามอย่างสงสัย "ดูเหมือนเที่ยวจัดเลยนะ "

"เที่ยวบ้านนายสิ แช่งแรงมาก" ซิเรียสสวนเสียงแผ่ว "ฉันไปอัซคาบันมา จะมีใครที่รู้จักที่นั่นดีกว่าฉันอีก..."

"เพราะผู้คุมวิญญาณลาออกกันหมดใช่ไหม?" โคเฮนถาม

"พวกนายรู้กันได้ไง? ฉันกะจะพูดในที่ประชุมคืนนี้อยู่พอดี " ซิเรียสทำตาโต

"ผู้คุมวิญญาณมาบอกฉันเอง มันตามหาฉันจนถึงบ้านเลย" โคเฮนตอบ

"นายควรจะไปแทนฉันนะ" ซิเรียสพูดอย่างเหนื่อยใจ "ฉันเหมาะจะสู้มากกว่า ไม่ใช่เดินทางไกลไปดูว่าคุกไม่มีคนเฝ้าแล้ว แถมพวกนั้นยังเป็น 'เพื่อนเก่า' ของฉันอีก..."

"เดี๋ยวสิ... ถ้าผู้คุมวิญญาณหนีหมด..." แฮร์รี่ชะงัก แล้วนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้

"ใช่แล้ว ผู้เสพความตายหนีออกมาหมดเลย เรื่องนี้ห้ามพูดในกระทรวงด้วยซ้ำ อาเธอร์เลยกลายเป็นคนที่โดนจับตาแทน มันถึงไม่หลุดออกมา" ซิเรียสว่า "กระทรวงยังพยายามปิดข่าว แต่ความจริงมันก็ต้องหลุดออกมาแน่ อีกไม่กี่วัน โลกเวทมนตร์คงแตกตื่นกันหมด"

"แล้วคืนนี้จะประชุมเรื่องอะไรอีกบ้าง?" แฮร์รี่ถามอย่างอดใจไม่ไหว

"น่าจะเป็นเรื่องสอบสวนเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ที่เคยเข้าข้างโวลเดอมอร์..." ซิเรียสตอบอย่างระวัง "ถ้าพูดมากกว่านี้ เดี๋ยวมอลลี่ก็มาดึงหูฉันแน่ เอ้อ แล้วเธออยู่ไหน?"

"อยู่ในครัว เพราะเรื่องของเพอร์ซี่นั่นแหละ" รอนอธิบาย

"เฮ้อ... ไอ้เด็กโง่ โดนกระทรวงปั่นหัวเต็ม ๆ" ซิเรียสถอนหายใจ "เหมือนน้องชายฉันเป๊ะเลย..."

"แต่ฉันก็ยังเชื่อนะว่าเขาจะรู้ตัวในที่สุด" ซิเรียสเสริม "พวกนายมีแผนอะไรวันนี้ไหม? อย่าบอกนะว่ายังต้องล้างบ้านอยู่น่ะ ฉันว่าบ้านหลังนี้ไม่ต้องล้างแล้วล่ะ พอไล่พวกสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ ออกไปแล้ว มันก็ยังดูสกปรกเหมือนเดิมอยู่ดี เงากับฝุ่นที่นี่กลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านไปแล้ว..."

"ไปเดินเล่นในลอนดอน?" โคเฮนลองเสนอ

"ฉันออกไปไหนไม่ได้เลย" แฮร์รี่บ่นเศร้า "ทุกคนห้ามฉันออกไปหมด เพราะโวลเดอมอร์อาจจะหาฉันอยู่ทุกหนทุกแห่ง"

"ฉันใส่นายเข้าไปในหีบก็ได้ ไม่มีใครหาเจอหรอก" โคเฮนพูด

"เฮ้ เฮ้ พ่อทูนหัวนายยังนั่งอยู่ตรงนี้นะ" ซิเรียสเตือน "ห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด ฉันไม่อยากตื่นมาแล้วได้ยินว่าแฮร์รี่โดนโวลเดอมอร์จับไป นายเล่นบอลก็ได้นะ หลังบ้านมีพื้นที่กว้าง มักเกิ้ลมองไม่เห็นหรอก"

"หรือจะไปดูแกะทองคำที่ฉันเอากลับมาจากกรีซดีล่ะ?" โคเฮนเสนอ "กับแมนติเคอร์ แมวเสือ แล้วก็ลิงซ์สองหัวนั่นอีก..."

"นี่นายลักพาสัตว์จากกรีซมาทั้งกองทัพเลยเหรอ?" แฮร์รี่ถามอย่างตกใจ

"พวกมันอยากตามฉันมาเองต่างหาก" โคเฮนโบกมือ "น่าเสียดายที่ฉันไม่เจอไฮดรา มันจะโผล่มาแค่เวลาฝนตกแล้วอยู่กลางทะเลเท่านั้น แฮกริดยังขอให้ฉันหิ้วกลับมาให้เลย "

"จะเอามาเลี้ยงในทะเลสาบฮอกวอตส์เหรอ? ดัมเบิลดอร์คงฆ่านายกับแฮกริดทั้งคู่แน่" ซิเรียสหัวเราะ "เขางานยุ่งจะแย่อยู่แล้ว แต่ยังไงคืนนี้เขาจะมาที่นี่ นายอยากถามก็รอถามเองเลย"

หลังจากกินข้าวเสร็จ ซิเรียสก็กลับขึ้นไปนอน ส่วนแฮร์รี่กับรอนดูสนใจเรื่องเล่นบอลในสวนมาก โคเฮนเลือกจะนั่งดูเฉย ๆ เขาชอบบินเองมากกว่าบินด้วยไม้กวาด

เฮอร์ไมโอนี่ก็ยังคงเป็นเฮอร์ไมโอนี่ เธอหามุมเงียบ ๆ ในสวนหลังบ้านนั่งอ่านหนังสือ พยายามล่อให้ทุกคนมานั่งเรียนด้วยกัน แต่ก็ล้มเหลวเหมือนเดิม

ช่วงบ่าย พวกเขาเริ่มอยากรู้แล้วว่า "แกะทองคำจากกรีซ" เป็นยังไง เลยขอให้โคเฮนพาไปดูในหีบ

แค่เห็นลูกมังกรฝูงเล็ก ๆ ที่วิ่งเล่นอยู่หน้าถ้ำสองถ้ำ พวกเขาก็แทบไม่อยากเข้าไปต่อแล้ว

ไม่เหมือนนอร์เบิร์ต ลูกมังกรพวกนี้ยังคงดิบเถื่อน เพราะยังไม่เคยชินกับการมีข้าวกินฟรีกับที่อยู่ฟรี พวกมันดูดุสุด ๆ

ถึงขนาดที่โคเฮนต้องเอาแกะทองคำสามตัวสุดท้ายไปซ่อนในปราสาท เพื่อรักษาชีวิตพวกมัน ไม่งั้นพรุ่งนี้พวกมันคงกลายเป็นขี้มังกรแน่ ๆ

"นี่มันเป็นสัตว์วิเศษจริง ๆ เหรอ?"

แฮร์รี่ถามอย่างไม่แน่ใจหลังจากเห็นแล้วก็ลองลูบแกะทองคำ

พวกมันไม่ต่างอะไรกับแกะธรรมดาเลย ยกเว้นแค่ขนสีทองเท่านั้น

"พวกมันโชคดีมากต่างหาก" โคเฮนตอบ

"แบ๊~~~" แกะที่แฮร์รี่ลูบร้องเสียงยาว

"ฉันเคยอ่านในหนังสือว่า ขนตรงหัวของมันเป็นส่วนผสมสำคัญของน้ำยานำโชคด้วยนะ" เฮอร์ไมโอนี่เดินวนรอบตัวแกะอย่างสนใจ "แล้วเลือดของมันก็เป็นยาต้านพิษแรงสูง กรีซน่าจะควบคุมการส่งออกพวกนี้เข้มมากเลย... โคเฮน นายไปหามาได้ยังไงตั้งหลายตัว?"

"โซเฟียนั่นแหละจับมาให้" โคเฮนตอบ "มันบอกว่าอดใจไม่ไหว เลยลองกัดดูหนึ่งตัว แล้วดันอร่อยซะงั้น "

พูดจบ โคเฮนก็ชี้ไปที่รอยเขี้ยวตรงก้นของแกะตัวหนึ่ง

"เฮอร์ไมโอนี่ เธอปรุงน้ำยานำโชคได้ไหม?"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….