บทที่ 161: จุดจบพลีชีพ

"เหวินอัน คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ! ล้อเล่นใช่ไหม? เราจะเลิกกันได้ยังไง?"

ไป๋เหนียนเหนียนตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก

หวังเหวินอันตอบกลับ "ผมขอโทษ แต่ผมรับผู้หญิงแบบคุณไม่ได้จริงๆ"

พูดจบเขาก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป

ไป๋เหนียนเหนียนรีบคว้าแขนเขาไว้แน่น "เหวินอัน เหวินอัน คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ คุณจะทิ้งฉันไปไม่ได้!"

ในยุควันสิ้นโลกแบบนี้ เธอเป็นแค่ผู้ใช้พลังธาตุน้ำธรรมดาๆ แถมยังแทบไม่เคยฝึกฝน พลังของเธอจึงอยู่ในระดับที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

หากถูกทอดทิ้ง เธอไม่อยากจะนึกภาพเลยว่าชะตากรรมที่รออยู่เบื้องหน้าจะเลวร้ายแค่ไหน

จังหวะที่ไป๋เหนียนเหนียนกำลังจะอ้อนวอนขอคืนดี จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยของฐานก็ดังลั่นขึ้น

"ฝูงซอมบี้บุก!" ใครบางคนตะโกนลั่น จากนั้นทั้งฐานก็ตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย

คลื่นซอมบี้ปิดล้อม นี่คือช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายของทุกคนในฐาน

ผู้ใช้พลังพิเศษทั้งหมดต้องมุ่งหน้าไปประจำแนวหน้าเพื่อตั้งรับฝูงซอมบี้

แต่เมื่อมองเห็นฝูงซอมบี้ที่มืดฟ้ามัวดินยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสิ้นหวัง

ฐานแห่งความหวังหยัดยืนต้านทานมาได้ถึงสามวัน และในขณะที่จำนวนซอมบี้ดูเหมือนจะลดลง ข่าวร้ายที่ทำให้สิ้นหวังยิ่งกว่าก็มาเยือน

"อะไรนะ!!! จักรพรรดิซอมบี้งั้นเหรอ!"

คราวนี้ไม่มีทางรอดเหลืออยู่อีกแล้ว ฐานแห่งความหวังของพวกเขาจบสิ้นลงแล้ว

จักรพรรดิซอมบี้ยืนตระหง่านอยู่บนกำแพง ฉีกกระชากร่างคนออกเป็นชิ้นๆ ดวงตาสีดำสนิทไร้ตาขาวของมันจ้องมองผู้คนในฐาน แผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจนทุกคนก้าวขาไม่ออก

การปรากฏตัวของจักรพรรดิซอมบี้ทำให้ทุกคนสูญเสียจิตวิญญาณในการต่อสู้ไปในพริบตา

ขณะที่คนทั้งฐานกำลังจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังอย่างด้านชา ร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาจากฟากฟ้าราวกับเทพเจ้า

เธอเป็นเด็กสาวร่างเล็กในมือถือดาบถัง เพียงชั่วพริบตาเธอก็ฟันใส่จักรพรรดิซอมบี้นับสิบดาบ จนร่างของมันกระเด็นลอยละลิ่วไป

ผู้มาเยือนคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากลู่เสี่ยวฉา

เธอปรายตามองใบดาบที่บิ่นงอจากการฟันร่างอันแข็งแกร่งของจักรพรรดิซอมบี้ ก่อนจะโยนมันทิ้งไปอย่างไม่แยแส แล้วพุ่งเข้าต่อสู้ด้วยมือเปล่า

จักรพรรดิซอมบี้ที่ถูกฟันเข้าหลายสิบดาบโดยไม่ทันตั้งตัวนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ก้นหลุม ตั้งแต่กลายเป็นซอมบี้มา มันไม่เคยมีสภาพทุลักทุเลขนาดนี้มาก่อน

ด้วยความเกรี้ยวกราด มันพุ่งพรวดทะยานขึ้นมาปะทะกับลู่เสี่ยวฉาในทันที

ทั้งสองเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินกว่าที่ตาเปล่าจะมองทัน ทว่าแรงกดดันมหาศาลจากการปะทะกันแต่ละครั้ง ไม่เพียงแต่จะทำให้มนุษย์รู้สึกอึดอัดแทบขาดใจ แต่ยังสะกดให้พวกซอมบี้ไม่กล้าก้าวเดินไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว

ทุกคนในฐานแห่งความหวังต่างยืนอึ้ง "คนคนนั้น... คือใครกัน?"

ถึงกับ... ถึงกับสามารถเข้าปะทะกับจักรพรรดิซอมบี้ได้แบบตัวต่อตัว นี่มันเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

สีหน้าของไป๋เหนียนเหนียนเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นร่างเล็กๆ นั้น เธอจำได้แม่นว่านั่นคือลู่เสี่ยวฉา

เธอลืมหายใจไปชั่วขณะ มือสองข้างกำหมัดแน่น

เธอรู้ว่าลู่เสี่ยวฉากลายเป็นคนแข็งแกร่ง... แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจักรพรรดิซอมบี้ ผู้ใช้พลังของทั้งฐานยังไม่มีความกล้าแม้แต่จะมองหน้ามันตรงๆ ด้วยซ้ำ แต่ลู่เสี่ยวฉากลับเข้าปะทะกับมันได้ซึ่งหน้า

แถมเธอยังดูเหมือนจะเป็นต่อเสียด้วย!

วินาทีนั้น ไป๋เหนียนเหนียนถึงกับลอบแช่งชักหักกระดูก หวังให้จักรพรรดิซอมบี้เป็นฝ่ายชนะ เพราะถ้าลู่เสี่ยวฉารอดชีวิต เธอจะต้องกลายเป็นฮีโร่ของคนทั้งโลกแน่ๆ

ตายซะ จงตายไปซะ!

ลู่เสี่ยวฉาเป็นฝ่ายได้เปรียบ เธอทุบตีจักรพรรดิซอมบี้อย่างเมามัน แต่ไม่นาน ราชาซอมบี้หลายตัวที่ถูกเรียกตัวมาโดยจักรพรรดิก็เข้าปิดล้อมลู่เสี่ยวฉาเอาไว้

เธอต้องต่อสู้แบบหนึ่งรุมหลาย ทำเอาหัวใจของมนุษย์ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับร่วงไปกองที่ตาตุ่ม

ถึงเวลาแล้ว... ลู่เสี่ยวฉาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองฐานของมนุษย์ เธอหลอกล่อจักรพรรดิและราชาซอมบี้ทั้งหมดพุ่งตรงไปยังจุดที่มีฝูงซอมบี้กระจุกตัวกันอยู่หนาแน่นที่สุด

ตามมาด้วยแรงสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับแผ่นดินไหวและเสียงกัมปนาท ลู่เสี่ยวฉาพลีชีพไปพร้อมกับพวกซอมบี้เหล่านั้น

เช่นเดียวกับครั้งที่แล้ว ครั้งนี้เธอก็ไม่ได้มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

ผู้รอดชีวิตในฐานแห่งความหวังรักษาชีวิตรอดมาได้ ทว่าพวกเขากลับไม่มีความสุขเลย

เพราะวีรสตรีของพวกเขาได้สละชีวิตไปแล้ว

หลังจากกวาดล้างซอมบี้ที่หลงเหลืออยู่จนหมด ฐานแห่งความหวังก็ถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง ทุกคนยังคงจดจำบุคคลดุจเทพเจ้าที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าได้เป็นอย่างดี

จากนั้น ก็มีคนในฐานจำได้ว่าคนคนนั้นคือลู่เสี่ยวฉา... ลู่เสี่ยวฉาคนที่เคยถูกทีมจ้านเฟิงตั้งค่าหัวออกประกาศจับเมื่อสองปีก่อนนั่นเอง

ในชั่วพริบตา สมาชิกทีมจ้านเฟิงก็กลายเป็นเหมือนหนูข้ามถนนที่โดนทุกคนรุมสาปแช่งและรังเกียจ

เบื้องบนระดับสูงของฐานถึงกับสั่งสืบสวนหาความจริงของเหตุการณ์ในอดีต

พวกเขาโกรธแค้นมากที่ทีมจ้านเฟิงใส่ร้ายลู่เสี่ยวฉา แถมยังทอดทิ้งเธอให้เป็นเหยื่อล่อซอมบี้

ทีมจ้านเฟิงโด่งดังเป็นพลุแตก แต่ไม่ใช่ในแง่ดีแบบที่หวังเหวินอันเคยคาดหวังเอาไว้

ในฐานะตัวการใหญ่ จุดจบของไป๋เหนียนเหนียนย่อมไม่สวยงามนัก เธอถูกดักรุมทำร้ายอย่างลับๆ ก่อนจะถูกขับไล่ออกจากฐานแห่งความหวัง

เถาวัลย์ปรสิตที่ไร้ทักษะการเอาตัวรอดอย่างเธอ ท้ายที่สุดก็ต้องไปจบชีวิตลงในคมเขี้ยวของฝูงซอมบี้

หวังเหวินอันเป็นคนทะเยอทะยาน แต่ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าฮีโร่ผู้กอบกู้ฐานคือลู่เสี่ยวฉา เขาก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีวันประสบความสำเร็จอีกต่อไป

เขาต้องตกต่ำกลายเป็นชนชั้นล่างสุดของฐานนับแต่นั้นเป็นต้นมา ขนาดคนธรรมดายังถ่มน้ำลายใส่หน้าเขาเลย

สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมจ้านเฟิงก็มีชะตากรรมไม่ต่างกัน

ท้ายที่สุด ทีมจ้านเฟิงทั้งทีมก็ล่มสลายและหายไปจากความทรงจำ

หลังจากระเบิดตัวเองไปพร้อมกับจักรพรรดิซอมบี้ ลู่เสี่ยวฉาที่อยู่ในสถานะ 'วิญญาณ' ก็ลอยมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ด้วยสายตาเย็นชา

มีเสียงทุ้มลอยๆ ดังกระซิบยั่วยวนอยู่ข้างหูเธอ

"ตอนนี้ศัตรูของเธอได้รับผลกรรมที่สาสมแล้ว ส่วนเธอก็กลายเป็นฮีโร่ ฉันสามารถให้โอกาสเธอได้ไปเกิดใหม่นะ หลังจากกลับไป เธอจะได้รับพลังอำนาจสูงสุดและความมั่งคั่งมหาศาล อยากกลับไปไหมล่ะ?"

ลู่เสี่ยวฉาตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไม่"

เสียงนั้นชะงักไป ดูเหมือนจะหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย

"ทำไมล่ะ? เธอไม่ดีใจเหรอที่ได้เห็นศัตรูได้รับจุดจบอย่างสาสมน่ะ?"

สีหน้าของลู่เสี่ยวฉายังคงไร้ความรู้สึก น้ำเสียงเย็นเยียบ "ส่งฉันกลับไปโลกความจริงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะอัดแกให้น่วม"

หลังจากเงียบไปสามวินาที เสียงนั้นก็ดังขึ้นอย่างอ่อนแรง "เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย? นั่นไม่ใช่โลกความจริงหรือไง?"

จู่ๆ ลู่เสี่ยวฉาก็หันขวับไปมองทิศทางหนึ่งบนท้องฟ้า ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าคอแมวดำตัวหนึ่งเอาไว้หมับ

"เวรเอ๊ย! เธอหาฉันเจอได้ยังไง? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!"