บทที่ 400: โดนเด็กอายุ 15 รังแก (ฟรี)

“…”

โคเฮนมองผู้คุมวิญญาณหนึ่งที แล้วหันไปมองเอ็ดเวิร์ดที่แข็งค้างเป็นหินอีกที

“งั้นก็แปลว่า…” เอ็ดเวิร์ดลังเล

“พ่อเรียก ‘โคเฮน’ ใส่ผู้คุมวิญญาณนี่มานานแค่ไหนแล้ว?” โคเฮนถอนหายใจ “แล้วเดาว่าแม่คงไม่อยู่บ้านสินะ”

“แม่เธอไปอเมริกาเมื่อสองวันก่อน มีเหตุการณ์ร้ายแรงที่ชิคาโก้ มีมักเกิ้ลตายเยอะมาก ต้องรายงานด่วน…” เอ็ดเวิร์ดว่า “แต่… แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแม่เธอ?”

“เพราะถ้าแม่อยู่บ้าน แม่ไม่มีทางปล่อยให้พ่อเข้าใจผิดว่าไอ้หมอนี่คือผมแน่นอน” โคเฮนวางกล่องพิงโซฟา แล้วทรุดตัวนั่งลงข้างซ้ายของเอ็ดเวิร์ด ก่อนเอนหลังพิงโซฟา มองเพดาน “สายใยของเราคงขาดสะบั้นไปแล้วล่ะ ถ้าวันนั้นผมกลายร่างเป็นผู้คุมวิญญาณแล้วเปลี่ยนกลับไม่ได้ พ่อก็คงแยกไม่ออกว่าใครคือผม…”

ผู้คุมวิญญาณที่ลอยลงมาก็ทำท่าเลียนแบบโคเฮน ลอยมาตรงที่นั่งด้านซ้ายพอดี เอนตัวเหมือนกัน หันหน้าภายใต้ฮู้ดที่ไร้ใบหน้าขึ้นมองเพดาน

“ฉันจะแยกออกได้ยังไงเล่า” เอ็ดเวิร์ดรีบพูด คว้าไหล่โคเฮน “ก็แค่ตอนเช้า ไอ้หมอนี่พอลอยเข้ามาแล้วเห็นฉัน อย่างแรก มันไม่ได้พุ่งมาจู่โจม อย่างที่สอง มันวิ่งขึ้นห้องตรงดิ่งเลย…”

ไม่ได้จู่โจมงั้นเหรอ?

โคเฮนหันไปมองผู้คุมวิญญาณที่นั่งซ้าย แล้วหันกลับมามองเอ็ดเวิร์ดที่นั่งขวา

อาจเป็นเพราะในตัวเอ็ดเวิร์ดมีผู้คุมวิญญาณตัวหนึ่งทำหน้าที่เป็น “ฮอร์ครักซ์” อยู่?

“นายรู้จักหมอนี่มั้ย?” โคเฮนถามผู้คุมวิญญาณ

“ดูเหมือนเจ้า… แต่ไม่ใช่เจ้า…” ผู้คุมวิญญาณพยายามสื่อว่าเอ็ดเวิร์ดกับโคเฮนหน้าคล้ายกัน

ก็คงเพราะเอ็ดเวิร์ดมีผู้คุมวิญญาณอยู่ในตัวเป็นฮอร์ครักซ์…

โคเฮนยืนยันได้แน่นอนแล้ว แต่อันที่จริงมันก็เป็นเรื่องดีอยู่เหมือนกัน เพราะจะได้ป้องกันไม่ให้เอ็ดเวิร์ดกับครอบครัวเผลอถูกผู้คุมวิญญาณตัวอื่นทำร้ายเข้าโดยไม่ตั้งใจ ในเมื่อจากที่เห็นมา โคเฮนรู้ว่าผู้คุมวิญญาณพวกนี้ควบคุมอารมณ์ได้ยากเหลือเกิน โดยเฉพาะเมื่อหลุดออกจากอัซคาบันแล้ว…

เดี๋ยวนะ

แล้วทำไมพวกมันถึงได้หลุดออกมาจากอัซคาบันกันล่ะ?

“ทำไมผู้คุมวิญญาณจากอัซคาบันถึงโผล่มาอยู่ที่นี่?” โคเฮนถามเอ็ดเวิร์ดทันที “กระทรวงเวทมนตร์กำลังมีแผนอะไรใหญ่อยู่รึเปล่า?”

“ไม่รู้เลย ฉันกำลังจะขึ้นไปเขียนจดหมายถามท็องส์อยู่พอดี มันน่าจะมาหาเธอใช่มั้ย?” เอ็ดเวิร์ดรีบเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่…กินข้าวรึยัง เดี๋ยวฉันทำอะไรให้กิน”

“ยัง” โคเฮนส่ายหัว “ขอไก่ทอดทั้งตัว ใส่ยี่หร่าหนัก ๆ”

“หิวเหรอ?” ผู้คุมวิญญาณถาม “ข้ามีของกินมาให้”

พูดจบมันก็พยายามลากโคเฮนขึ้นชั้นบน

“อย่าบอกนะว่านายพานักโทษติดมือมาด้วยอีกแล้ว…” โคเฮนยกมือกุมขมับ “เลิกพึ่งของเหลือพวกนั้นได้แล้ว เดี๋ยวฉันพาไปกินของดีคืนนี้เลย”

ผู้คุมวิญญาณส่งคลื่นความคิดสับสนมาให้

“แต่พ่อมดจะขัดขวาง…”

“แค่กินให้เต็มที่ เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง” โคเฮนโบกมือ “อยู่กับฉัน พวกเขาจับไม่ได้หรอก”

ผู้คุมวิญญาณดูตื่นเต้นมากกับข้อเสนอของโคเฮน มันหมุนตัวตีลังกาอยู่กลางอากาศหนึ่งรอบ

“แล้วทำไมจู่ ๆ นายถึงออกมา? หรือว่าทุกตัวในอัซคาบันก็ออกมากันหมด?” โคเฮนถามแทรกขึ้นมา

“ทุกตัวออกมาแล้ว…” ผู้คุมวิญญาณส่งความทรงจำมาให้โคเฮน

ในความทรงจำนั้น โวลเดอมอร์พาผู้เสพความตายหลายคนบุกเข้าอัซคาบัน พูดล่อให้ผู้คุมวิญญาณย้ายออกไปหาชีวิตใหม่ที่ดีกว่า…

และยังอ้างชื่อโคเฮนอีกด้วย!

พอได้ยินว่าเพื่อนร่วมเผ่าของพวกมันที่อยู่นอกกำแพงมีอาหารดีกว่าเยอะ แถมยังมีองค์กรพ่อมดที่เป็นมิตรด้วย ผู้คุมวิญญาณก็ทนไม่ไหวแล้ว พวกมันจึงยอมออกมากับโวลเดอมอร์อย่างง่ายดาย

เผ่าผู้คุมวิญญาณยังส่งผู้คุมวิญญาณตัวนี้มาหาโคเฮนเพื่อส่งสาร…

“…”

โคเฮนไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

โวลเดอมอร์นี่ช่างไม่รู้จักเส้นแบ่งอะไรเลยจริง ๆ แต่การให้พวกผู้คุมวิญญาณออกมาในที่สุดก็เป็นสิ่งที่โคเฮนต้องทำอยู่ดี การให้พวกมันตามโวลเดอมอร์ไปก่อนก็ไม่ได้เสียหายอะไร

ยังไงไม่ว่าเมื่อไหร่ ถ้าเอาคำพูดของโคเฮนกับโวลเดอมอร์มาวางเทียบกัน ผู้คุมวิญญาณก็ต้องเลือกเชื่อโคเฮนมากกว่าอยู่ดี แค่พูดประโยคเดียวว่า “พวกนั้นก็เป็นอาหารสำรองที่ฉันเตรียมไว้ให้พวกนาย” พวกมันก็พร้อมทรยศทันที แล้วสีหน้าของโวลเดอมอร์ตอนนั้นคงจะสุดยอดมาก…

จักรวรรดิผู้คุมวิญญาณไม่ต้องการผู้เสพความตายและโวลเดอมอร์ เหมือนที่ความฝันของโวลเดอมอร์คงไม่ต้องการตัวแปรควบคุมไม่ได้อย่างโคเฮน

“ตอนที่นายมา เจอใครเห็นเข้ารึเปล่า?” โคเฮนถามขึ้นมาอีก

ถ้ามีผู้คุมวิญญาณเดินทางมาซอยพรีเว็ต แล้วโดนกระทรวงเวทมนตร์เห็นเข้า ฟัดจ์ก็คงจะคิดอยู่แล้วว่าโคเฮนคือผู้อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง

แบบนั้นโคเฮนก็ต้องเตรียมเปิดฉากยิงนัดแรกของจักรวรรดิผู้คุมวิญญาณไว้ล่วงหน้า

ต่อจากนั้น ผู้คุมวิญญาณก็ส่งภาพอีกชิ้นให้โคเฮน เป็นตอนที่มันมาถึงซอยพรีเว็ต ดูเหมือนเป็นช่วงเย็น มีคนเดินบนถนนอยู่สองคน คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย คนหนึ่งมีวิญญาณหม่นคล้ายมักเกิ้ล ส่วนอีกคนมีสองวิญญาณที่แวววาวเชื่อมติดกันอยู่

ลักษณะเด่นชัดขนาดนี้ โคเฮนดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นแฮร์รี่กับดัดลีย์

“นายพุ่งใส่พวกเขาใช่มั้ย?” โคเฮนเดาผลลัพธ์ได้ทันที

แฮร์รี่ใช้คาถาผู้พิทักษ์เป็นอยู่ ยังไงผู้คุมวิญญาณนี่ก็เข้าไม่ถึงตัวแน่

ผู้คุมวิญญาณพยักหน้า แล้วส่งความทรงจำถัดไปให้โคเฮน

มันถูกผู้พิทักษ์รูปกวางของแฮร์รี่กระแทกจนกระเด็น และเพราะเหตุการณ์นี้ มันจึงต้องซ่อนตัวอยู่นอกบ้านสองวัน จนมั่นใจว่าแฮร์รี่กลับออกจากซอยพรีเว็ตไปแล้วถึงได้มาหาโคเฮน

เพราะโคเฮนไม่อยู่ ส่วนแฮร์รี่ก็ไม่สามารถมาบอกเอ็ดเวิร์ดได้เพราะมีคาถาผู้พิทักษ์ความลับกำบังอยู่ ความเข้าใจผิดนี้เลยดำเนินต่อมาจนถึงตอนนี้…

ไม่รู้ว่ากระทรวงเวทมนตร์จะโยนความผิดเรื่อง “คาถาผู้พิทักษ์” กลางซอยพรีเว็ตให้แฮร์รี่มั้ย โดยเฉพาะเมื่อมีครอบครัวของเอ็ดเวิร์ดอยู่ด้วย

ร่องรอยเวทมนตร์ที่ติดตามผู้วิเศษเยาว์วัยนั้นแค่ตรวจจับพลังเวทในบริเวณโดยรอบ ไม่สามารถบอกได้ว่าใครเป็นคนเสกคาถา แต่ถ้าฟัดจ์อยากจะจ้องเล่นงานแฮร์รี่ให้ได้เพราะเขากำลังแพร่ข่าวว่า “คนที่คุณก็รู้ว่าใครกลับมาแล้ว” ก็อาจเปิดคดีไร้สาระขึ้นมาก็เป็นได้

“ทอดเสร็จแล้ว” เสียงเอ็ดเวิร์ดดังมาจากในครัว

“ด็อบบี้จะเอาไก่ทอดไปให้คุณชายเองครับ!” ด็อบบี้ที่ดูเหมือนเก็บกดมานานจนในที่สุดก็ได้กลับมาทำหน้าที่ ตะโกนอย่างตื่นเต้น

ในเวลาเดียวกัน นกฮูกขาวตัวหนึ่งก็บินเข้ามาทางหน้าต่าง พร้อมจดหมายที่ห้อยอยู่ที่กรงเล็บ

จดหมายที่ส่งถึงโคเฮนยังมาถึงที่นี่ได้ เพราะคาถาผู้พิทักษ์ความลับปกป้องเอ็ดเวิร์ดกับโรส ไม่ได้ปิดบังโคเฮน ผู้เป็นผู้เก็บความลับ

【กรีซ หรือ บ้านเลขที่ 5 ซอยพรีเว็ต, ถึง โคเฮน】

【โคเฮน ถ้านายกลับจากทริปแล้ว ช่วยมาที่บ้านเลขที่ 12 ถนนกริมโมลด์หน่อยนะ?

มีเรื่องสำคัญมากที่ฉันต้องบอกนาย

แฮร์รี่】

……….

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]