บทที่ 615: พลังพิเศษที่เหลือเชื่อที่สุด (ฟรี)

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉินเจี้ยนก็ทำหน้าสงสัยทันที “หืม ทำไมความสามารถของนายถึงแปลกขนาดนี้? ทำไมต้องฆ่ามอนสเตอร์ก่อนถึงจะใช้ได้? มันต้องสะสมค่าความโกรธก่อนหรือไง? แล้วมันใช้ทำอะไรกันแน่?”

“ค่าความโกรธอะไร นี่ไม่ใช่เกมนะ เอ่อ ยังไงก็ตาม มันก็แค่พิเศษมาก พิเศษยิ่งกว่าความสามารถของนายทั้งหมด”

หลิวหลางยิ้มลึกลับตอนท้ายประโยค

“งั้นก็แสดงให้ฉันดูหน่อย ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ฉันค้างคาใจอีกเลย”

ฉินเจี้ยนพูดพลางประสานมือ

“ไป ๆ ข้างนอก ที่นี่ใช้ไม่สะดวก”

หลิวหลางโอบไหล่ฉินเจี้ยนแล้วพาเดินออกไปทันที

พอออกมาที่ลานด้านนอก หลิวหลางก็ไม่อ้อมค้อม เขายืนตัวตรง พึมพำเหมือนร่ายคาถา แล้วชี้ลงพื้น

วินาทีถัดมา ฉินเจี้ยนรู้สึกได้ถึงบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่บนท้องฟ้าเหนือศีรษะ

เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นวัตถุขนาดมหึมาทรงเหลี่ยมกำลังพุ่งเฉียงลงมาทางเขา

“ห๊ะ?”

ฉินเจี้ยนอุทานด้วยความตกใจ สัญชาตญาณอยากถอยหลัง แต่หลิวหลางรั้งไว้แล้วพูดอย่างมั่นใจ “ไม่เป็นไร ไม่โดนนายหรอก!”

ทันทีที่พูดจบ วัตถุนั้นก็กระแทกลงพื้นแล้ว

“ตูม!”

เสียงดังสนั่นตามมา พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว

ฉินเจี้ยนโบกมือปัดฝุ่นออก แล้วเพ่งมองวัตถุขนาดมหึมานั้น

“???”

เมื่อเห็นชัด ๆ เขาก็ตะลึงงัน

ตอนแรกที่เห็นอะไรตกลงมาจากฟ้า เขานึกว่าความสามารถของหลิวหลางคือทักษะโจมตีวงกว้าง เรียกอุกกาบาตอะไรทำนองนั้น!

แต่ตอนนี้ ข้อสรุปนั้นพังทลายลงทันที

เพราะสิ่งที่ตกลงมาไม่ใช่อุกกาบาตเลย แต่เป็น… หีบสมบัติ?

ใช่แล้ว! หีบสมบัติ เหมือนหีบโจรสลัดในเกมทุกประการ ทำจากไม้ ขนาดใหญ่มาก สูงกว่าสามเมตร กว้างสองเมตร ตรงกลางมีแม่กุญแจขึ้นสนิมห้อยอยู่…

“ฮ่า ๆ! คาดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ?”

เห็นสีหน้างุนงงของฉินเจี้ยน หลิวหลางก็หัวเราะลั่น

“ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่านี่มันความสามารถประหลาดแบบไหน?”

ฉินเจี้ยนถาม ยังดูมึนอยู่

“ได้!”

หลิวหลางพยักหน้า แล้วเริ่มอธิบายที่มาและผลของความสามารถนี้

พูดถึงแล้ว ที่โรงงานคลั่งคลื่นพัฒนาได้ดีและรวดเร็วขนาดนี้ ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความพยายามของหลิวหลาง

และอีกครึ่งหนึ่ง ก็คือเพราะความสามารถประเภท “สนับสนุน” นี้!

ชื่อเดิมของมันคือ “ความสุขจากสวรรค์” ผลของมันคือเรียกหีบสมบัติให้ตกลงมาจากฟ้า และภายในหีบก็เต็มไปด้วยเซอร์ไพรส์! ไม่ว่าจะเป็นอาหาร น้ำ ยา อาวุธ กระสุน และเสบียงอื่น ๆ ความสามารถนี้ไม่มีคูลดาวน์ แต่มีเงื่อนไขในการใช้

เงื่อนไขก็คือต้องสังหารมอนสเตอร์กลายพันธุ์ก่อนจึงจะเรียกใช้ได้!

“งั้นซอมบี้ พวกแมลงตัวเล็ก ๆ พวกนั้นก็ถือว่าเป็นมอนสเตอร์กลายพันธุ์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

ฉินเจี้ยนอดแทรกถามไม่ได้

“ใช่ แต่จะฆ่าแค่นิดเดียวแล้วเรียกหีบไม่ได้ ต้องถึงระดับหนึ่งถึงจะเรียกได้ และหีบที่เรียกจากการฆ่าตัวเล็ก ๆ ก็ไม่เหมือนกับหีบจากการฆ่ามอนสเตอร์ตัวใหญ่”

หลิวหลางอธิบายอย่างจริงจัง

“เข้าใจแล้ว ต่างกันระหว่างจนกับรวยใช่ไหม ฆ่าตัวเล็กได้หีบเงิน ฆ่าตัวใหญ่ได้หีบทอง”

ฉินเจี้ยนพยักหน้า เปรียบเทียบอย่างเห็นภาพ

“ประมาณนั้น ยิ่งฉันฆ่ามอนสเตอร์แข็งแกร่งเท่าไร หีบที่ได้ก็ยิ่งดี หีบใบนี้น่าจะถือเป็นระดับแพลตินัม พูดตรง ๆ นี่เพิ่งเป็นครั้งที่สองที่ฉันเรียกได้”

หลิวหลางถอนหายใจ

“แล้วครั้งแรก?”

ฉินเจี้ยนถามอย่างอยากรู้

“ครั้งแรกก็ประมาณเดือนก่อน เป็นมอนสเตอร์ตัวใหญ่ สูงเกินห้าเมตร น่าจะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ ตัวบึกบึน วิ่งเร็วกว่าหมา ตอนนั้นพวกเราถูกไล่ต้อนเข้าไปในโรงงานร้าง สถานการณ์คับขันมาก”

หลิวหลางเล่า คิ้วขมวดแน่นเหมือนย้อนนึกถึงฉากสยอง

“แล้วไงต่อ?”

ฉินเจี้ยนเร่งถาม

“แล้วพวกเราก็ใช้กับระเบิดลวดสลิงจัดการมัน”

หลิวหลางกางมือยิ้มกว้าง

“โห ตอนเข้าออกต่างกันสุดขั้วเลยนะ”

ฉินเจี้ยนหมดอารมณ์ลุ้นทันที

“เฮ้อ จะหวังอะไรกับตัวที่มีกล้ามแต่ไม่มีสมอง? เหยียบลูกหนึ่งแล้วยังไม่สนใจ วิ่งไล่ต่อก็เหยียบอีกลูก สุดท้ายพวกเราล่อมันจนตาย เหยียบไปสิบเอ็ดลูกติด ๆ เสียดายกับระเบิดฉันมาก ที่สำคัญตายแล้วดันดรอปแค่คริสตัลสีเขียว!”

หลิวหลางส่ายหน้า

“จะเอาอะไรกับจักรยาน…”

ฉินเจี้ยนอุทาน แล้วถามต่อ “งั้นความสามารถนายไม่มีคูลดาวน์ ขอแค่ฆ่ามอนสเตอร์เล็ก ๆ พอจำนวน หรือฆ่าตัวใหญ่ ก็เรียกได้ใช่ไหม?”

“ใช่! บ้าดีไหมล่ะ?”

“บ้า มาก บ้าที่สุดในบรรดาความสามารถที่ฉันเคยเห็น…”

ฉินเจี้ยนพูดซ้ำ ๆ ใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง

พูดไปแล้ว ผลของความสามารถนี้เริ่มคล้ายระบบเวอร์ชันลดพลังของเขาไม่ใช่หรือ? บังเอิญจริง ๆ เขาสุ่มกล่องได้ เพื่อนสมัยเด็กก็สุ่มกล่องได้ มีหลายจุดคล้ายกัน แต่ความแข็งแกร่งและเงื่อนไขต่างกัน

“เมื่อกี้นายบอกว่าชื่อเดิมคือ ‘ความสุขจากสวรรค์’ งั้นตอนนี้คงไม่ได้เรียกชื่อนั้นแล้วใช่ไหม?”

ฉินเจี้ยนถามอย่างระมัดระวัง “เพราะมันดูเหมือนเด็กติดอนิเมะไปหน่อย? ฉันว่าชื่อก็โอเคนะ”

“ไม่หรอก ฉันแค่เปลี่ยนคำเดียว ไม่ต่างกันมาก”

หลิวหลางตอบสบาย ๆ “ฉันเปลี่ยนคำว่า ‘ความสุข’ เป็น ‘ความตาย’!”

“ความตายจากสวรรค์? นายเรียกว่านี่ไม่ต่างกันมาก? ความหมายเปลี่ยนหมดเลยนะ!”

ฉินเจี้ยนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“เฮ้อ ก็ล้วนตกลงมาจากฟ้าแล้วกระแทกคนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

หลิวหลางกางมืออย่างสงบ

“มันก็ยังไม่เหมือนกัน เดี๋ยว กระแทกคน?”

ฉินเจี้ยนกำลังจะเถียงแต่ชะงัก

“อืม?”

หลิวหลางเลิกคิ้ว เหมือนบอกว่า เข้าใจแล้วใช่ไหม

“เข้าใจแล้ว! นายนี่หัวใสดีจริง ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!”

ฉินเจี้ยนชี้หน้าเขาแล้วหัวเราะ

ถูกต้อง “ความตายจากสวรรค์” มาจากการมองอีกมุมหนึ่ง

เพราะหีบขนาดมหึมานี้ไม่เพียงตกลงมาให้ผลประโยชน์ แต่ยังตกลงมาทับศัตรูจนตายได้ด้วย!

เรียกว่าผลประโยชน์สองต่อ

และพลังโจมตีนี้ก็ไม่ใช่ไร้ค่า เพราะหลิวหลางสามารถเลือกตำแหน่งที่หีบจะตกได้ ไม่จำเป็นต้องตกตรงหน้าเขา โดยมีตัวเขาเป็นศูนย์กลาง แผ่ออกเป็นวงกลม รัศมี 100 เมตร เขาเรียกให้ตกที่จุดใดก็ได้ในขอบเขตนั้น!

“ฉันแนะนำให้เปลี่ยนชื่อเป็น ‘การโจมตีผสาน’!”

ฉินเจี้ยนเสนอ

“ก็เข้าท่า ฮ่า ๆ!”

หลิวหลางเห็นด้วยทันที ตบอกอย่างภาคภูมิ “ตอนนี้ฉันคือเทพที่เรียกการโจมตีผสานได้ ใครกล้ายั่ว บ้านมันโดนทุบเป็นรูแน่!”

“นับถือ ๆ ท่านประธานหลิวสุดยอด!”

ฉินเจี้ยนประสานมือไหว้ล้อเลียน

จากนั้นตามข้อตกลงก่อนหน้า ครึ่งหนึ่งของของในหีบจะยกให้ฉินเจี้ยน!

“ฉันไปตกลงตอนไหน? เอาเถอะ ถือว่าฉันไม่ได้ถาม!”

ฉินเจี้ยนเกาหัวถามก่อน แล้วเปลี่ยนใจกลางคัน ยิ้มกว้างแลบลิ้น วิ่งเหยาะ ๆ ไปยังหีบมหึมา

“แม่กุญแจนี่เปิดยังไง?”

ฉินเจี้ยนปีนขึ้นไปบนหีบ แล้วจับแม่กุญแจที่สูงเกือบเท่าตัวเองพลางถาม

“หึ ๆ เดาสิ?”

หลิวหลางเดินเข้ามา กอดอก ยิ้มอย่างเหนือกว่า

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]